[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน

หลังจากที่ยูกิและซูซูกิไอนะจัดการมอนสเตอร์ทั้งสิบเสร็จ, พวกเธอก็มุ่งตรงไปยังร้านสะดวกซื้อทันที หลังจากเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ, ซูซูกิไอนะก็ตาเป็๲ประกายทันที, นั่นเพราะร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ยังพอมีของกินของใช้อยู่พอสมควร, ซูซูกิไอนะรีบนำกระเป๋าเป้สองใบออกมาและเก็บของกินเท่าที่สามารถเก็บได้, ใบหน้าของเธอดูมีความสุขมาก, หลังจากเธอเก็บเสร็จแล้วเห็นยูกิกำลังเดินดูของรอบๆก็นึกสงสัย

"โยชิซึกิซังไม่เก็บหรือ?"
เห็นซูซูกิไอนะเก็บของจนเต็มประเป๋าเป้สองใบแล้ว, ยูกิก็คลี่ยิ้มบาง
"เก็บสิ"
ในเวลานี้เอง, ยูกิก็ได้เดินไปหยิบของตามชั้นและเปิดใช้ห้วงมิติเก็บของ (L), ทันใดนั้นประตูมิติขนาดเล็กได้ปรากฎขึ้น, ยูกิหยิบของโยนเข้าไปในห้วงมิติเก็บของชิ้นแล้วชิ้นเล่าและในเวลาไม่กี่นาทียูกิก็ได้กวาดของในร้านสะดวกซื้อจนหมดสิ้นและเก็บเป้ของตัวเองเข้าไปด้วย
ซูซูกิไอนะที่เห็นยูกิกวาดของทั้งหมดเข้าไปในมิติเก็บของส่วนตัว, บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตะลึง, ดวงตาคู่งามของเธอเป็นประกายระยิบระยับและกล่าวออกมาอย่างอึ้งๆ
"มิติเก็บของ, สุดยอด...."
แม้ซูซูกิไอนะจะประหลาดใจ, แต่เธอก็ไม่ได้นึกอิจฉาแต่อย่างใด, กลับกันเธอรู้สึกชื่นชมและอยากสนิทกับยูกิมากขึ้น
หลังจากกวาดของในร้านสะดวกซื้อจนเรียบ, ทว่าทันทีที่ทั้งสองได้ก้าวออกมาจากร้านสะดวกซื้อก็มีเสียงตะโกนอย่างดุร้ายดังขึ้น
"ออกมาแล้วสินะ, นังสารเลว!"
"ดูยัยนี่สิ, เก็บของกินไว้เต็มเป้, คิดจะฮุบไว้กินคนเดียวสิท่า, ซูซูกิซัง, เธอจะเห็นแก่ตัวเกินไปไหม?"
"แล้วยัยเด็กนั่นใครกัน? ผู้รอดชีวิต? ใครอนุญาตให้เธอพาเด็กคนนี้ไปด้วย?"
สามคนนี้คือเพื่อนร่วมทีมของซูซูกิไอนะที่หายตัวในขณะที่เธอกำลังเผชิญกับมอนสเตอร์นับสิบ, ยูกิรู้ว่าสามคนนี้ติดตามมาโดยตลอดและรอจนพวกเธอกวาดของทั้งร้านสะดวกซื้อเสร็จจึงปรากฎตัว, เป้าหมายของทั้งสามคนนี้เรียบง่ายมาก, ปล้นเสบียง
ยูกิหรี่ตาลง, ทั้งสามคนนี้ล้วนเป็นผู้ปลุกพลัง สองคนดูเป็นอาชีพนักรบ, ขณะที่อีกหนึ่งเป็นนักธนู, ถึงอย่างนั้นดูจากพลังเวทที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของทั้งสามต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก, แม้พวกเขาสามคนร่วมมือกันก็คงสู้ซูซูกิไอนะไม่ได้ด้วยซ้ำและตอนนี้ยังมาทำท่าอวดดี, นี่ทำให้ดวงตาของยูกิเต็มไปด้วยความดูถูก
หลังจากได้ยินคำพูดของทั้งสาม, ทำให้ซูซูกิไอนะยืนเท้าสะเอวชี้นิ้วไปที่ทั้งสามและกล่าว
"พวกนายกำลังทำบ้าอะไรอยู่ฮะ? ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันตกอยู่ในวงล้อมของมอนสเตอร์นับสิบ, พวกนายไปอยู่ไหน? ตอนนี้ยังมีหน้าวางท่ายิ่งใหญ่อีกรึ?"
ฟิ้ว!
ทันทีที่ซูซูกิไอนะกล่าวจบก็มีลูกศรบินผ่านแก้มของเธอ, ท่าทีคุกคามของนักธนูคนนี้ทำให้ยูกิต้องขมวดคิ้ว
"ใครอนุญาตให้เธอพูด? รีบๆส่งเสบียงทั้งหมดมาซะ, ไม่งั้นตาย!"
นักธนูกล่าวเสียงเหี้ยม, ขณะที่อีกสองคนชักดาบและนำมีดสั้นออกมา, เตรียมพร้อมลงมือทุกเมื่อ
"ทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?"
ใบหน้าของซูซูกิไอนะกลายเป็นเย็นชา, คนพวกนี้ทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ? นี่พวกเขาวางแผนมาตั้งแต่ต้น? น่ารังเกียจสิ้นดี
"แล้วถ้าพวกเราไม่ให้พวกนายล่ะ?"
ยูกิกล่าวเสียงเรียบ, นัยน์ตาแดงจิ้งจอกจับจ้องไปที่ทั้งสามโดยไม่วางตา ทันทีที่ยูกิกล่าวจบ, นักธนูคนนั้นได้หันธนูมาที่ยูกิแทน
"เป็นแค่คนนอก, เงียบปากไปซะ! ว่าแต่เธอนี่หุ่นดีใช่ย่อยแฮะ, หากพาพวกเธอไปเป็นของขวัญให้นายน้อยอารากาวะ, ถึงตอนนั้นนายน้อยคงไม่ปฏิบัติต่อพวกเราเลวร้ายแน่, ดีล่ะ, ตัดสินใจแล้ว"
นักธนูกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มและเหลือบมองอีกสองคน, ทั้งสองก็ผงกศีรษะให้, พวกเขามีความคิดตรงกัน
"ใช่แล้ว, รีบส่งเสบียงมาซะและอย่าได้ขัดขืน, หากขัดขืนพวกเราไม่รับประกันความปลอดภัยหรอกนะ"
"ใช่แล้ว, ตัวถ่วงอย่างพวกเธอควรทำอะไรให้มันเป็นประโยชน์เสียบ้าง, ส่งเสบียงมาแล้วก็ตามพวกเรากลับศูนย์หลบภัย, นังหนู, เธอไม่มีสิทธิปฏิเสธหรอกนะ"
ทั้งสามกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก, ท่าทางของสามคนนี้ทำให้ยูกิคิ้วกระตุก, เจ้าสามคนนี้...รนหาที่ตาย.
"พวกนายสามคนกำลังทำบ้าอะไร? พวกนายลืมไปแล้วหรือว่าพวกเราเป็นหน่วยสำรวจ, มีหน้าที่ตามหาเสบียง, ค้นหาผู้รอดชีวิตและพาพวกเขากลับศูนย์หลบภัยอย่างปลอดภัยไม่ใช่หรือ?"
ซูซูกิไอนะกล่าว, ทว่าในชั่วพริบตาที่เธอกล่าวจบ, ลูกธนูได้บินตรงเข้าใส่ดวงตาของเธออย่างรวดเร็ว
หมับ!
มือเล็กๆของยูกิได้คว้าลูกธนูไว้กลางอากาศ, ทำให้ลูกธนูหยุดก่อนจะถึงดวงตาซูซูกิไอนะ, บนใบหน้าของซูซูกิไอนะเผยถึงความตกใจ, เพราะเธอไม่คาดคิดว่าเจ้าหมอนี่จะยิงธนูใส่เธอจริงๆ
"นี่เธอคิดจะทำอะไร? อยากตายด้วยงั้นรึ?"
นักธนูกล่าวเสียงเย็น
"พวกนายนี่มันสวะโดยแท้, ในตอนที่ซูซูกิซังกำลังเผชิญกับก็อบลินและหมาป่าสีเทานับสิบ, พวกนายไปมุดหัวอยู่ที่ไหน? ไม่เพียงไม่อยู่ช่วยเหลือเธอยามลำบาก, ตอนนี้ยังคิดปล้นเธอและคิดฆ่าเธอ, อีกทั้งยังคิดให้ฉันไปปรนนิบัตินายน้อยบ้าบออะไรนั่นอีก, พวกนายยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม?"
ยูกิกล่าว, ในใจของยูกิต้องการฉีกร่างคนเหล่านี้เสียเดี๋ยวนี้ แต่ตอนนี้ได้มาอยู่ในร่างของยูกิแล้ว, อย่างน้อยๆจนกว่าความแข็งแกร่งจะฟื้นคืนระดับหนึ่ง, จิ้งจอกเก้าหางก็ไม่อยากที่จะเข่นฆ่ามนุษย์พร่ำเพรื่อ, แต่ดูเหมือนจะเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว
"เหอะ! มาพูดเรื่องศีลธรรมตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? ไม่เห็นสภาพบ้านเมืองและสถานการณ์ตอนนี้รึ? มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถยืนเหนือผู้อื่น, ผู้อ่อนแอเป็นได้แค่หินให้ผู้แข็งแกร่งเหยียบย่ำเท่านั้น! เอาล่ะ, ตอนนี้ผมจะให้โอกาสสุดท้าย, ส่งเสบียงแล้วยอมจำนนซะ!"
นักธนูหนุ่มกล่าวพลางหันธนูใส่ยูกิและซูซูกิไอนะอีกครั้ง
"โยชิซึกิซัง, เดี๋ยวฉันจะต้านคนพวกนี้ไว้เอง, ส่วนเธอรีบหนีไป"
ซูซูกิไอนะก้าวมาอยู่ข้างหน้ายูกิและตั้งท่าเตรียมสู้ 
ยูกิที่เห็นซูซูกิไอนะออกตัวปกป้องก็เผยสีหน้าประหลาดใจ, จากนั้นบนใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มพลางส่ายศีรษะ
"ซูซูกิซัง, ตอนนี้เธอยังไม่รู้ถึงวิธีใช้พลัง, ดังนั้นถอยออกไปก่อน, เจ้าสามคนนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
ในเวลานี้ยูกิได้เดินมาอยู่ข้างหน้าซูซูกิไอนะและกล่าวกับเธอ, วินาทีต่อมายูกิได้ชี้นิ้วไปที่นักธนู, นิ้วชี้ของยูกิเปล่งแสงเจิดจ้า
"หาที่ตาย!"
นักธนูแผดเสียงคำรามและยิงธนูใส่ยูกิด้วยใบหน้าดุร้าย
ชิ้ง!
ปุ!
ลำแสงพุ่งทะลวงลูกธนูและทะลุหน้าผากของนักธนูทันที
"ปะ เป็นไปไม่ได้"
ดวงตาของนักธนูคนนั้นกลอกขึ้นและเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม, ร่างของเขาเอนล้มหงายหลังและแน่นิ่งไป
ติ้ง!
คุณได้รับค่าประสบการณ์........
'หืม? ฆ่าคนก็ได้รับค่าประสบการณ์ด้วยงั้นรึ? เช่นนั้นฆ่าเจ้าพวกนี้ทิ้งคงไม่เป็นอะไรมั้ง, ยังไงซะเจ้าพวกนี้ก็ตั้งใจจะฆ่าฉันอยู่แล้ว'
ยูกิลอบคิดในใจ
"ซาซากิ!"
เห็นการตายของของนักธนูคนนั้น, ทำให้สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างมาก, พวกเขาไม่คาดคิดว่าเด็กสาวผมขาวใบหน้าน่ารักคนนี้จะกล้าฆ่าคนจริงๆ, นี่ทำให้หัวใจพวกเขาเต้นแรง, ทางด้านซูซูกิไอนะก็เผยถึงความตกใจเช่นกัน
ปิ้ง!
ร่างของยูกิเปล่งแสงเจิดจ้า, พริบตาต่อมาร่างของเธอได้ปรากฎขึ้นเบื้องหน้าทั้งสองด้วยความเร็วแสง
ปัง!
ปัง!
อ๊าาาาา........
ลูกเตะพลังแสงของยูกิได้เตะเข้าไปกลางลำตัวของพวกเขากระเด็นออกไปทีละคน, ภายใต้ลูกเตะนี้แม้ทั้งคู่จะยังไม่ตาย, แต่ก็ทำให้พวกเขาทั้งสองหมดสภาพที่จะต่อสู้ทันที
ตึ่ก...ตึก....
ยูกิเดินไปหาหนึ่งในพวกเขาทีละก้าว, เห็นเด็กสาวผมขาวเดินเข้ามา, ผู้ปลุกพลังคลาสนักรบคนนั้นก็เผยใบหน้าตื่นตระหนก, ลูกเตะเมื่อครู่ทำให้อาวุธในมือเขากระเด็นออกไป
"นะ นังปีศาจ, อย่าเข้ามานะ!"
ชายคนนั้นถอยกรูดๆ, ถึงอย่างนั้นยูกิก็ไม่คิดละเว้น, ชี้นิ้วและยิงลำแสงทะลวงหน้าผากชายคนนั้นทันที, ทำให้อีกคนที่เหลือรอดหวาดกลัวจนปัสสาวะราด
คุณได้รับค่าประสบการณ์........
"ยัยบ้านี่, เธอรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป? พวกเราเป็นทีมสำรวจของศูนย์หลบภัยเขตชิบูย่านะ, หากเธอกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายก้อย, เธอจะกลายเป็นศัตรูของกองกำลังศูนย์หลบภัยเขตชิบูย่าและจะต้องถูกตามล่าไปชั่วชีวิต, ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเธอจะต้องตาย, ไม่มีข้อยกเว้น"
"แต่หากเธอคิดได้ก็ยอมจำนนซะ, จากนั้นคุกเข่ากราบเท้าฉันและกล่าวสาบานว่าจะเป็นทาสของฉัน, ถึงตอนนั้นฉันอาจเมตตามองข้ามความไร้มารยาทของเธอก่อนหน้าและช่วยปิดบังเรื่องที่เธอฆ่าสองคนนั้นก็ได้, คิดให้ดีล่ะ, ฉันไม่ชอบให้โอกาสใครซ้ำสอง, ไม่อย่างนั้นแม้แต่พระเจ้าก็ช่วยเธอไม่ได้"
ชายคนนั้นลุกขึ้นมาและลองเสี่ยงยกชื่อศูนย์หลบภัยมาข่มขู่, หลังจากที่โดนลูกเตะเมื่อครู่ก็ทำให้เขาตระหนักได้ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเด็กสาวในชุดวอร์มสีแดงคนนี้แม้แต่น้อย, จะสู้ก็ไม่ไหว, ทำได้เพียงยกสังกัดของตนขึ้นมาข่มขู่หวังให้อีกฝ่ายหวาดกลัว, เป็นการดิ้นรนเอาชีวิตรอดครั้งสุดท้าย
"คิดข่มขู่ในสถานการณ์นี้เนี่ยนะ, เฮ้อ...มนุษย์อย่างนายนี่สิ้นหวังจริงๆ, ตายซะ!"
ยูกิถอนหายใจและชี้นิ้วยิงลำแสงทะลวงหน้าผากชายคนนั้นทันที
"มะ ไม่จริง, แล้วเธอจะต้องเสียใจ"
หลังกล่าวจบชายคนนั้นก็ล้มหงายหลัง
คุณได้รับค่าประสบการณ์........
เลเวลอัพเป็นเลเวล 6!
-------------------------------
ชื่อ : โยชิซึกิ ยูกิ
เพศ : หญิง

คลาส : ธิดาแห่งแสง

เลเวล : 6

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์ (จิ้งจอกเก้าหาง)

โจมตี : 120

ป้องกัน : 120

ความว่องไว : 120

พลังเวท : 120

สัมผัสรับรู้ : 120

สกิล : แสงแห่งการเยียวยา (S) , ต้านสถานะผิดปกติทั้งปวง (L), แสงแห่งการรักษา (S), ร่างแสง (L), ห้วงมิติเก็บของ (L)

-------------------------------

'เท่านี้ก็เรียบร้อย'

"ซูซูกิซัง, ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ, ออกมาเถอะ"

ยูกิตะโกนไปทางซูซูกิไอนะที่หลบอยู่ในร้านสะดวกซื้อ

"เอ่อ, อืม"

ซูซูกิไอนะกล่าวตอบรับและเดินออกมา, บนใบหน้าของเธอดูอึดอัดเล็กน้อย, ก่อนที่เธอจะกลายเป็นผู้ปลุกพลัง, เธอเป็นเพียงหญิงสาววัยยี่สิบธรรมดา, เป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาที่อยู่อย่างสงบสุขมาก่อน, มีหรือที่เธอจะเคยพบเจอการฆ่าคนต่อหน้า

เห็นท่าทีไม่สบายใจของซูซูกิไอนะ, ยูกิก็ส่ายศีรษะและเดินตรงไปหาซูซูกิไอนะ

"ทำให้เธอกลัวแล้ว, ขอโทษด้วย"

ยูกิกล่าวพลางโค้งศีรษะให้ซูซูกิไอนะเล็กน้อย, เห็นยูกิมาขอโทษ, เธอก็ทำได้เพียงกล่าวเสียงซึม

"ไม่หรอก, มันไม่ใช่ความผิดของโยชิซึกิซัง, เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นการฆ่าคนต่อหน้า, ฉันก็เลยตกใจเล็กน้อย"

ซูซูกิไอนะกล่าวขณะที่มือทั้งสองสั่น, เห็นเช่นนี้ยูกิก็หลับตาลงและกล่าว

"ซูซูกิซัง, ในขณะที่ทุกอย่างยังไม่กลับคืนสู่ความสงบ, การเข่นฆ่านั้นไม่อาจหลีกเลี่ยงได้, ไม่เพียงมนุษย์อย่างพวกเราต้องรับมือกับมอนสเตอร์, แม้แต่มนุษย์ด้วยกันก็ยังเข่นฆ่ากันเพื่อความอยู่รอด, ความเท่าเทียมเสมอภาคเป็นเพียงอุดมคติ, ฝ่ายไหนกำปั้นใหญ่กว่าก็จะเป็นฝ่ายช่วงชิง, การแสดงความเมตตาต่อศัตรูจะเป็นการทำร้ายตัวเอง, โดยเฉพาะศัตรูที่หมายเอาชีวิตเรา"

"......"

ซูซูกิไอนะผงกศีรษะเงียบๆและไม่ได้กล่าวอะไร, สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก

"จริงสิ, ซูซูกิซัง, เธอเป็นคนของศูนย์หลบภัยเขตชิบูย่าสินะ?"

เห็นซูซูกิไอนะยังซึมและบรรยากาศเริ่มอึดอัด, ยูกิจึงเปลี่ยนเรื่อง

"อ่า, ใช่แล้วล่ะ, ฉันเป็นสมาชิกหน่วยสำรวจของศูนย์หลบภัยเขตชิบูย่า, เธอจะไปที่นั่นหรือ?"

ซูซูกิไอนะผงกศีรษะตอบรับและเอ่ยถามด้วยดวงตาเป็นประกาย, หากคนแข็งแกร่งอย่างเธอคนนี้เข้าร่วมกับศูนย์หลบภัยชิบูย่าก็นับว่าเป็นข่าวดีของพวกเขา

"อื้ม ซูซูกิซัง, เธอช่วยเล่าสถานการณ์เกี่ยวกับศูนย์หลบภัยเขตชิบูย่าให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

ยูกิผงกศีรษะ

"ได้สิ"

****************************

โปรดติดตามตอนต่อไป.....