"นี่มันอะไร" ลู่อันไม่พอใจที่จู่ ๆ แฟนหนุ่มของเขายื่นบัตรเครดิตที่ดูคุ้นตาใบนั้นมาให้
"พี่สาวนายฝากมา รับไปสิ"
"ฉันไม่้า" ลู่อันเมินเฉย เขาเลือกที่จะเดินหนี
เหยียนเต๋อวิ่งตามมา "ถ้านายไม่เอา ฉันเอานะ"
ขวับ!
ลู่อันหันกลับมาพร้อมฉวยเอาบัตรเครดิตใบนั้นไป
"อะไร?" เหยียนเต๋อหัวเราะหึ "ถ้าอยากได้ก็ไม่เห็นต้องเล่นตัวแต่แรก"
"..." ลู่อันไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบโทรศัพท์ โทรกลับไปยังเบอร์เดิมที่พี่สาวของเขาเคยใช้โทรมาก่อกวนเขาเมื่อหลายวันก่อน
ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย ลู่อันถามทันที "คุณอยู่ที่ไหน"
เมื่อได้คำตอบเขาก็บอกให้อีกฝ่ายรออยู่ตรงนั้น อย่าขยับไปไหน ซึ่งถ้าเป็ลู่ซูลี่ต้องไม่หนีเขาแน่
"นี่ลู่อัน จะไปไหน!"
ลู่อันสับขาเดินเร็วโดยไม่รอแฟนหนุ่ม
เมื่อออกจากอาณาบริเวณมหาวิทยาลัย ร่างกายของลู่อันััลมหนาว นิ้วมือแดงเรื่อยังคงกำโทรศัพท์และบัตรเครดิตเ้าปัญหาเอาไว้ เขาพุ่งตรงไปที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม โดยมีแฟนหนุ่มวิ่งตามมาติด ๆ
เสียงกระดิ่งบนประตูดังกุ๊งกิ๊ง
"ยินดีต้อนรับค่ะ" พนักงานสาวยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์คอยส่งยิ้มให้ลูกค้า
แต่ลู่อันไม่มีอารมณ์จะดื่มอะไรทั้งนั้น เขารู้ว่าการเข้ามาโดยไม่สั่งอะไร แถมยังแสดงกิริยาไม่เหมาะสมไม่ใช่เื่ดี แต่เขาจะรีบทำธุระและรีบกลับทันที
"เสี่ยวอัน ทางนี้ ๆ!"
หญิงสาวในชุดเดรสสีน้ำเงินทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์โบกไม้โบกมือ เธอสวมแว่นตากันแดดแม้จะอยู่ในที่ร่ม และแน่นอนว่าข้างกายของเธอจะมีเฉินตงผู้ช่วยคนสนิทนั่งอยู่ด้วยเสมอ
ลู่อันไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เมื่อมาถึงโต๊ะของทั้งสองเขาโยนบัตรเครดิตคืนแก่เ้าของ
"เฮ้ย! ลู่อัน นายทำอะไรเนี่ย!" เหยียนเต๋อพยายามจับมือของแฟนหนุ่มแต่ก็ถูกอีกฝ่ายสะบัดทิ้ง
ก่อนไปลู่อันยังพูดว่า "ถ้าจะเข้าหาด้วยวิธีนี้ก็หยุดเสียเถอะ เพราะมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกเกลียดคุณทั้งที่ตอนแรกไม่ได้เกลียดอะไร"
"เ้าหนู..." เฉินตงเหมือนอยากจะพูดแทนลู่ซูลี่ แต่กลับถูกหญิงสาวห้ามเอาไว้ เธอกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่น้องชายพูด
"จากนี้ไป อย่ามายุ่งกับชีวิตผมอีก ไม่อย่างนั้นผมจะเกลียดคุณจริง ๆ แน่"
ว่าจบลู่อันหันหลังจากไป ก่อนออกจากร้านเขาหยิบคุกกี้ที่วางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไปจ่ายเงิน อย่างน้อยก็เพื่อเป็การขอโทษที่เขาก่อความวุ่นวายในร้าน
ลู่ซูลี่มองตามแผ่นหลังเล็กของน้องชาย รู้สึกดีที่ใส่แว่นตากันแดดเอาไว้ อย่างน้อยมันก็ช่วยปกปิดั์ตาแดงก่ำน้ำตาคลอของเธอได้
เฉินตงถอนหายใจ "เห็นไหมล่ะ...ฉันเตือนเธอแล้ว"
ลู่ซูลี่สูดจมูก "ครั้งนี้ฉันคงคิดน้อยไปจริง ๆ"
"..."
"ทั้งที่เื่อื่นฉันทำได้ดีหมด แต่ทำไมกับเื่ของเสี่ยวอันถึงไม่เอาไหนเลยนะ"
เฉินตงวาดแขนอยากจะโอบกอดหญิงสาว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ...เขาเพียงปลอบโยนเธอด้วยคำพูด
"ไม่เป็ไรน่า...คนเรามันต้องผิดพลาดกันบ้าง" ชายหนุ่มกอดอกทำหน้าบึ้ง "อีกอย่าง น้องชายของเธอคนนั้นเหมือนชาวบ้านชาวช่องที่ไหน เห็นเงียบ ๆ แต่ดื้ออย่าบอกใคร ครั้งก่อนตอนฉันเดินตามไป หมอนั่นยัง..."
จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของลู่ซูลี่ก็ดังขึ้น เธอรับสาย สีหน้าตึงเครียดฉับพลัน เธอตอบรับปลายสายก่อนจะวาง
"เกิดอะไรขึ้น?"
ลู่ซูลี่พ่นลมหายใจ "คุณตาเริ่มสงสัยแล้วล่ะ"
เฉินตงไม่แปลกใจ จู่ ๆ รองประธานสาวก็ไม่เข้าบริษัท แถมยังมาป้วนเปี้ยนแถวมหาวิทยาลัย ถ้าตาแก่คนนั้นไม่เข้าใจว่าหลานสาวของตนติดแฟนเด็กก็คงรู้แล้วว่าเธอกำลังพยายามติดต่อกับน้องชาย
"ทำยังไงดี" ลู่ซูลี่ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
"ผ่อนคลายหน่อย" เฉินตงแนะนำ "เธอควรจะปล่อยเขาไปก่อน การตามติดเขาเกินไปไม่ได้ส่งผลดี เธอก็เห็นแล้ว"
"แต่ถ้าปล่อยตอนนี้ เขาอาจจะหนีไปเลยก็ได้"
"ไม่หนีหรอกน่า เขายังต้องเรียนต่อ ไหนจะงานอีก ไม่ง่ายหรอกนะที่วัยรุ่นอายุเท่านี้จะหางานทำได้ ถ้าเขาย้ายที่อยู่..." เฉินตงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อััได้ว่าตนกำลังถูกหญิงข้างกายจ้องมอง "อะไร เธอมองฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง?"
"นี่เฉินตง" น้ำเสียงหวานล้ำเอ่ยชื่อชายหนุ่ม "นายดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านนี้นะ"
"ฉันไม่ชอบตอนเธอใช้น้ำเสียงแบบนั้นเลย" มันให้ความรู้สึกว่าความฉิบหายกำลังมาเยือน
นิ้วมือเรียวยาวเลื่อนมาััมือของเฉินตง
"ท่าทางแบบนี้คืออะไร?"
"นายช่วยดูแลน้องชายของฉันตอนที่ฉันกลับไปเคลียร์ธุระที่บริษัทได้ไหม?"
...นั่นไงล่ะ ว่าแล้วต้องเป็แบบนี้...
เฉินตงถึงกับกุมขมับ "เดี๋ยวนะ ฉันรู้ว่าเธอปฏิเสธการสารภาพรักจากฉัน แต่ต้องผลักไสกันขนาดนี้เลยเหรอ?"
"เปล่านะ" หญิงสาวครุ่นคิด "เพื่อเป็ค่าตอบแทนที่นายยอมช่วย ฉันจะพิจารณาคำสารภาพรักของนายอีกครั้งเป็ไง..."
ั์ตาขี้เล่นพลันเปลี่ยนเป็เคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที "เธออย่ามาล้อเล่นกับเื่แบบนี้นะ"
"ฉันไม่ได้ล้อเล่น"
"ต้องทำขนาดนี้เพื่อเด็กนั่นเลยงั้นเหรอ?..."
"แล้ว...นายจะทำไหม?"
"ทำ"
ทางด้านของลู่อันและแฟนหนุ่ม
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันเลยระหว่างที่เดินทาง ลู่อันไม่มีอะไรจะพูด แต่เขาััได้ว่าเหยียนเต๋อกำลังอดทนอดกลั้น ในหัวของชายคนนั้นคงมีคำถามมากมาย้าให้ลู่อันตอบ
ทันทีที่ลงจากรถโดยสารประจำทาง เหยียนเต๋อถึงเริ่มแสดงพฤติกรรมหงุดหงิดออกมา
"นายโง่หรือไง ทำไมต้องทำแบบนั้น!"
"มันไม่ใช่ของของเรา นายจะอยากได้มันไปทำไม" ลู่อันยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ร้อนตามอารมณ์รุนแรงของแฟนหนุ่ม "ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาให้เพราะมีเจตนาอะไร ฉันก็เล่าเื่พี่สาวให้ฟังแล้ว...เราสองคนไม่รู้จักกัน และการที่นายรับของชิ้นนั้นมาจะยิ่งทำให้เราเข้าไปพัวพันกับเื่น่าปวดหัว...ขอล่ะ ฉันแค่อยากอยู่อย่างสงบ"
เหยียนเต๋ออ้าปากร้องออกมาดัง ๆ หนึ่งที เพื่อระบายความโกรธ
"อ๊าก! ให้ตายเถอะลู่อัน ทำไมเป็แบบนี้นะ!" สุดท้ายเหยียนเต๋อก็หลุดพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา "แค่หน้าตาเหมือนกันใช่ว่าจะฉลาดเหมือนกันสินะ..."
"ว่าอะไรนะ?..."
"พี่สาวนายทั้งสวย รวย เก่ง แถมมีมารยาท มีน้ำใจ แต่นาย...แฟนของฉัน...กลับโง่และไร้เหตุผล"
"..."
"พอจะรู้แล้วล่ะว่าทำไมคุณตาของนายถึงเลือกพี่สาวแต่ไม่เลือกนาย"
70K
