รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     การตัดสินใจของเล็กเด็ดเดี่ยวและไม่มีวันหวนกลับมาทบทวนอีกครั้ง ถ้าเธอยังทนอยู่ที่นี่ต่อไปการเรียนของเธอก็คงไม่มีความสุขแน่ๆ ในขณะนี้เล็กยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้างเธอจึงคิดที่จะย้ายมหาลัยไปอยู่ในที่ที่กอล์ฟตามหาเธอไม่เจอ..เล็กตั้งใจจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครแม้กระทั่งแม่บัวเพราะเธอยังเชื่อว่าแม่บัวคือสายสืบมือฉมังของกอล์ฟนั่นเอง

      "เธอคิดดีแล้วหรือลักขณา ครูว่าเธอตัดสินใจใหม่ดีไหมหรือว่าเธอมีปัญหาอะไร สามารถบอกครูได้นะ ว่าไง?...นี่มันก็กลางเทอมสองแล้ว รออีกนิดเดียวไม่ได้หรอ ฮึ?"

      "หนูอยู่ต่อไม่ได้แล้วค่ะอาจารย์ ส่วนเรื่องเหตุผลหนูขอไม่ตอบนะคะ สิ่งที่หนูต้องการให้ตอนนี้คือย้ายมหาลัยให้เร็วที่สุดค่ะ อาจารย์เซ็นให้หนูเถอะนะคะ" บทสนทนาของทั้งคู่พูดกันแค่ไม่กี่ประโยค ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาของเล็กไม่มีข้อกังขาอื่นที่จะสามารถพูดโน้มน้าวให้เล็กอยู่ต่อได้ ส่วนเล็กเองก็ตั้งมั่นที่จะยื่นใบลาออกจากมหาลัย สีหน้าท่าทางอันแน่วแน่ของเธอทำให้อาจารย์ยอมเซ็นใบลาออกให้เธอเเต่โดยดี

      "ครูหวังว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะทำให้เธอมีความสุขและใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างสบายนะ ครูขออวยพรให้เธอพบเจอแต่เรื่องดีๆนับแต่นี้ไป โชคดีนะลักขณา

      "ขอบคุณค่ะ งั้นหนูลาก่อนนะคะ ขอบคุณอาจารย์ที่เซ็นใบลาออกให้หนูค่ะ" เล็กยกมือไหว้อาจารย์และเดินออกจากห้องที่ปรึกษาไป เธอเดินไปหยิบกระเป๋าที่ล็อกเกอร์พร้อมกับเดินออกจากเขตมหาลัยของเธอ ถึงกระนั้นเธอก็ได้หันกลับมามองบรรยากาศเดิมๆที่เธอเคยอยู่ มหาลัยที่เธอสมัครเข้ามาเพื่อจะเรียนให้จบ เเต่บัดนี้เธอได้จากลามันไปอย่างไม่หวนกลับมาและตั้งใจจะเริ่มต้นใหม่กับอีกหนึ่งมหาลัยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าที่ไหนนั่นเอง เธอกลับมาเก็บของที่ห้องพัก พร้อมกับคืนกุญเเจหอพักและแจ้งกับเจ้าของหอว่าเธอกำลังจะย้ายออกวันนี้

      "อ้าว!..แล้วเงินที่หนูจ่ายมัดจำไว้ 4 ปีล่ะจะทำยังไง ให้ลุงคืนเงินให้ไหมจะได้ไม่เป็นปัญหาทีหลัง"

      "ถ้าลุงตั้งใจจะคืนเงินนั้นให้หนูจริง หนูขออะไรลุงอย่างนึงได้ไหมคะ ช่วยเก็บเงินค่าห้องทั้งหมดไว้ให้กับคนที่พาหนูมาส่งหอพักนี้ หนูเชื่อว่าเขาจะมาหาหนูที่นี่เร็วๆนี้ล่ะค่ะ ยังไงฝากลุงคืนเงินทั้งหมดกับเขานะคะ"

      "หนูหมายถึงผู้ชายสองคนนั้นใช่ไหม?"

      "ใช่ค่ะ..เดี๋ยวหนูจะออกคืนนี้เลยนะคะลุง..ยังไงเดี๋ยวลุงเอากุญเเจไปเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวตอนหนูออกไปหนูจะปิดประตูห้องให้ค่ะ"

      "ได้ๆ ลุงไม่รู้หรอกนะว่าหนูมีปัญหาอะไร แต่ลุงขอให้หนูโชคดีแล้วกันนะ ว่างๆกลับมาเยี่ยมลุงบ้างล่ะ" เล็กได้แต่ยิ้มแห้งๆและก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อไปจนกระทั่งเวลา 3 ทุ่มเศษๆ เปิ้ลก็ได้ขับรถกะบะมารับเล็กที่หอพัก แปนๆ!!เสียงเเตรรถดังขึ้นสองครั้ง เพื่อจะเตือนให้เธอได้ยินว่าเขาได้มาถึงแล้ว เล็กรีบยกกระเป๋าเดินทางออกมาสองใบพร้อมกับกำลังจะเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นหลังรถ แต่ทว่าเล็กก็สังเกตเห็นว่ามีข้าวของและกระเป๋าเสื้อผ้าและจำนวนหนึ่งอยู่หลังรถของเปิ้ลก่อนหน้านี้แล้ว เล็กมองข้าวของพวกนั้นด้วยความปลาดใจก่อนจะหันไปมองหน้าเปิ้ลที่นั่งอยู่บนรถ

      "อะไร แกมองหน้าฉันทำไม?"

      "ข้าวของพวกนี้มันคืออะไร?"

      "อะไรกัน นี่แกไม่รู้จริงๆหรอว่ามันเป็นของใคร ถ้าแกไม่อยู่ตรงนี้แล้วฉันจะอยู่ทำพริกเกลืออะไรล่ะ ไปด้วยกันนี่แหละ เก็บกระเป๋าแล้วก็ขึ้นมาเร็วๆ นี่มันจะสี่ทุ่มละนะ หรือแกรอให้พ่อแกมาส่งก่อน ฮึ?"

      "เปิ้ล..ฉันทำแกลำบากอีกแล้วนะ ฉันขอ…."

      "แกบอกว่า ขอโทษใช่ไหม พอเลย..คำนี้ฉันฟังจนเบื่อแล้ว สรุปจะขึ้นมาไหมเนี่ย เร็วๆ..เปิดประตูนานเดี๋ยวยุงเข้านะ"

      "รู้แล้วน่ะ..ขอบใจนะ..เพื่อน" เปิ้ลพยักหน้ารับคำขอบคุณจากเล็กๆก่อนจะรีบเปิดประตูลงมายกกระเป๋าขึ้นช่วยเล็กและขับรถออกไปอย่างไม่รีรอ..ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งกำลังหนีไปให้ไกล อีกฝ่ายก็กำลังเดินทางมาหาอย่างไม่รู้เลยว่า คนที่เขากำลังจะไปหานั้นไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว 

      "คุณกอล์ฟครับ..เค้กสตอเบอรี่ชิ้นนี้ไม่ทราบว่าจะให้ผมเก็บหลังรถเลยไหมครับ?"

      "ไม่!..เอามานี้.ฉันจะเป็นถือมันไว้เอง ฉันต้องการจะเอาเค้กชิ้นนี้ไปขอโทษ ที่ฉันทำเรื่องไม่ดีกับเล็กไว้ ถ้าเธอได้กินเค้กชิ้นนี้ฉันมั่นใจว่าเธอจะต้องอารมณ์ดีขึ้นแน่ๆ รีบขับรถให้เร็วกว่านี้เถอะ ขืนชักช้าเธอต้องนอนหลับก่อนแน่ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้บอกเธอด้วยว่าฉันจะมาหาเธอวันนี้"

      "ครับ..คุณกอล์ฟ" กอล์ฟนั่งยิ้มพร้อมกับมองถุงเค้กในมือของเขาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ตอนนี้ในหัวของเขาไม่ได้คิดอะไรนอกจากนำเค้กชิ้นนี้ไปเซอร์ไพรส์คนที่เขารักและขอให้เธอยกโทษให้เขาอีกครั้ง สายฟ้าฟาดลงมาอย่างเเรง..จากนั้นฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่เหมือนมีคนปล่อยคิว ทำให้การเดินทางของทั้งสองฝ่ายมีความขัดข้องขึ้นมาเล็กน้อย

      "เอาไงดีเล็ก..ฝนตกหนักมากเลย..ถ้ากลับบ้านแกตอนนี้ ฉันว่าพวกเราสองคนอันตรายแน่ๆ"

      "จริงด้วย อยู่ดีๆฝนก็ตก เราจะเอายังไงกันต่อล่ะ แวะปั๊มนอนดีไหม?ให้ฝนหยุดตกแล้วเราค่อยเดินทางต่อหรือแกว่าไง?"

      "ไม่อ่ะ แบบนั้นก็อันตรายอยู่ดี อีกอย่างฉันไม่เคยนอนปั๊มด้วย งั้นเอางี้..ไปหลบฝนที่โรงเเรมเเถวนี้ก่อนไหม เดี๋ยวฉันออกค่า รร.เอง"

      "ได้ไงล่ะ มาด้วยกันก็ต้องแชร์กันสิ"

      "เอางั้นก็ได้..เดี๋ยวแกช่วยเช็ค GPS หน่อยนะว่าแถวนี้มีโรงแรมหรือเปล่า"

      "ได้ๆ..รอแปปนะ" เล็กกับเปิ้ลตัดสินใจจอดพักรถเพื่อหลบฝนที่โรงแรม ซึ่งเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะพักที่โรงแรมไหน เปิ้ลทำหน้าที่ประครองและขับรถอย่างระมัดระวัง ส่วนเล็กทําหน้าที่เช็ค gps ตามหาโรงแรมจนในที่สุดพวกเขาก็ได้โรงแรมแถวนั้นพอดี ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ได้ผ่าสายฝนขับรถมาถึงหอพัก โดยใช้เวลานานกว่าปกติถึง 40 นาทีด้วยกัน คิมก้าวลงจากรถเพื่อเดินไปหยิบร่มหลังรถมากางให้เจ้านายโดยที่ไม่สนใจเลยว่าตัวเองก็เปียกปอนไปทั่วตัวแล้ว

      "เชิญครับนาย" กอล์ฟเเย่งร่มจากคิมไปกางและเดินเข้าหอพักไปคนเดียว..แน่นอนว่าร่มสำรองในรถมีแค่คันเดียวดังนั้นคิมจึงต้องเดินตากฝนตามหลังกอล์ฟเข้าไปในหอพักเอง ครั้นมาถึงหน้าห้องของเล็ก ไฟทุกดวงปิดสนิทไม่มีแม้กระทั่งเสียงแอร์ พัดลมหรือเเสงจากโคมไฟเล็กๆเล็ดรอดออกมาเลย กอล์ฟรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ได้เอ่ะใจอะไร เพราะตัวเขาเองคิดว่าเล็กน่าจะนอนหลับไปแล้ว

      "หลับไปแล้วเหรอเนี่ย..เฮ้อ!..มาช้าไปสินะ"

      "เอาไงดีครับ คุณกอล์ฟ ให้ผมไปเคาะประตูปลุกนายหญิงเลยไหมครับ นายหญิงจะได้รู้ว่าคุณกอล์ฟมาเซอร์ไพรส์เธอน่ะครับ"

      "เวลานี้ก็ดึกมากแล้ว ถ้าปลูกเธอขึ้นมาตอนนี้ แล้วเธอจะได้นอนอีกทีตอนไหน เอาเป็นว่าเดี๋ยวค่อยมาวันหลังแล้วกัน กลับ!"

      "ครับ!" กอล์ฟตัดสินใจไม่เคาะหรือไม่เปิดประตูเพราะคิดว่าเล็กอาจจะหลับไปแล้วและเขาเองก็ไม่อยากรบกวนเวลานอนของเธอ พวกเขาสองคนตัดสินใจที่จะขับรถกลับในทันที แต่ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกมาถึงรถนั้น!! กอล์ฟก็ต้องไปสะดุดใจกับอะไรบางอย่าง ซึ่งนั่นจะเป็นอะไรกันแน่ติดตามต่อได้นะ EP หน้านะคะ