บทที่ 6 องค์ชายสาม ขาประจำหลังเลิกงาน
ขณะที่คนในบ้านตระกูลจ้าวกำลังตื่นเต้นกับข่าวเื่การประกวดยอดสุรา ส่วนชายแปลกหน้าที่หน้าตาคล้ายคนรักของคุณหนูจ้าวต่างก็วุ่นวายในเื่ของตัวเองอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งซึ่งตระกูลจ้าวได้เปิดเป็ร้านขายสุราก็มีเสียงเหมือนจะมีลูกค้าเข้ามาในร้านแล้ว แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าลูกค้าเ้าแรกและกลับคนสุดท้ายของร้านนั้นคือผู้ใด
"องค์ชายสาม ท่านขันทีหยงเล่อ เชิญข้างในพะยะค่ะ.!!"
" คุณหนูขันทีหยงเล่อ กับองค์ชายสามมาขอรับ" อาหลงที่วิ่งไปที่ประตูเพื่อต้อนรับลูกค้าพลางหันมาะโเรียกเ้านายของเขา
ผู้ที่มาคือองค์ชายสามและขันทีหยงเล่อมิตรสหายผู้สนิทสนมกันยามมึนเมานั้นเอง องค์ชายสามนั้นเมื่อหมดเวลาทำงานในวังหลวง ยามเลิกงาน ทั้งสองก็กลายเป็ลูกค้าประจำร้านสุราตระกูลจ้าว ในยามอยู่ที่วังทั้งสองคือนายและบ่าวแต่เมื่อมาถึงร้านสุราตระกูลจ้าวแห่งนี้ทั้งสองคือ มิตรสหายกันนั้นเอง มิตรภาพของพวกเขาผูกพันกันผ่านขวดสุรา บทสนทนา เสียงหัวเราะ และความลับที่แบ่งปันกันร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านเื่ราวมากมายในวังหลวงยามเมา องค์ชายสามจะระบายความกังวลจากภาระหน้าที่ ขันทีหยงเล่อก็เช่นกัน ทั้งสองปลดปล่อยความเครียดด้วยสุรา และแบ่งปันเื่ราวที่ไม่สามารถบอกใครได้
มิตรภาพของพวกเขาแม้จะก่อตัวขึ้นบนความมึนเมา แต่กลับแน่นแฟ้นยิ่งกว่ามิตรสหายทั่วไป ความลับที่แบ่งปัน ประสบการณ์ร่วมผ่านทั้งสุขและทุกข์ หล่อหลอมมิตรภาพนี้ให้แข็งแกร่ง ร้านสุราบ้านตระกูลจ้าว จึงเป็เสมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ เป็ที่พักพิงยามเหนื่อยล้าเป็ที่ที่พวกเขาสามารถถอดหน้ากาก เผยตัวตนที่แท้จริงให้กัน โดยไม่ต้องกังวลกับสถานะหรือตำแหน่งใดๆ สะท้อนให้เห็นถึงความงามของมิตรแท้ที่เหนือกาลเวลา
ชายทั้งสองเดินเลยร้านเข้ามาที่ลานกว้าง และแล้วสายตาของทั้งคู่ก็จับจ้องไปที่ 'หยวนลู่' และจ้าวลู่ซื่อองค์ชายสามเมื่อเห็นว่าคนที่คุณหนูจ้าวคุยอยู่ด้วยเป็ใครเขารีบพุ่งเข้ามาหาทันที
"พี่หยวนลู่.!!เป็ท่าน..ท่านจริงๆ ด้วย!!"
องค์ชายสามพูดพร้อมกับใช้มือตบไหล่ของิซัวหลงอย่าสนิทสนมดุจมิตรสหายที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วเข้าไปสวมกอดเขาทันทีแน่นอนว่าองค์ชายสามย่อมรู้จักกับ ‘หยวนลู่’ อยู่แล้วเพราะเขานั้นเป็ลูกค้าประจำของร้านสุราตระกูลจ้าวมาช้านานแล้ว เขาติดใจรสชาติของสุราของที่นี่มากจนกระทั่งเคยคิดจะสาบานเป็พี่น้องกับ'หยวนลู่'เลยก็ว่าได้ก่อนที่หยวนลู่จะถูกส่งไปเป็ทหารที่ชายแดน…
“ท่านยังไม่ตายหรือนี่ ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกซะแล้ว”
ด้วยบุคลิกองค์ชายเป็คนสนุกสนานไม่ถือสถานะ เพราะเขาคือองค์ชายผู้ใช้ชีวิตสนุกสนานไม่ถือตัว ถือได้ว่าเป็คุณชายเ้าสำราญขนานแท้ประจำเมืองหลวงก็ว่าได้
จ้าวลู่ซื่อมองไปที่มือที่ตบบ่าของคุณชายิซัวหลงอยู่นางก้มหน้าให้ิซัวหลงเหมือนกับจะขออภัย ที่ลูกค้าขาประจำของนางรายนี้ถือวิสาสะตบบ่าของเขา นางจึงรีบเอ่ยขึ้นมาทันทีว่า
"พี่หยวนลู่เพิ่งเดินทางมาถึงเพคะ กระหม่อมอยากให้เขาพักผ่อนก่อน แล้ววันหน้าค่อยมาดื่มกับองค์ชายดีหรือไม่เพคะ"
จากนั้นก็เดินไปจับมือของิซัวหลงเอาไว้
องค์ขายสามยกมือที่ตบไหล่ของเขาออกพร้อมพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า
"ได้..!!ท่านไปพักผ่อนเถอะพี่หยวนลู่ วันนี้ข้ากับขันทีหยงเล่อ มีเื่ต้องคุยกับหนูจ้าวเชิญเ้าตามสบายเถอะวันหน้าข้าจะมาฉลองกับท่านให้หายคิดถึง วันนี้ช่างเป็วันดีจริงๆ ข้าดีใจมาก ท่านไปพักผ่อนเถอะ"
องค์ชายดีใจที่ได้เจอมิตรสหายเก่าแก่ ไหนจะมีข่าวมาบอกแม่นางจ้าวอีกด้วยเขาจึงได้รีบให้พี่หยวนลู่ไปพักผ่อน
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ องค์ชายสาม"
ิซัวหลงนั้นเมื่อเหตุการณ์มาเช่นนี้เขาจึงจำเป็ต้องตามน้ำไปก่อน เขาเอ่ยขอตัวจากองค์ชายและขันทีจากนั้นก็เดินตามแรงจูงของจ้าวลู่ซื่อออกไป นางพาเขาเดินตรงเข้าเรือนทันที
“ขันทีหยงเล่อมาเรามาดื่มกันเถอะ ข้าเปรี้ยวปากเต็มทนแล้ว ไป ไป.."
องค์ชายสามเมื่อเห็นว่าพี่หยวนลู่เดินออกไปแล้วก็หันมาใช้มือโอบไหล่ของขันทีคนสนิทประหนึ่งเพื่อนรักกันมาแสนนาน และพากันเดินไปที่โต๊ะพิเศษของเขาที่ทางร้านตระกูลจ้าวนั้นได้จัดเอาไว้ให้แล้ว
จ้าวลู่ซื่อเดินจูงมือิซัวหลงเข้าไปด้านในเรือนพัก เมื่อมาถึงห้องที่นางเตรียมเอาไว้สำหรับแขก นางก็ปล่อยมือและหันมามองเขา ท่าทางนางจริงจังมากขึ้นขณะที่พูดกับชายหนุ่มอย่างสุภาพแต่เด็ดขาดว่า
"ข้าไม่รู้ว่าท่านมาจากที่ใดแต่ทว่าหากว่าท่านจะอยู่ที่นี้ต่อไป ท่านจะต้องใช้นามว่าหยวนลู่ เพราะใบหน้าและท่าทางของท่านคล้ายคลึงกับเขามากและผู้คนที่นี่ก็รู้จักหยวนลู่เป็อย่างดีการใช้ชื่อนี้จะช่วยลดความสงสัยจากผู้อื่นได้"
จ้าวลู่ซื่ออธิบายต่อว่า
"หยวนลู่เป็อดีตคนรักของข้า และทุกคนในเมืองนี้ต่างรู้จักเขาเป็อย่างดี ภายหลังเขาถูกเกณฑ์ไปเป็ทหาร นี่ก็กว่า2ปีแล้ว ข้ายังไม่เคยมีข่าวเขาอีกเลย หากว่าท่านไม่รู้ว่าท่านมาที่นี่ได้อย่างไรและไม่รู้ว่าจะไปที่ใดต่อเช่นนั้นท่านก็อยู่เสียที่นี่"
นางสรุปให้เขาฟัง และยังได้บอกเขาด้วยว่าหลวยลู่มีบุคคิกแบบไหนิซัวหลงมองจ้องไปที่ จ้าวลู่ซื่อและตั้งใจฟังที่นางพูด เขาถึงกับพยักหน้าด้วยบางครั้ง ิซัวหลงคิดตามที่จ้าวลู่ซื่อบอกและเขารู้ได้ทันทีว่า หากทำตามที่นางบอกเขาจะสามารถอยู่ที่นี่โดยปราศจากข้อสงสัยของทุกคน เขาจึงพยักหน้าหลายครั้งทีเดียว
"ผม... เข้าใจแล้ว"
ิซัวหลงพูดเสียงเบา
"ต่อไปผมจะใช้ชื่อหยวนลู่ซึ่งเป็คนรักของคุณ”
จ้าวลู่ซื่อยิ้มแล้วมองเขา
"ดีแล้วเ้าค่ะหากท่านใช้นามหยวนลู่นั้นจะไม่มีใครสงสัยในตัวท่านในสถานที่แห่งนี้ เอาเถอะเช่นนั้นคืนนี้ท่านพักผ่อนที่นี่ก่อนก็แล้วกันและข้ายังมีคำถามอีกมากมายที่อยากจะถามท่าน”
นางเอ่ยในที่สุดและกำลังเตรียมตัวจะเดินออกจากห้องไป
ิซัวหลงพยักหน้ารับ จากนั้นก่อนที่นางจะเดินออกไปิซัวหลงคว้ามือของนางไว้.
"เอ่อ..ผม? .."
หญิงสาวหันหน้ากลับมามองเขามองมือที่จับมือของนางเอาไว้ จะว่าไปนี่คือ่เวลาที่ทั้งคู่ ได้อยู่กันสองคนั้แ่ที่เขาอยู่ๆ ก็โผล่มาที่หน้าตระกูลจ้าวของนาง ิซัวหลงยืนนิ่ง สายตาจดจ้องไปที่จ้าวลู่ซื่อ ใบหน้าของเธอช่างเหมือนคนรักเก่าของเขาเหลือเกิน ราวกับเป็คนคนเดียวกัน เขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหาเธอ ไม่สามารถละสายตาได้ จ้าวลู่ซื่อเองก็รู้สึกไม่ต่างกันนางรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกด ดวงตาของเขาช่างลึกซึ้ง ราวกับจะมองทะลุจิติญญาของนางเหมือนเวลาจะหยุดนิ่ง เหลือเพียงพวกเขาสองคน ทั้งคู่จ้องตากันอยู่นาน ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย...!!
ในที่สุดจ้าวลู่ซื่อก็เป็ฝ่ายละสายตานางรู้สึกเขินอายและสับสนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรหรือทำอย่างไรต่อไปดี ิซัวหลงเองก็รู้สึกเช่นกัน เขาอยากจะพูดกับเธอ อยากจะถามเธอ แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นอย่างไร เพราะเธอไม่ใช่เจียงเย่วชิงของเขา เขาไม่อยากทำลาย่เวลาอันล้ำค่านี้ เขากลัวว่าถ้าเขาเอ่ยปากพูด หรือถาม บางสิ่งบางอย่างอาจเปลี่ยนแปลงไป เขายืนนิ่ง ทั้งสองคนต่างจมอยู่กับโลกของตัวเอง ทั้งที่ดวงตายังประสานกัน จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าคนดังขึ้น จ้าวลู่ซื่อถึงได้รู้สึกตัว เอาดึงมือของตัวเองกลับก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า
"คืนนี้ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ"
เมื่อพูดจบนางจึงเดินออกไป...
ภายในฝั่งที่เป็ร้านสุราของสกุลจ้าว และโต๊ะพิเศษที่จัดเอาไว้ให้องค์ชายสาม ชายทั้งสองกำลังร่ำสุรากันอยู่ทั้งสองคนต่างดื่มด่ำรสสุราของบ้านตระกูลเ้าอย่างสำราญ สุราเหมาไถพันลี้นั้นรสชาติล้ำเลิศยิ่งนัก
แสงจันทร์ยามจื่อส่องกระทบลานกว้างของบ้าน สว่างสดใสราวกระจกในคืนจันทร์กระจ่าง ขันทีหยงเล่อคอยเติมสุราให้องค์ชายสาม บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ที่บานยามค่ำคืน แต่ข้อความสนทนาขององค์ชายสามกลับรู้สึกเป็กังวลยิ่งนัก
“ขันทีหยงเล่อเ้าคิดว่าการแข่งขันชิงความเป็หนึ่งของยอดสุราในต้าิปีนี้จะเป็เช่นไร?"
"กระหม่อมคิดว่าตระกูลหลี่คงจะไม่ให้ใครชนะได้หรอกขอรับ เพราะท่านเสนาบดีหลี่เฉินกงผู้นั้นแทบจะกุมอำนาจราชสำนักไว้ทั้งหมด ตระกูลอื่นๆ จะไปสู้ได้ยังไง เฮ่อ! แต่กระหม่อมคิดว่าสิ่งที่ทุกคนต้องเตรียมตัวไว้ที่แน่ ๆ ก็คือปีนี้การประกวดอาจจะไม่ง่ายเช่นที่เคยบางทีอาจจะต้องมีเื่ใหญ่เกิดขึ้นแน่นอน เพราะถึงแม้ว่าตระกูลหลีจะมีอำนาจแต่ตระกูลใหญ่อื่นๆ ต่างก็้าส่วนแบ่งสุราในครั้งนี้"
ขันทีหยงเล่อวิเคราะห์และแสดงความกังวลออกมา
"ที่ข้ามาวันนี้เพราะจะบอกกับคุณหนูจ้าว ให้เตรียมรับมือเอาไว้ เพราะการแข่งขันซึ่งมีธุรกิจการค้าสุราเป็เดิมพัน มันคงไม่ง่ายอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าข้าพร้อมจะสนับสนุนตระกูลจ้าวให้เข้าแข่งขันครั้งนี้ก็ตาม"
"คุณหนูจ้าวท่านคงเห็นประกาศจากราชสำนักแล้วใช่หรือไม่"
เมื่อจ้าวลู่ซื่อเดินมาที่โต๊ะของทางสองเพื่อจะเติมสุราให้ องค์ชายสามก็เอ่ยขึ้นมา
“กระหม่อมทราบเื่นั้นแล้วเพคะองค์ชาย และเราตระกูลจ้าวก็พร้อมที่จะเข้าสู่การประกวดยอดสุราในครั้งนี้ เราจะนำสุดยอดสุราเหมาไถพันลี้ของเราเข้าแข่งขันอย่างแน่นอนเพคะ”
จ้าวลู่ซื่อพูดและนางพร้อมจะเข้าสู่การประกวดยอดสุราในครั้งนี้ ตระกูลจ้าวของนางมีทางให้เลือกเดินไม่มากนักเพราะหากว่าไม่สู้ตระกูลของนางก็คงจะถูกลบชื่อออกจากวงการสุรานี้แน่แล้ว
***องค์ชายสามกับขันทีเลิกงานเสร็จไปดื่มเป็เพื่อนกัน555 ***
องค์ชายสาม คุณชายเ้าสำราญประจำเมืองหลวง
1K
