เพียงตอนแรกพวกพี่ๆแค่เห็นตอนที่เ้ากระดุมน้อยดึงฝักข้าวโพดกลายพันธุ์ที่มีขนาดเท่ากับตัวน้องสาวของพวกพี่ๆเองก็ว่าใมากพอแล้ว
แต่นี่…!!!! น้องกระดุมน้อยทำให้เห็นว่าล้มต้นข้าวโพดั์กลายพันธุ์นี้เพียงแค่เอามือน้อยๆ ตบลงไปเบาๆที่ลำต้นของม้นเท่านั้น เ้าข้าวโพดกลายพันธุ์ต้นนั้นก็ล้มครืนลงไปเลย …!!!!
“นะนะๆๆๆน้องกระดุมน้อย พลังตื่นขึ้นแล้วจริงๆ…!!!!”พี่ทีซวี่
“บ้านเรามีผู้มีพลังแล้วนะ …!!!!”พี่โต่วเผิง
“ใช่ๆผู้มีพลัง….” “หงึก…..หงึก….!!!!”พวกพี่ๆ
ส่วนทางด้านเ้ากระดุมน้อยก็สังเกตการณ์มองดูพวกพี่ๆแต่ละคนไปด้วย ว่าแต่ละคนมีนิสัยโดดเด่นกันไปทางด้านไหนบ้าง
แต่ที่แน่ๆพี่สาวคนเดียวคนนี้ ดูจะรักน้องสาวของเธอมากมายจริงๆนั่นแหละ เพราะดูแล้วสนิทกันมากกว่าพวกพี่ชายเสียอีก ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็จะเห็นสองสาวน้อยตัวติดกันตลอดในห้วงความคิดเก่าของร่างเดิม
“ว่าแต่ว่าน้องกระดุมน้อย น้องรู้สึกอะไรบ้างไหม แบบว่า แบบว่า…?????”พี่คนที่สี่หยีอี่
“แบบว่า…???? แบบว่าของพวกพี่เนี่ยอะไรกันเหรอ..????”กระดุมน้อย
“ก็…..แบบบบว่าาาาาา…..แ่บบบบว่าาาาา….”พวกพี่ชาย
“เฮ้ออออ………”พี่สาวโส่วผ้า
“น้องกระดุมน้อย พวกพี่ชายเขาคงจะหมายถึงว่า น้องกระดุมน้อยน่ะ รู้สึกอย่างไรบ้างในร่างกายตอนนี้ที่พลังได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เช่นเย็นๆ…???? ร้อนๆ…???? หนาวๆๆๆ…???? ซู่ซ่าา…???? ง่วงนอน…????? อะไรแบบนี้น่ะจ้ะเวลาที่พลังตื่นแล้วแตกต่างไปจากเดิมไหมน่ะ…?????”พี่สาวโส่วผ้า
“อ้อ…….”กระดุมน้อย
“........................”พวกพี่ชายทั้งหลาย
“โคร๊กกกก……..คร๊ากกกกกก…..โคร๊กกกคร๊ากกกก…….”
“ป๊อกกก…..ป๊อกกก…….”
“นี่ไงล่ะพี่ชาย รู้สึกเลยล่ะตอนนี้ รู้สึกมากๆว่าหิ๊วววววหิวววววววน่ะ…..”กระดุมน้อย
“..................!!!!!”พวกพี่ชายทั้งหมด
“พี่สาวว่าพวกเรามาช่วยกันขนข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้กลับที่พักกันดีกว่านะ”พี่สาวโส่วผ้า
“ใช่ๆ แต่ว่ามันเยอะอยู่นะพี่สาว พวกพี่จะขนกันไหวเหรอ…????? จะเก็บ……..!!!!! ไอ้หยา..!!!”กระดุมน้อย
“ข้าวโพดกลายพันธุ์หายไปไหนแล้ว…???!!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“หายไปแล้ว….!!!!!”พวกพี่ชาย
“มะมะๆๆๆๆมันหายไปไหนกัน ข้าวโพดกลายพันธุ์หายไปไหนแล้วล่ะ…????”พี่ว่ายเท่า
“มะมะๆๆๆ ไม่รู้เหมือนกันน่ะสิพี่ชาย ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน เห็นเหมือนๆกันนี่แหละ!!!”พี่หยี่อี
“ป้าบบบ…..”
“โอ๊ยยย…!!!”พี่หยี่อี
“หนอย เ้าหยี่อีรู้หรอกน่าว่าอยู่ที่นี่เหมือนกันนะ!!!”พี่ว่ายเท่า
“หยุดเถียงกันได้เ้าเ้าสองตัวนี้น่ารำคาญจริงๆเลย”พี่โต่วเผิง
“พวกเราใจเย็นๆกันก่อนจะดีกว่านะ แล้วค่อยๆคิด ค่อยๆนึกกันว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น…???? ทำไมจู่ๆข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนั้นถึงได้หายไปหมดแบบนี้ ข้าวโพดกลายพันธุ์ที่น้องกระดุมน้อยเก็บเกี่ยวน่ะ”พี่ทีซวี่
“ใช่ๆ…หงึก….หงึก…..”พวกพี่ๆน้องๆ
ในขณะที่พวกพี่ชายทั้ง 6 คน กำลังทุ่มเถียงกันอยู่นั้นเ้ากระดุมน้อยเองก็นึกให้สงสัยว่าจู่ๆ ทำไมข้าวโพดกลายพันธุ์ที่ตัวเองเก็บเกี่ยวหายแว๊บไปหมดในพริบตาเดียวแบบนี้กันล่ะ…???? แต่พอนึกพิจารณาให้รอบคอบอย่างช้าๆ คำสุดท้ายที่พูดออกไปก็คือคำว่า “เก็บ”
และั้แ่ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกคู่ขนาน ในวันสิ้นโลกแบบนี้ จู่ๆก็มีพละกำลังมหาศาลล้มข้าวโพดกลายพันธุ์สูงลิ่วพวกนี้ได้แบบสบายๆเลย
ก็อดไม่ได้ที่จะนึกขึ้นมาว่า ถ้าตัวเองจะมีมิติขึ้นมาติดตัวมาด้วยก็คงจะไม่น่าแปลกใช่ไหมนะ….????!!!! มิติที่แบบว่าเก็บข้าวของได้..??? ปลูกผักได้…???? มีบ่อน้ำวิเศษ..???? เลี้ยงสัตว์ได้…???? เก็บทุกๆอย่างให้สภาพคงเดิม..?????
“โอ้….ถ้าได้มิติเทพๆแบบนั้นคงจะโค-ตะ-ระ โชคของโชคดีเกินไปแล้วมั้งเราน่ะ….???? แต่ว่าก็ว่าเถอะนะจะมาคิดอย่างเดียวไม่รู้หรอก แบบนี้ต้องลองดูหน่อยล่ะนะ”กระดุมน้อย
เ้ากระดุมน้อยที่พูดคนเดียว บ่นพึมพำให้กับตัวเองคนเดียวอย่างครุ่นคิด และก็เริ่มทดลองทำในสิ่งที่สงสัยเลย เพื่อพิสูจน์ไปเลยว่ามีหรือไม่มีกันแน่…!!!
“นำออกมาทั้งหมด ข้าวโพดกลายพันธุ์….”กระดุมน้อย
“......................!!!!”พวกพี่ๆ
“เก็บ………”กระดุมน้อย
“ออก……..”กระดุมน้อย
“ว้าาาาาาววววววววว………!!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“น้องกระดุมน้อย น้องมีมิติเก็บของติดตัวด้วยเหรอ….พลังน้องตื่นแล้วมีพลังอะไรบ้างเนี่ย…????!!!!”พี่สาวโส่วผ้า
“มะมะๆๆๆๆ มิติ….????!!!!!”พวกพี่ชาย
“น้องกระดุมน้อย พลังที่ตื่นขึ้นคือพลังมีมิติงั้นเหรอ…..????!!!!”พวกพี่ๆ
พวกพี่ชาย ที่พากันประสานเสียงกันดังดีเหลือเกินจริงๆ ถามน้องกระดุมน้อยอย่างตื่นเต้นกว่าเ้าตัวเสียอีกนะ
“อือ….ก็แบบว่าทำแบบนี้ได้น่ะพี่ชาย เก็บ…..ออก….เก็บ….ออก…..เก็บ….ออก…..”กระดุมน้อย ที่ยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจกับพลังใหม่ที่ได้รับมา
“..................!!!!!”พวกพี่ชาย ตาโตแล้วตาโตอีกอยู่อย่างนั้น
“สุดยอดจริงๆเลยน้องกระดุมน้อย พลังมิติที่ว่านี้น่ะพี่สาวเคยได้ยิน ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ พูดไว้ว่าหายากมว๊ากกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆ มากเลยนะน้องกระดุมน้อย”พี่สาวโส่วผ้า
“จริงเหรอพี่สาว…?????”กระดุมน้อย
“จริงน้องกระดุมน้อย..!!” “หงึก….หงึก….”
พี่สาว พี่ชาย พากันช่วยตอบน้องกระดุมน้อยกันอย่างตื่นเต้นเลยทีเดียว
“ดีที่สุดเลย พอพลังน้องกระดุมน้อยตื่นขึ้นก็ได้พลังมิติพิเศษสามารถเก็บอะไรก็ได้มากมายแบบนี้ สุดยอดไปเลย!!!”พี่หยี่อี
“ใช่ๆ…หงึก…หงึก….”พวกพี่ๆ
“ทีนี้นะน้องกระดุมน้อย ไม่ว่าจะย้ายหนีอพยพไปที่ไหนพวกเราไม่ต้องกังวลอีกต่อไป และไม่ต้องเหนื่อยขนข้าวของเครื่องใช้หนักๆอีกแล้ว เพียงแค่ให้น้องกระดุมเก็บข้าวของทุกๆสิ่งทุกๆอย่างเข้ามิติก็พอแล้วล่ะ”พี่สาวโส่วผ้า
“ใช่ๆน้องกระดุมน้อย….!!”พวกพี่ชาย
“อือ…..มันก็ดีจริงๆด้วยนะ มีมิติเนี่ยทีนี้เจออะไรก็เก็บๆเข้ามิติได้อย่างเต็มที่เลย แถมไม่ต้องกลัวใครจะเห็นว่าพวกเราเก็บเกี่ยวอะไรข้างนอกมาได้บ้าง ยิ่งเป็คนที่ไม่รู้จักด้วยแล้วกลัวว่าจะมีปัญหาล่ะถ้าเห็นว่าพวกเรามีของดีติดไม้ติดมือมาด้วยเนี่ย”กระดุมน้อย
“ใช่แล้วล่ะน้องกระดุมน้อย”พวกพี่ๆ
“ว่ากันว่าผู้ที่มีพลังพิเศษหลังจากลูกอุกกาบาดตกใส่โลกของพวกเราน่ะ ก็มีบางคนบางกลุ่มเห็นแก่ตัวชอบเอารัดเอาเปรียบคนไม่มีพลังแบบพวกเราน่ะ”พี่เยาไต้
“ใช่ๆ หงึก…หงึก….”พวกพี่ๆ
“และถ้าจะ้าความช่วยเหลืออะไรก็แล้วแต่จากผู้มีพลังพิเศษ ก็ต้องจ่ายแพงมากๆหรือจะต้องให้เสบียงอาหารเยอะมากๆอีกด้วย หาน้อยนักที่จะเจอคนที่ดีทำให้โดยไม่เสียอะไร แต่ก็มีนะเพียงแต่พวกเราจะต้องเดินทางไปไกลมากไปหาพวกเขาถึงที่ตั้งกัน ตายาย พ่อแม่ของพวกพี่เคยเล่าให้ฟังล่ะ”พี่เป้ยซิน
“โอ้….”กระดุมน้อย
“สถานที่ที่มีคนที่มีพลังพิเศษตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้บอกว่าอยู่ไกลมากๆด้วยนะ”พี่สาวโส่วผ้า
“แต่ตอนนี้พวกเราไม่จำเป็ที่จะต้องพึ่งพาพวกเขาอีกต่อไปแล้วล่ะ มีกระดุมอยู่ด้วยซะอย่างพวกพี่ๆวางใจได้เลยนะ ว่าต่อจากนี้ไปพวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆนะ”กระดุมน้อย
“ได้ๆ พวกพี่เชื่อน้องกระดุมน้อย”พวกพี่ๆ
“เอาล่ะพี่ว่า พวกเรากลับที่พักกันก่อนจะดีกว่านะนี่ก็พากันออกมาข้างนอกนานมากแล้วป่านนี้ ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้พากันห่วงแย่แล้วล่ะ”พี่ทีซวี่
“ใช่ๆ กลับที่พักกันนะ”พวกพี่ๆ
“ไปสิจ๊ะ”กระดุมน้อย
“น้องกระดุมน้อย สามล้อสุดเท่ห์ของน้องอย่าลืมปั่นกลับนะ”พี่สาวโส่วผ้า
“รอบนี้พี่สาวจะปั่นเองไหม..???? เดี๋ยวกระดุมจะซ้อนเองนะ”กระดุมน้อย
“ได้สิได้น้องกระดุมน้อย..!!!”พี่สาวโส่วผ้า
สองสาวน้อยของบ้านพากันขึ้นสามล้อคู่ใจคนพี่ปั่น คนน้องซ้อนกันกลับที่พัก พวกพี่ชายก็เดินตามหลังกันไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขมากที่สุดเลยก็ว่าได้ หลังจากเกิดวันสิ้นโลกขึ้นมา
รอยยิ้มของพวกพี่ชายดูก็รู้ว่าไร้ความวิตกกังวลจริงๆ เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่พวกผู้ใหญ่เรียกว่า “วันสิ้นโลก” แล้วก็ไม่มีอะไรดีเลยจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาเคยเห็นก็เปลี่ยนแปลงไปหมด เปลี่ยนแปลงไปด้านขนาดที่ใหญ่โต สูงลิบลิ่วไปหมดไม่ว่าจะเป็ต้นไม้ สัตว์ต่างๆ มันน่ากลัวจริงๆ
พวกเขาก็ยังเป็แค่เด็กกัน แน่นอนว่าพากันตื่นใ และหวาดกลัวกันไปหมด พวกผู้ใหญ่เองก็เช่นกันแต่ทุกๆคนต่างก็ต้องเป็กำลังใจให้กันและกัน เพื่อช่วยให้มีชีวิตอยู่รอดในวันที่โลกได้เปลี่ยนแปลงไปแบบไม่หวนกลับมาแบบนี้
ในขณะที่พวกพี่ๆต่างก็คิดถึงความสุขที่ได้มาจากข้าวโพดกลายพันธุ์ พร้อมกับย้อนไปคิดถึงวันแรกของวันสิ้นโลกก็คือเมื่อเดือนที่แล้วนั่นเอง เ้ากระดุมน้อยเองก็กำลังสำรวจบรรยากาศรอบๆในวันสิ้นโลกที่ดูแล้วจะว่าสวยงาม…???? ก็ไม่น่าใช่ แต่บรรยากาศมันดูแปลกใหม่ และน่าตื่นเต้นเสียมากกว่าสำหรับกระดุมน้อย
“โอ้โฮ….มีแต่ต้นไม้ต้นใหญ่ๆไปหมดเลยจริงๆ”กระดุมน้อย
“ก็ใช่สิน้องกระดุมน้อย อย่างต้นหญ้าก็สูงใหญ่เหมือนต้นไม้อื่นๆที่เราเคยเห็นก่อนลูกอุกกาบาดจะตกลงมาที่โลกอีกนะ แต่เอ๊ะ….ทำไมน้องกระดุมน้อยพูดถึงอีกเล่า…????”พี่สาวโส่วผ้า
“ไม่มีอะไรหรอกพี่สาวจ๋า เพียงแต่ว่าบางต้นก็พึ่งเคยเห็นน่ะเลยทำให้นึกถึงตอนที่เห็นมันต้นเล็กๆไม่ได้น่ะจ้ะพี่สาว”กระดุมน้อย
“อ้อ….ก็จริงนะพี่สาวเองก็ใเหมือนกันเวลาเคยเห็นต้นไม้ก่อนวันสิ้นโลก กับต้นไม้ตอนนี้มันแตกต่างกันจริงๆนั่นแหละ”พี่สาวโส่วผ้า
เ้ากระดุมน้อยมองสองข้างทางที่ดูเป็ป่ารกบ้าง ไม่รกบ้าง ถ้าจะให้คาดเดาแล้วน่าจะเคยเป็พื้นที่ว่างเปล่ามาก่อน ส่วนที่รกๆ ก็น่าจะเคยมีหญ้าบ้างและต้นไม้บางอย่างบ้าง และก็มีต้นไม้กลายพันธุ์อื่นๆมาอยู่ใหม่บ้าง ยิ่งพวกเถาวัลย์เลื้อยเนี่ย ดูจะขยายพันธุ์เลื้อยมาเสียไกลเชียวล่ะ
“ข้างหน้าจะถึงที่พักแล้วนะน้องกระดุมน้อย”พี่สาวโส่วผ้า
“ที่พัก……”กระดุมน้อย
*****************
เ้ากระดุมน้อย ดีใจมากเลยที่นอกจากจะมีพละกำลังแข็งแรงมหาศาลผิดจากพวกเด็กๆทั่วๆไปแล้ว ยังจะมีมิติเอาไว้เก็บข้าวของอีกด้วย นี่ล่ะสุดยอดจริงๆข้ามมาอยู่ในโลกคู่ขนาน แถมยังจะโชคไม่ดีมาในโลกคู่ขนาดที่เข้าสู่ยุควันสิ้นโลกอีกต่างหาก ที่ทุกๆอย่างดูจะกลายพันธุ์ไปเสียหมดจริงๆ ……..
755
