คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในหอนางโลมต่างช่วยกันปกปิดความผิดเื่ของไฉ่หงร่วมกันอย่างสามัคคีโดยไม่ต้องบอกกล่าวมากนัก ด้วยทุกคนต่างเข้าใจสถานการณ์ดี พวกเขากลบเกลื่อนเหมือนไม่เคยมีนางอยู่ในหอนางโลมมาก่อนอย่างง่ายดาย ด้วยยังไม่ได้เปิดตัวนางในนามของดาวเด่น แม้ทุกคนที่เป็หญิงคณิกาในหอนางโลมแห่งนี้จะพยายามฝึกฝนสอนสั่งนางอย่างเข้มงวด แต่ท่าทีของนางไม่ได้กระตือรือร้นหรือมีความพยายามจะเข้าใจสิ่งที่พวกนางสอนเลย ทุกคนจึงเข้าใจแล้วว่าบังคับจิตใจคนนั้นยากเพียงใด
แม้ฉี่หลัวเ้าของหอนางโลมแห่งนี้จะเสียดายเงินตำลึงที่ซื้อตัวไฉ่หงมาด้วยราคาสูง แต่ซากศพที่ใช้การไม่ได้ไม่รู้ว่าจะเก็บรักษาไว้ทำไม ฉี่หลัวผจญโลกมามาก นางเข้าใจดีว่าสิ่งใดสุดมือสอยก็ปล่อยมันไป แม้นางจะพอใจรูปลักษณ์ของไฉ่หงมากเพียงใด แต่หากสตรีโง่งมผู้นี้ยอมตายเพื่อจะได้ไม่ต้องเป็หญิงคณิกาที่หอนางโลมของนาง นางก็จะส่งเสริมเอง!
เหล่าชายหนุ่มที่ดูแลคุ้มกันหอนางโลมเคยหลงใหลความงามของไฉ่หงั้แ่คราแรกที่เห็นนางมาอยู่ใหม่ๆ ต่างคนต่างคิดว่าจะได้ััใกล้ชิดนางสักคราหากนางยังทำงานที่หอนางโลมแห่งนี้ แต่เมื่อเห็นสภาพนางตอนนี้แล้ว...พวกเขาแทบไม่อยากจะแตะต้องตัวนางเลย กลิ่นสาปบนกายที่แทบไม่ได้อาบน้ำมานาน แต่ละวันเพียงเช็ดตัวเท่านั้น ร่างกายที่เคยเต่งตึงกลับซูบผอมเหี่ยวแห้งลง นางช่างใจเด็ดจริงๆ กล้าที่จะทำร้ายตนเองให้เป็ได้มากขนาดนี้
พวกเขาแสร้งอุ้มพานางขึ้นเกี้ยวเก่าๆ ที่ซื้อมาเพื่อใช้กับนางโดยเฉพาะด้วยความรังเกียจและกลัวผู้อื่นจะรู้ว่านางมาจากหอนางโลม พวกเขาทำทีเหมือนจะพานางไปรักษาตัวที่อื่น แต่จุดหมายที่จะไปกลับอยู่ที่สุสานไร้ญาติ ที่นั่นมีซากศพคนตายที่ไม่มีใครสนใจมาทิ้งขว้างเอาไว้เป็กองพะเนิน กลิ่นเหม็นของน้ำเหลือง น้ำเน่าของซากศพตลบอบอวลไปหมด ไม่มีใครอยากย่างกรายไปที่แห่งนั้นหากไม่จำเป็ พวกเขาก็เช่นกัน แต่ในเมื่อสตรีผู้นี้สร้างความยุ่งยากให้หอนางโลมที่พวกเขาดูแลอยู่จึงอยากรีบจัดการ ไม่เช่นนั้นหากมีแเื่มาพบเห็นนางเข้า ทั้งกายนางยังส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วหอนางโลมชื่อดังแห่งนี้คงไม่ดีแน่!
พวกเขาไม่อยากให้นางต้องมาตายที่หอนางโลมของพวกเขา ด้วยคิดว่าคงจัดการศพยากกว่าตอนที่ยังมีลมหายใจ ตัวนางเองก็แทบไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ตอนนี้นางคงรู้สึกดีใจไม่น้อยที่ได้ออกจากที่แห่งนี้แม้จะเป็การเดินทางไปยังสุสานไร้ญาติก็ตาม พวกเขาเพียงทำบุญสงเคราะห์แก่นางเป็ครั้งสุดท้าย ในใจไม่ได้รู้สึกว่าเป็สิ่งที่ผิดอันใด หากนางอยากไปจากหอนางโลมก็ได้ไปแล้ว พวกเขาจะส่งนางให้ถึงที่หมายแน่นอน แม้จะไปในสภาพหายใจรวยรินใกล้หมดลมก็ตาม
“พวกเ้าจะพาข้าไปที่ใด? ข้าอยากเดินทางข้ามไปยังแคว้นใกล้ๆ นี่ พวกเ้าพอจะช่วยข้าได้หรือไม่?”
“หึ! เ้ามีแรงเดินทางไปได้หรือ? เ้าเองไม่อยากอยู่ที่หอนางโลมพวกข้าก็แค่พาออกมาเท่านั้น ส่วนจะไปที่ใดสำคัญกับพวกข้าด้วยหรือ เ้าจงอยู่อย่างสงบอย่าส่งเสียง ไม่เช่นนั้นพวกข้าจะเอาเ้าไปส่งทางการให้พวกเขาส่งเ้าไปยังหอนางโลมอีกแห่งหนึ่งก็ได้ นี่ข้าก็ต้องแอบลอบพาเ้าออกมาให้พ้นๆ จากหอนางโลมพวกข้าแล้ว อย่าเื่มาก!”
ไฉ่หงแม้จะรู้สึกไม่พอใจแต่นางไร้เรี่ยวแรงแล้ว หากได้ออกมาจากหอนางโลมนั่นจะเป็ที่ใดนางก็ยินยอม แล้วแต่พวกเขาจะพาไป ที่เหลือนางคงต้องพยายามฝืนกายที่ใกล้หมดแรงนี้ไปต่อเองให้ได้เท่านั้น ยังดีที่เมื่อตอนถูกจับมานางแอบเห็นเสื้อผ้าข้าวของเก่าๆ ของนางถูกซุกซ่อนอยู่ในตู้ของฉี่หลัว ในเสื้อผ้านางยังมีถุงผ้าเล็กๆ ที่ใส่ไข่มุกของบิดาไว้อยู่ นางพกมันติดกายเสมอด้วยเป็ของดูต่างหน้าบิดามารดา จึงไม่เคยเอาออกมาใช้เลย คนพวกนี้คงคิดว่าเป็เพียงไข่มุกธรรมดาทั่วไปที่มีดาษดื่น แต่นางรู้ดีว่ามันมีค่าแค่ไหน นางแอบหยิบมาเก็บไว้กับตัวนานแล้วในตอนที่ฉี่หลัวเผลอ ยิ่งเมื่อรู้ว่าวันนี้จะมีคนพานางออกมาจากหอนางโลมนางจึงรีบยัดถุงผ้าที่บรรจุไข่มุกอยู่เต็มเข้าภายในอกเสื้อที่ลึกที่สุดของนางทันที ด้วยกลัวว่าจะหายอีก อย่างน้อยไข่มุกของนางยังมีราคามากกว่าข้าวของในถุงผ้านั้นหลายเท่านัก หากครานี้นางรอดไปได้ นางจะรีบรักษาร่างกายนี้ให้แข็งแรงและเดินทางข้ามแคว้นนี้ไปทันที ในใจไฉ่หงยังหวังว่าจะรอดทั้งที่จะหายใจแต่ละครายังยาก ทั้งยังแทบไม่มีเรี่ยวแรงแล้วในตอนนี้ ขนาดจะเดินมาขึ้นเกี๋ยวยังต้องให้คนเหล่านี้ช่วยแบกมาด้วยซ้ำ
ฝ่ายโม่โฉวหลังจากที่พักอยู่โรงเตี๊ยมในเมืองแถบชายแดนอยู่นานจนแทบเงินตำลึงไม่เหลือแล้ว ก่อนจะคิดได้ว่าหากจะอยู่ที่นี่อีกนานคงต้องสร้างกระท่อมอยู่เองแล้ว เขาจึงออกมาอาศัยอยู่รอบนอกเมืองชายแดนเพื่อสร้างกระท่อมเล็กๆ อาศัยลำพัง ด้วยเขาไม่รู้จะไปไหน ข่าวคราวของไฉ่หงก็ขาดหายไป
เขาคิดว่าจะอาศัยอยู่แถวเขตชายแดนนี้เงียบๆ เพื่อทำใจสักพัก อย่างน้อยยังได้ระลึกถึงนางบ้าง ในใจแม้จะเสียใจที่ต้องพลัดพรากจากนาง ทั้งยังไม่รู้ข่าวคราวใดอีกมาเป็เวลาหลายเดือนแล้ว แต่เขาก็ยังมีความหวังว่าจะได้พบนางอีกสักครา จึงได้ออกมาสร้างกระท่อมเล็กๆ เพื่อรอคอยข่าวคราวของนางไปพลาง ทั้งยังจะได้มีเวลาตึกตรองเื่ของตนเองว่าจะทำอะไรต่อไปดี หากเงินทองของเขาร่อยหรอคงต้องกลับไปรับงานอีกครั้งกระมัง แต่คงไม่เข้าสังกัดของผู้ใดแล้ว เขาอยากใช้ชีวิตอิสระเช่นนี้ อยากทำอะไรก็ทำไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร แม้นางในดวงใจเขาจะหายตัวไปแล้วก็ตาม
ฝ่ายไฉ่หงนั้นเผลอหลับไปบนเกี้ยว ด้วยนางคิดเพียงว่าจะออมแรงไว้เท่านั้น หากพวกเขาพานางไปทิ้งไว้ที่ใดก็ยังพอมีเรี่ยวแรงไปต่อได้ นางจึงงีบหลับพักผ่อนเอาแรงก่อน แต่คนที่พานางมากลับคิดว่านางหมดลมหายใจแล้ว จึงรีบนำนางไปทิ้งไว้ในหลุมที่มีซากศพมากมายทันที โดยไม่คิดจะตรวจชีพจรหรืออังจมูกดูลมหายใจของนางเลย
พวกเขาไม่อยากจะเสียเวลากับสตรีใกล้ตายผู้นี้แม้สักนิดเดียว จึงพากันรีบนำร่างของนางโยนลงไปรวมกับซากศพไร้ญาติอื่นๆ ทันที พวกเขาไม่ได้เป็คนฆ่านางแต่นางตายเอง พวกเขานำมาไว้ที่นี่ก็ถูกต้องแล้ว อย่างไรนางก็ไร้ญาติขาดมิตรจริงๆ
ไฉ่หงนั้นแทบไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองถูกนำมาทิ้งไว้ที่หลุมศพไร้ญาติแล้ว นางหลับสนิทด้วยรู้สึกสบายใจที่ได้ออกมาจากหอนางโลม แม้จะไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางของนางเป็ที่ใด วันนี้นางจึงหลับได้ดีกว่าเดิมมากนัก
จนเมื่อรู้สึกได้ถึงหยดน้ำหลายเม็ดหล่นลงบนใบหน้าของตน อยู่ดีๆ ฝนก็ตกปรอยๆ ลงมาทำให้นางฟื้นตื่นขึ้น รอบตัวนางมืดไปหมดไม่มีแสงไฟใดๆ กลิ่นเหม็นรอบๆ ตัวนางแรงมากจนนางต้องเอามือปิดจมูก นางได้นอนพักเอาแรงบ้างแล้วแต่ด้วยร่างกายอ่อนแออยู่มากจึงขยับเขยื้อนตัวแทบไม่ไหว แต่ก็พยายามฝืนตัวลุกขึ้นมา ไม่เช่นนั้นนางคงต้องทนดมกลิ่นเหม็นเหล่านี้ไปอีกนาน ไฉ่หงพยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีเพียงเล็กน้อยพาตนเองลุกขึ้น แม้จะลื่นไหลกับน้ำที่เปียกไปหมดตรงที่นางยืนอยู่ นางมองไม่เห็นสิ่งใด ได้แต่พยายามมองหาที่เกาะยึด จนเดินไปพบกับกำแพงดินที่เหมือนเป็ผนัง นางเงยหน้ามองดูจึงรู้ว่าตนเองเหมือนอยู่ในหลุมใหญ่บางอย่าง โชคยังดีที่พอมีแสงสว่างจากแสงจันทร์ภายนอกอยู่บ้างหลังจากที่ฝนหยุดตก
ในใจไฉ่หงเริ่มเต้นแรงขึ้น นางเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับสถานที่แห่งนี้ พวกเขานำนางมาทิ้งไว้ในหลุมอะไร หรือจงใจจะทำให้นางหายสาบสูญไปจากโลกนี้จริงๆ
ยิ่งได้กลิ่นคาวเื ทั้งยังมีเสียงหมาป่าหอนโหยหวนอยู่ภายนอกยิ่งทำให้ไฉ่หงตัวสั่นไปหมด โชคยังดีที่คนของหอนางโลมเปลี่ยนเสื้อผ้าของนางให้เป็เหมือนชาวบ้านธรรมดา ไม่ต้องสวมชุดบางเบาเช่นยามที่อยู่ในนั้นแล้ว แม้จะอากาศหนาวเย็นแต่นางก็ยังพอทนได้ ด้วยก่อนหน้านี้ใช้เสื้อผ้าบางเบากว่านี้นางยังทนได้มานาน
ตอนนี้ในหัวของนางมันหมุนวนไปหมด ด้วยเพิ่งฟื้นขึ้นมา ทั้งยังมีอาการอ่อนเพลียจากการเจ็บป่วยก่อนหน้านี้อีก นางแอบเอายารักษาอาการป่วยไข้ที่คนของหอนางโลมนำมาให้นางกินทุกวันเก็บไว้ แต่นางหลอกพวกเขาว่ากินแล้ว ด้วยนางอยากให้อาการของตนเองรุนแรงขึ้นจะได้ไม่ต้องรับแขกหรือเปิดตัวใดๆ นางนำยาเม็ดใส่ขวดกระเบื้องเคลือบเล็กๆ ส่วนยาต้มนางเททิ้ง และซ่อนขวดยาเอาไว้อยู่กับตัวมานาน แต่เมื่อได้ออกมาจากเขตของหอนางโลมแล้ว นางกลัวว่าคนเ่าั้จะเห็นยาของนาง จึงแอบกินยาบางส่วนบนเกี้ยวก่อนจะเผลอหลับไป ด้วยหวังว่าอย่างน้อยอาการนางคงดีขึ้นบ้าง
ตอนนี้นางเหมือนได้รับโอกาสให้มีชีวิตรอดครั้งที่ 2 แล้ว นางจะทำเช่นไรต่อไปดี? ตอนนี้ขอเพียงแค่มีลมหายใจนางก็รู้สึกโชคดีแล้ว ทั้งยังต้องเอาตัวรอดจากที่แห่งนี้อีก นางเหมือนคนตายมาแล้วครั้งหนึ่งก่อนหน้านี้ บัดนี้นางจะไม่ยอมตายง่ายๆ แน่นอน!
แม้เวลานี้ดูเหมือนว่าชีวิตของนางจะหมดหวังแล้ว ทางข้างหน้ามีอันตรายที่มองไม่เห็นมากมาย ทั้งยังไม่รู้จะเผชิญกับอะไร... แต่นางจะต้องไม่กลัว! ไฉ่หงพยายามบอกกับตนเองเช่นนั้น เพื่อพาตนเองออกไปให้พ้นได้จากที่แห่งนี้
1K
