EP:1 การหายไป
นับั้แ่วันที่าจบลง ความเจริญรุ่งเรืองในด้านธุรกิจและคมนาคมก็เจริญเติบโตไม่มีที่สิ้นสุด นี่ก็ผ่านมาพันกว่าปีแล้วที่ทุกอย่างไปได้สวย นี่คือสิ่งที่ฉันสรุปได้หลังจากเรียนมาในวิชาประวัติศาสตร์ และก็ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วว ----
วันนี้ก็เป็เหมือนวันธรรมดาทั่วๆไป จะว่าไปเหมือนวันนี้เหมือนว่าฉันอยากกินซาลาเปาจัง
ร้านซาลาเปา
"ว่าไงจ้ะแม่หนูแดอุน วันนี้เอาใส้อะไรดีจ้ะ" เสียงที่คุ้นเคยของป้าร้านซาลาเปาที่ร่าเริง
"ใส้ถั่วแดง 2 ก้อนค่ะป้าชอน"
ป้าก็ปั้นซาลาเปาอย่างรวดเร็วด้วยความสามารถพิเศษ เหมือนว่าหลังาที่ผ่านมา ถึงเทคโนโลยีจะก้าวะโ แต่พลังปราณก็ไม่ได้สูญหายไปไหน หลายๆคนที่เกิดมามีปราณก็ต่างนำมาประยุคใช้ เหมือนว่าป้าคนนี้จะเป็ปราณสายอาหารโดยเฉพาะเลยนะ แต่ว่าทำไมถึงทำแต่ซาลาเปาหล่ะ 555
"ได้ละจะใส้ถั่วแดง 2 ก้อน"
"นี่ค่ะ ขอบคุณค่าาา" วันธรรมดาแต่ละวันแค่นี้ก็สุขที่สุดแล้ว
ระหว่างทางเดินกลับบ้าน
ตู้มมมมมมมม
เสียงะเิดังกระห่ำมาจากที่ไกลๆ ใหมดเลย อีกแล้วสินะที่โรงงานแถวนั้นะเิเหมืองหน่ะ พวกเขาไม่ได้ใช้ะเิอะไรหรอก เทคโนโลยีสมัยนี้ไปไกลมาก พวกเขาสามารถทำอุปกรณ์เสริมที่จะสามารถเพิ่มพลังการทำลายของพลังที่ผู็ใช้สามารถปล่อยปราณปล่อยออกมาผ่านตัวเครื่องได้ จะว่าไปะเิมันก็มีให้ใช้นะ ทำไมไม่ใช้กัน ละเสียงอย่างดังเลย
ตู้มมมมม
เอาอีกละ วันนี้มันวันอะไร วันประมูลเพชรหรอถึงได้ขุดหากันจัง
ครืดดด....
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"ว่าไงคะพ่อ"
"ตอนนี้ลูกอยู่ไหน รีบกลับมาเดี๋ยวนี้น...."
"โหลพ่อ พ่อคะ?"
สัญญาณขาดหาย ฉันหันซ้ายหันขวา ก่อนที่จะไปเจอมวลสารสีขาวที่เห็นจากที่ไกลๆ ก่อนที่มันจะค่อยๆขยายขนาดขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วฉันก็เหลือบไปเห็นชายขอทานที่นั่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่อยู่ริมแม่น้ำใต้สะพาน ต้องบอกให้เขารีบหนี!!
"คุณคะ รีบหนีเร็ว!!"
ไม่ทันแน่ ไอ้ก้อนขาวๆนั้นขยายไวมาก ฉันหนีไม่พ้นแน่ ฉันต้องทำยังไง ร้องให้หรอ? หรือสงสัยว่าก้อนขาวๆนั่นคืออะไร ตอนนี้ขาฉันขยับไม่ได้ ทุกอย่างในร่างกายสั่นกลัวไปหมด ความตายได้มาเยืนฉันแล้ว
"ใครเรียกข้าว่าขอทานกัน"
เสียงผู้ชายคนนั้น ขอทานคนนั้น เขาไม่ใช่ขอทานหรอ ไม่ใช่เวลามาคิดแล้ว ต้องบอกให้เขารีบหนี
"คุณคะ ตรงนั้น" เอ๊ะ จะว่าไปฉันไม่ได้เรียกเขาว่าขอทานนะ
ชายผมยาวสีขาวใส่ชุดซ่อมซ่อคนนั้นได้มองไปทางที่ฉันบอก ก่อนทีเขาจะยืนขึ้นแล้วหยิบมีดที่เหน็บเอวออกมา หืม มีดหรอ อะไรกัน นี่เขาคิดจะจับปลามาแร่กินก่อนตายงั้นหรอ?
แสงสีขาวได้พุ่งเข้ามา ก่อนที่เขาจะแกว่งมีดออกไป มีดของเขาสำผัสแสงสีขาว แล้วฉันจะสลบไปด้วยความกลัว
"นี่ก็พันปีแล้ว ทนทายาดชะมัด"
"หึ!"
2K
