จอมมารแค่อยากเป็นคนดี

บทที่ 59 ดาร์ก เดม่อนเชี่ยวชาญเทคนิคโบราณ

        หลังจากที่เวอร์เธอร์จากไป ดาร์กก็พูดกับศาสตราจารย์เคเซอร์ว่า "ศาสตราจารย์ครับ คุณพบอะไรไหม?"

        ศาสตราจารย์เคเซอร์ส่ายหัวและกล่าวว่า "เทคโนโลยีสำหรับการขัดเกลาการ์ดเวทมนตร์นั้นพัฒนามามากแล้ว แม้ว่าจะแยกส่วนอื่นออกได้ แต่มันยังยากที่จะแยกแกนหลักสำคัญของการ์ดออกมาได้ นี่คือเหตุผลที่การ์ดเวทมนตร์ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นใหม่สามารถขายได้อย่างมั่นใจ"

        ดาร์กอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเล็กน้อยหลังจากได้ฟัง

        แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ

        เป็นเพราะการ์ดเวทมนตร์มีเทคโนโลยีป้องกันการขโมยในตัวเอง ซึ่งจุดนี้ก็มีคนสนใจและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ทำให้เทคโนโลยีการ์ดเวทมนตร์พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว

        ศาสตราจารย์เคเซอร์กล่าวเสริมว่า "ยังไงก็ตาม ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณที่มาจากการ์ดดอกไม้ใบนั้น มันอาจเกี่ยวข้องกับพลังบางอย่างที่ฉันไม่คุ้นเคย แต่เวอร์เธอร์ กาวด์เป็นบุตรแห่งวีรบุรุษ เขาต้องได้รับบางอย่างมาจากวีรบุรุษอยู่แล้ว เป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันจะมองไม่เห็น”

        ดาร์กครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงในการมาเยี่ยมของเขาว่า “แล้วศาสตราจารย์ครับ ผมจะป้องกันการ์ดเวทมนตร์แบบนี้ไม่ให้อ่านความคิดได้ยังไงเหรอครับ?”

        ศาสตราจารย์เคเซอร์หยิบปากกาพลังเวทขึ้นมา หมุนไปรอบ ๆ แล้วคลี่ยิ้ม "เดม่อน มันไม่ง่ายเลยล่ะ"

        ดาร์กก็ยิ้มเช่นกัน “นั่นคือเหตุผลที่ผมมาหาคุณครับ ศาสตราจารย์”

        ศาสตราจารย์เคเซอร์กวักมือเรียก “มานี่สิ”

        ดาร์กลุกขึ้นและเดินไปหลังโต๊ะ เพื่อเผชิญหน้ากับศาสตราจารย์เคเซอร์

        ศาสตราจารย์มองเขาขึ้น ๆ ลง ๆ และพูดว่า "เดม่อน เธอเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มาก แต่บางครั้งมันก็ไม่ดีที่จะรีบมุ่งไปข้างหน้าโดยลืมมองรอบข้าง เทคโนโลยีเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับสมองนั้นอันตรายมาก และการวิจัยของมนุษย์ที่เกี่ยวกับสมองนั้นอยู่ในระดับเชิงประจักษ์เท่านั้น แต่ถ้าเธออยากจะเรียนรู้จริง ๆ ฉันสามารถสอนเวทมนตร์จิตวิญญาณให้เธอได้"

        ดาร์กสงสัย “เวทมนตร์จิตวิญญาณ?”

        ศาสตราจารย์เคเซอร์พยักหน้า “ใช่แล้ว ตอนนี้เทคโนโลยีเวทมนตร์กำลังได้รับความนิยม จนเวทมนตร์โบราณถูกลืมเลือนกลายเป็นธุลีแห่งประวัติศาสตร์ไปแล้ว ทว่าสิ่งที่เราต้องเข้าใจก็คือ เทคโนโลยีที่ถูกลืมหายไปนั้นไม่จำเป็นต้องแย่เสมอไป”

        ดาร์กเห็นด้วยว่า "จริงครับ เช่นเดียวกับประวัติศาสตร์ เราก็ได้รับแรงบันดาลใจจากอดีตเสมอ"

        ศาสตราจารย์เคเซอร์รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขากล่าวว่า “เธอยังไม่มีพื้นฐานเวทมนตร์ ดังนั้นเราจะข้ามเวทมนตร์จิตวิญญาณที่เข้าใจยากไปก่อน ฉันมีเวทมนตร์ที่สามารถต้านทานการรุกรานทางจิตวิญญาณแบบนี้ได้ โดยเน้นที่ความแข็งแกร่งของจิตใจ เธอต้องการจะเรียนรู้ไหม?”

        ดาร์กพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

        ...

        เวทมนตร์ของศาสตราจารย์เคเซอร์นั้นธรรมดามาก มันถูกเรียกว่า ‘ศาสตร์แห่งจิตตั้งมั่น’ กล่าวกันว่าเป็นเทคนิคที่ใช้โดยจอมเวทสายจิตวิญญาณสมัยก่อนเพื่อรวมความแข็งแกร่งทางจิตใจ

        หลังจากที่เชี่ยวชาญเทคนิคนี้แล้ว แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะป้องกันการรุกรานทางจิตใจตลอดเวลาเหมือนศาสตราจารย์เคเซอร์ แต่ตราบใดที่ถูกใช้ล่วงหน้า มันสามารถทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันชั่วคราวได้

 อย่างไรก็ตาม เทคนิคนี้ไม่ง่ายนักที่จะเชี่ยวชาญ ย่อมต้องใช้ความอุตสาหะอย่างมาก

        ...

        หลังจากสอนวิธีการฝึกแล้ว ศาสตราจารย์เคเซอร์ก็กล่าวว่า "ฉันสามารถช่วยให้เธอสัมผัสกับสภาวะของการใช้ศาสตร์แห่งจิตตั้งมั่นได้นะ"

        ดาร์กรู้ดีว่านี่คือโอกาส และพูดอย่างจริงจังทันทีว่า “ผมต้องทำยังไงครับ?”

        ศาสตราจารย์เคเซอร์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "แค่หลับตาลง"

        ดาร์กหลับตาลงทันที

        ศาสตราจารย์เคเซอร์ยกมือขึ้น ปลายนิ้วเปล่งแสงออกมา และทันใดนั้น เขาก็ชี้ไปที่จุดระหว่างคิ้วของดาร์ก

        รัศมีของแสงกระจายออกทันที มันกระเพื่อมราวกับหายใจ

        ทันใดนั้นดาร์กก็รู้สึกว่าจิตใจของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งใดนอกจากจุดดำเล็ก ๆ ตรงกลาง

        เมื่อเขาเพ่งความสนใจไปที่จุดดำนี้ ให้รู้สึกเหมือนกับว่าวิญญาณของเขาจะถูกดูดเข้าไป

        "อ๊ะ!"

        เขาร้องออกมาและลืมตาขึ้น

        ศาสตราจารย์ถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”

        ดาร์กตอบว่า “มันรู้สึกเหมือนกับว่าจิตใจทั้งหมดของผมจดจ่ออยู่ที่จุดเล็ก ๆ และไม่มีความคิดอื่นใดอีกเลย”

        ศาสตราจารย์กล่าวด้วยความพอใจว่า “ใช่แล้ว นี่คือสภาวะที่จิตตั้งมั่น จำความรู้สึกนี้ไว้ มันสามารถช่วยให้เธอเชี่ยวชาญศาสตร์แห่งจิตตั้งมั่นได้เร็วขึ้น”

        ดาร์กพยักหน้าทันที

        ที่จริงแล้ว เขาได้รับมามากกว่าที่ศาสตราจารย์เคเซอร์คิดไว้เสียอีก

        เพราะหลังจากที่ได้สัมผัสมาครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็รู้ทันทีว่านี่เป็นเทคนิคที่สามารถช่วย ‘ควบคุมอารมณ์’ ได้!

        'นี่มันมีประสิทธิภาพมากกว่าการสวดบทแผ่เมตตาเสียอีก'

        แม้ว่าจะไม่ป้องกันอารมณ์ที่ระเบิดขึ้นมาอย่างฉับพลันได้ แต่ก็สามารถป้องกันการปะทุอารมณ์อย่างต่อเนื่องได้

        ตัวอย่างเช่น เวลาโมโหสักอะไรอย่าง ความโกรธที่เพิ่มขึ้นสามารถระงับได้ด้วยการฝึกจิตตั้งมั่นนี้

        ตราบใดที่ยับยั้งได้ทันท่วงทีก็จะสามารถหยุด [โทสะ +1] ได้ทัน และจะไม่มีการเพิ่มเป็น [โทสะ +2] [โทสะ +3] [โทสะ +10] อะไรแบบนี้

...

        “ศาสตราจารย์ครับ” ดาร์กเอ่ยขึ้นทันใด

        ศาสตราจารย์เคเซอร์มอง "มีอะไรเหรอ?"

        ดาร์กครุ่นคิดและพูดว่า "อันที่จริง เมื่อวานผมไปถนนนักเดินทางเพื่อถามรุ่นพี่ที่มอบการ์ดดอกไม้ให้ผมถึงที่มาของการ์ดดอกไม้พวกนั้น"

        ศาสตราจารย์เคเซอร์เริ่มสนใจในทันที "ใครเป็นคนทำกันล่ะ? นักเรียนธรรมดาไม่สามารถประดิษฐ์สิ่งของที่วิจิตรบรรจงเช่นนี้ได้แน่"

        ดาร์กจงใจกล่าวว่า “รุ่นพี่บอกว่าเป็นคุณ”

        ศาสตราจารย์เคเซอร์แสดงสีหน้างุนงง “ฉันเหรอ? เดี๋ยวนะ มีคนปลอมตัวเป็นฉันงั้นเหรอ? งั้นการ์ดดอกไม้พวกนี้ก็น่าจะมีกลอุบายที่ฉันไม่รู้อีก ขอฉันดูก่อนนะ…”

        ดาร์กไม่คิดว่าศาสตราจารย์เคเซอร์จะตระหนักและเข้าใจได้เร็วขนาดนี้ แค่เพียงประโยคเดียว แต่มันกลับทำให้เขาทราบถึงปัญหาทันที

        ศาสตราจารย์เคเซอร์รีบดึงการ์ดดอกไม้ออกจากซองการ์ดอย่างรวดเร็ว

        การ์ดดอกไม้ประดับด้วยดอกกุหลาบสีเขียวระยิบระยับภายใต้แสงไฟ

        ศาสตราจารย์ยื่นมือออกมาแล้วกดลงไป กุหลาบสีเขียวลอยออกมาและมีใบหน้าที่สวยงามเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนการ์ด

        ดาร์กเพิ่งบังเอิญได้เห็น และพบว่ามันเป็นภูตตัวน้อยที่มีปีกผีเสื้อ

        เขาไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพียงแค่คิดซะว่าเป็นเพื่อนเก่าของศาสตราจารย์เคเซอร์

        ศาสตราจารย์เคเซอร์ลังเลอีกครั้งเมื่อเขาหยิบเครื่องมือในการรื้อการ์ดดอกไม้ออกมา

        ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็วางเครื่องมือลงแล้วพูดว่า "เอางี้ดีกว่า ฉันจะคุยกับอาจารย์คนอื่นในตอนบ่าย ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา บางทีนี่อาจเป็นแค่การเล่นตลกก็ได้นะ?"

        ดาร์กตอบว่า "ผมก็หวังว่าอย่างนั้นครับ"

        จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศในห้องทำงาน ทว่าดาร์กไม่คิดอยู่อีกต่อไป จากนั้นเขาจึงเดินออกไปจากห้องทำงานอีกฝ่าย

        ...

        ระหว่างทางไปโรงอาหารดาร์กนึกถึงปฏิกิริยาต่าง ๆ ของศาสตราจารย์เคเซอร์ และมั่นใจว่าศาสตราจารย์เคเซอร์ไม่มีทางเป็นผู้สร้างการ์ดดอกไม้ได้

        กลับกัน อีกฝ่ายดูเหมือนจะปกปิดความลับบางอย่างไว้

        แล้วเวอร์เธอร์ที่เป็นเจ้าของ [ความรักต้องห้าม] มีบทบาทอะไรในเรื่องนี้?

        ดาร์กค่อย ๆ เริ่มสนใจเรื่องราวขึ้นมา

        แต่เขารู้ว่าควรยับยั้งตัวเองไว้ ท้ายที่สุด การเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ดังกล่าวและถลำลึกเกินไป ย่อมมีแนวโน้มที่จะนำไปสู่ความไม่มั่นคงทางอารมณ์ได้

        อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่าหากเขาจะนั่งชมมันพร้อมกินป๊อปคอร์นไปด้วย

        หลังจากที่เขาทานอาหารเที่ยงเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว

        ดาร์กไม่ลืมที่จะไปห้องสมุดเพื่อขอยืม ‘กลั่นวิญญาณ - คู่มือทั่วไป’

        →โชคดีที่ยังมีเหลืออยู่ในห้องสมุดสองสามเล่ม