ณ กลางกรุงลอนดอน บนยอดตึกบิกเบน มีหญิงสาวร่างบางคนนึงกำลังนั่งหย่อนเท้าลงมาจากยอดตึก กำลังเหมอมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานครใหญ่ เมืองหลวงของอังกฤษ
เส้นผมสีดำขลับยาวถึงกลางหลัง ปลิวสยายไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาปะทะร่าง ดวงตาสีดำสนิทปรากฎแววของความเฉยชา มองความเป็ไปของฝูงชนเบื้องล่างที่กำลังดำเนินชีวิตเฉกเช่นที่ปฏิบัติอยู่ทุกวัน
ระหว่างที่สายตามเธอมองลงไปข้างล่างนั้น แต่สมองเธอกลับคิดไปถึงเื่ราวในอดีต เื่ราวที่ทำให้ได้ก้าวมายืนในจุดนี้ จุดที่เธอไม่รู้ว่ามันจะจบยังไง
เธอ มีนามว่า หลิวอี้หราน เธอเป็หญิงสาวชาวจีนที่กำพร้าทั้งบิดาและมารดา ตอนที่เธอยังเป็แค่เด็กทารก เธอถูกนำมาวางทิ้งไว้ในตรอกแคบๆ กลางกรุงลอนดอน เธอเติบโตมากับพวกคนไร้บ้าน จนอายุได้ประมาณ 4 ขวบ ได้มีชายชราคนนึงเดินเข้ามาหาเธอในขณะที่เธอกำลังคุ้นขยะหาอะไรกินอยู่
"แม่หนูน้อย เธออยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้มั้ย"
เสียงทุ้มแหบถูกเปล่งออกมาจากปากของชายชรา เด็กน้อยได้เงยหน้าขึ้นมามอง แสงไฟจากข้างหน้าตรอกแคบส่องย้อนมาจากทางด้านหลังของชายแก่ เธอจึงเห็นเป็แค่เงารางๆ
ชายชรามีรูปร่างสูง แต่ผอมบาง อยู่ในชุดโค้ทตัวใหญ่ สวมหมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ด้วยความที่เด็กหญิงยังเยาว์วัย เธอจึงถามกลับไปด้วยความไร้เดียงสา ตามความปรารถนาเดียวที่เธอมีในขณะนั้นว่า
"ชีวิตดีนี่มีข้าวกินมั้ยคะ"
เธอถามออกไป พร้อมกับส่งสายตาที่ใสซื่อไปมองหน้าของชายชราผู้นั้น พอชายชราได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมา
"หนูจะมียิ่งกว่าข้าวที่เอาไว้กินอีก หนูจะมีทุกอย่างที่หนูอยากได้ สนใจจะไปกันชั้นมั้ยล่ะ"
ชายชราตอบกลับมาพร้อมกับยื่นมือมาให้เด็กหญิง เป็การเชิญชวนให้เด็กหญิงยอมตามมา
"ไปค่ะ! "
เด็กสาวที่ไร้เดียงสาตอบรับการเชิญชวนนั้นด้วยความยินดี พร้อมกับส่งมือเล็กๆ ไปจับมือของชายชราที่ยื่นมา ไม่นานทั้งสองก็ค่อยๆ เดินหายไปในความมืด
ใครจะคาดคิดว่าจากความคิดใสซื่อที่จะคอยแต่หาข้าวกินประทังความหิวจะต้องทำให้เธอต้องเจอการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่อสถานที่ที่เธอเข้าไปนั่นกลายเป็องค์กรมืดที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลก
เด็กน้อยผู้ใสซื่อค่อยๆถูกจขัดเกลาให้กลายเป็นักฆ่าที่ไร้จิติญญา เธอถูกสอนให้เชี่ยวชาญอาวุธทุกประเภท ั้แ่มือเปล่า ไปจนถึงปืนขนาดใหญ่ ไปจนกระทั่งศาสตร์การแพทย์แขนงต่างๆ ั้แ่การรักษา ไปจนถึงการพรากชีวิตอย่างยาพิษ
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะมาอยู่ตรงจุดนี้ได้ ตอนนี้เธอกลายเป็มือสังหารอันดับหนึ่งขององค์กร แต่ในทุกๆ ครั้งก่อนหลังจากจบภารกิจเธอจะต้องกลับมาถามตัวเองอยู่เสมอว่านี่คือชีวิตที่เธอ้าจริงๆ รึป่าว
อย่างเช่นในค่ำคืนนี้ที่เธอได้มาอยู่ตรงนี้หลังจากจบภารกิจสังหารประธานาธิบดีของชาติมาหาอำนาจของโลกเสร็จ เพื่อทบทวนชีวิตตัวเอง
เธอยังเหมอต่อไปซักพักก็รู้ตัวว่าจะต้องกลับไปสู้โลกที่เธอต้องอยู่อีกครั้ง หญิงสาวจึงลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ขณะที่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับลงไปนั้นเธอเกิดลื่น เสียหลักทำให้ร่างบางค่อยๆ หล่นลงมาตามความสูงของตึกใหญ่
ในวินาทีแห่งชีวิตนั้น มีชั่วขณะนึงที่เธอจะหันไปหาที่จับได้ แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะไม่ทำ อาจจะเป็เพราะชีวิตของเธอมันไม่ได้เป็ไปตามที่เธอ้าั้แ่แรก เธอจึงอยากจะเริ่มต้นทุกอย่างใหม่อีกครั้ง...
581
