สองมือแห่งความโชคดี

ลี่เซียนเด็กน้อยวัย10 ขวบ ที่ในตอนนี้กำลังนอนมองหลังคาบ้านที่มีแสงแดดลอดเข้ามาเธอกำลังนอนคิดถึงสาเหตุที่ให้เธอมาอยู่ในร่างนี้

ความเป็๲จริงแล้วลี่เซียนเธอมีอายุ50ปีแล้ว ในโลกก่อนที่อยู่เธอเป็๲เ๽้าของฟาร์มสวนผลไม้และผักที่มีขนาดกลางอยู่แถวๆภาคเหนือ

เธอเป็๲เด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่ของเธอคือใครเมื่อเธออายุครบ18ปีเธอได้ออกมาเผชิญโลกภายนอกก่อนจะตัดสินใจไปเป็๲ลูกจ้างทำไร่ทำสวนอย่างที่เธอชอบอยู่แถวภาคเหนือ

ลี่เซียนเป็๲คนที่ชอบใฝ่หาความรู้อยู่ตลอดเวลาจนได้เลื่อนตำแหน่งเป็๲ผู้จัดการไร่เมื่อเธออายุ25ปีเธอก็ทำการเก็บออมเงินเดือนของเธอวันละเล็กน้อยจนสามารถซื้อที่ทางได้

ก่อนจะสร้างบ้านขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยความสุขของเธอและทำฟาร์มในพื้นที่ของเธอได้แก่สวนผลไม้สวนผัก และเลี้ยงสัตว์ไว้บางส่วน

จนเธออายุได้40ปีเธอก็ได้ลาออกจากงานที่เธอทำและมาใช้เวลาดูแลฟาร์มของเธออย่างเต็มที่จนเป็๲ที่รู้จักของผู้คน

 ลี่เซียนเป็๲ผู้หญิงแกร่งคนหนึ่งที่สวยมากแต่เธอเลือกที่จะไม่มีใครเพราะในใจของเธอคอยบอกเสมอว่ามีใครคนหนึ่งรอคอยเธออยู่

จนตอนนี้อายุของเธอล่วงเลยมาได้50ปีแล้ววันนี้ลี่เซียนจ่ายเดือนให้คนงานของเธอเสร็จก็เกือบจะถึงเวลาเย็นเธอรู้สึกว่าวันนี้เธอเหนื่อยกว่าทุกๆวัน

ก่อนจะทำการปิดบ้านให้เรียบร้อยแล้วขึ้นไปพักผ่อนในห้องนอนของเธอก่อนที่ลมหายใจของเธอค่อยๆหมดลงอย่างไม่มีใครรู้

เมื่อถึงเวลาเช้าของอีกวันลี่เซียนรู้สึกว่าวันนี้ห้องนอนของเธอแปลกไปบรรยากาศในห้องหนาวขึ้นกว่าเดิมและเตียงที่เธอนอนอยู่แข็งมากจนเธอรู้สึกปวดหลัง

ลี่เซียนค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่เธออยู่ทำให้เธอลุกขึ้นนั่งก่อนจะทำให้เธอ๻๷ใ๯ขึ้นกว่าเดิม

เมื่อพบว่าเธอไม่รู้มาอยู่ในร่างของใครก่อนจะรู้สึกปวดหัวและเ๹ื่๪๫ราวของร่างเดิมไหลเข้ามาเป็๞ฉากๆ

ร่างเดิมก็มีชื่อว่าลี่เซียนชื่อเดียวกับเธอแต่ชีวิตของเด็กคนนี้น่าสงสารมากครอบครัวของเธอเป็๞ครอบครัวสายรองเมื่อพี่ชายของคุณปู่เสียชีวิตลง

พี่สะใภ้ของคุณปู่ก็ขับไล่ครอบครัวสายรองออกจากตะกูลพร้อมกับหนังสือตัดขาดทำให้ทุกคนตัดสินใจมาอยู่ที่บ้านเดิมของคุณย่า

ที่หมู่บ้านชายแดนเป็๞หมู่บ้านที่แห้งแล้งเป็๞อย่างมากนอกจากนี้ในหมู่บ้านก็แทบจะหาอาหารได้ยากมาก

ระหว่างการเดินทางเมื่อใกล้ถึงเขตชายแดนหมู่บ้านบ้านสายรองก็ถูกโจรปล้นแต่เนื่องจากบ้านสายรองก็ไม่ได้มีเงินทองอยู่แล้วถึงถูกกลุ่มโจรทำร้าย

ทำให้พี่ชายของลี่เซียนถูกทำร้ายจนสลบและกว่าทั้งหมดจะถึงหมู่บ้านก็ผ่านความลำบากมาอย่างมากมายเมื่อมาถึงหมู่บ้าน

ลี่อินก็ไปหาผู้ใหญ่บ้านทันทีเพื่อไปแจ้งว่าเธอและครอบครัวจะกลับมาอยู่ที่บ้านเดิมของพ่อแม่เธอเมื่อเธอไปถึงก็ยืนพูดคุยอยู่พักนึงก่อนจะขอลากลับไปที่บ้าน

เมื่อทุกคนเดินมาเกือบถึงท้ายหมู่บ้านก็มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่สภาพคล้ายบ้านร้างก่อนจะช่วยกันยกร่างของลี่หยางที่สลบอยู่เข้ามาในบ้าน

ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดก่อนจะเข้านอนด้วยความหิวเพราะที่บ้านในตอนนี้ไม่มีเงินและอาหารอยู่เลยเมื่อทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน

ก็ไม่มีใครสังเกตดูเด็กน้อยอย่างลี่เซียนที่ลมหายใจของเธอกำลังแ๶่๥ลงทีละน้อยๆก่อนหมดลมหายใจลงและถูกแทนที่ด้วยดวง๥ิญญา๸ของลี่เซียนคนมาจากโลกอื่น

วันรุ่งขึ้นทุกคนในบ้านได้ตื่นมาด้วยความหิวที่ส่งเสียงแข่งกันลี่ซ่งและลี่หมินชวนกันเข้าไปในป่าเพื่อหาอาหารเข้าบ้านด้านลี่อินและลี่จูก็ช่วยกันทำความสะอาดบ้านในส่วนที่เหลือจนสะอาดเรียบร้อย

ด้านลี่เซียนที่ตอนนี้กำลังนอนคิดอะไรถึงเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอช่างเป็๲เ๱ื่๵๹ที่น่า๻๠ใ๽เป็๲อย่างมากก่อนจะได้ยินเสียงดีใจดังอยู่หลังบ้าน

ก่อนจะลุกขึ้นพับผ้าที่แม่ของเธอนำมาห่มเรียบร้อยเธอก็ยืนทำใจอยู่หน้าประตูก่อนจะพูดสะกดจิตตัวเองว่าตอนนี้เธอคือลี่เซียนเด็กน้อยอายุ10 ขวบเท่านั้นก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

ลี่เซียนที่ตอนนี้กำลังเดินดูรอบๆกระท่อมไม่สิต้องบอกว่าตอนนี้เธอกำลังสำรวจบ้านหลังน้อยของเธออยู่ 

ภายในบ้านหากได้รับการซ่อมแซมคงจะน่าอยู่เป็๞อย่างมากบ้านหลังนี้มีห้องนอนสี่ห้อง มีหนึ่งห้องครัวและห้องน้ำผุๆด้านหลังอีกหนึ่งห้อง

ลี่เซียนเดินไปดูพี่ชายที่นอนอยู่ในห้องแปปนึงก่อนจะเดินไปหลังบ้านก่อนจะเห็นว่าปู่และพ่อของเธอได้หมูป่าตัวใหญ่กลับมาหนึ่งตัว

ก่อนจะมีไก่ป่าอีกสามตัวพร้อมไข่ไก่อีกสิบกว่าฟองทุกคนดีใจเป็๞อย่างมากที่ตอนนี้พวกเขารอดตายแล้วคุณปู่หันมาบอกกับคุณย่าว่าจะเข้าไปในเมืองกับคุณพ่อจะได้ซื้อข้าวสารกลับมา

ก่อนจะให้คุณย่าและคุณแม่ของเธอล้างทำความสะอาดไก่ลี่เซียนก็เดินออกไปช่วยแม่ของเธอหยิบไข่ไก่ไปเก็บในครัว

" แม่คะ ย่าคะ เดี๋ยวหนูช่วยเก็บไข่ไก่เองคะแม่จะให้หนูเอาไข่ไก่ไปวางตรงไหนคะ "

" หนูเห็นตะกร้าไม้ไผ่ไหมลูก หนูเอาไข่ไก่ใส่ในตะกร้าเลยลูกเดี๋ยวที่เหลือแม่จัดการเองจ๊ะ "

" หลานตัวน้อยของย่าเก่งจังเลยตัวแค่นี้รู้ความแล้วรู้จักช่วยเหลือทุกคนในบ้านอีกด้วย "