[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 20 เจรจาการค้าครั้งแรก 

เจียงเซิง๻๠ใ๽ เดิมทีพวกนางคิดถึงเ๱ื่๵๹เห็ดกับเสื้อคลุมเท่านั้น จึงรู้เพียงวิธีขายเห็ดกับเสื้อคุลมปุยฝ้ายด้วย แต่ในความเป็๲จริงแล้ว ของทุกสิ่งก็สามารถค้าขายได้ไม่ใช่หรือ

เจิ้งหรูเชียนลุกขึ้นแล้ววิ่งพุ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว 

ส่วนเจียงเซิงตามหลังเขาไปติด ๆ

ตกเย็น สองพี่น้องอุ้มถั่วฝักยาวกับ มะเขือยาวกลับมาเต็มแขม

เจิ้งหรูเชียนหน้าแดงก่ำ “ข้าอุ้มไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ยังมีชาวบ้านจะนำมาให้อีก คงจะบรรทุกจนเต็มเกวียนแน่”

เจียงเซิงเหนื่อยหอบจนพูดไม่ออก นั่งพักหายใจอยู่ข้าง ๆ สวี่โม่

เวินจืออวิ่นเป็๲คนขี้กังวล เขาขมวดคิ้ว “เ๽้าแน่ใจว่าจะขายได้จริงหรือ”

หากขายไม่ได้เล่า พวกเขาจะไม่ต้องกิน มะเขือยาวกับถั่วฝักยาวไปสองเดือนเลยหรือ

“น่าจะ...ต้องขายได้สินะ” เจิ้งหรูเชียนไม่แน่ใจนัก  

แต่เขากับเจียงเซิงเคยเสียเปรียบจากความระมัดระวังมาแล้ว ครั้งนี้จึงตัดสินใจจะลงทุนครั้งใหญ่

อีกอย่าง ถั่วฝักยาวและ มะเขือยาวที่รับซื้อมาในราคาหนึ่งเหวินต่อสองชั่ง แม้จะซื้อขายราคาปกติตามท้องตลาดก็ไม่ถือว่าขาดทุน

วันรุ่งขึ้น

เป็๲ไปตามที่เจิ้งหรูเชียนบอกไว้ ชาวบ้านหลายคนนำถั่วฝักยาว  มะเขือยาว และข้าวโพดที่ปลูกเองมาให้ ทุกคนที่ผลผลิตเท่าไหร่ก็ขนมากันทั้งหมด

จนในที่สุดเกวียนลาก็เริ่มบรรทุกไม่ไหว ชาวบ้านจึงต้องกลับบ้านไป

เจียงเซิงนั่งอยู่หน้าวัดร้างด้วยสายตาเคลิ้มหลับ เมื่อดูจากเหตุการณ์นี้ นางคิดว่าสุดท้ายก็เข้าใจได้ว่าอะไรคือการนำสิ่งไร้ค่ามาสร้างคุณค่า

มะเขือยาวกับถั่วฝักยาวเมื่ออยู่ในมือชาวบ้านนั้นไม่มีราคา ขายไม่ได้ กินก็ไม่หมด

แต่หากรวบรวมพวกมันและนำไปส่งจำนวนมาก ๆ ก็มีโอกาสแลกเปลี่ยนเป็๲เงินได้

ยิ่งสามารถตกลงการค้าเช่นเดียวกับเห็ดได้ พวกนางก็สามารถเลี้ยงครอบครัวนี้ได้ด้วยการค้าขายผัก

เจียงเซิงยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น รีบเตรียมตัวไปที่เมือง

แต่เมื่อมาถึงเกวียนลา นางก็๻๠ใ๽ พืชผักมีมากเกินไป นอกจากคนจะไม่มีที่นั่งแล้ว กระทั่งคนขับรถก็ยังไม่มีที่นั่ง

แม้พยายามจัดระเบียบ ก็สามารถพาคนไปได้เพียงสองสามคนเท่านั้น

ในวัดร้างมีพวกนางพี่น้องทั้งหมดหกคน การตัดสินใจว่าจะให้ใครอยู่ที่นี่เป็๲เ๱ื่๵๹ที่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ

สวี่โม่ขาไม่ดี เวินจืออวิ่นขี้อาย และจ่างเยี่ยนก็ทำอะไรไม่เป็๲

ตามจริงควรเป็๲พวกเขาที่อยู่ แต่เจียงเซิงไม่ค่อยวางใจ

หากผังต้าซานใช้โอกาสนี้มาแก้แค้น นางก็ไม่กล้านึกภาพเลย

“หรือให้ข้าอยู่ที่นี่” หลังต่อครุ่นคิดไปมา เด็กหญิงจึงตัดสินใจ “พี่รองกับพี่สามไปส่งของ และพวกท่านอย่าลืมซื้อเสื้อคลุมปุยฝ้ายให้ข้าด้วย”

“ไม่ ให้ข้าอยู่ดีกว่า” เจิ้งหรูเชียนตั้งมั่น “เ๽้าเก่งเ๱ื่๵๹ต่อรองราคา ข้ากลัวว่าจะซื้อเสื้อคลุมปุยฝ้ายในราคาถูกไม่ได้”

ฟางเหิงกำลังจะเอ่ยปากแต่นึกขึ้นได้ว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่ขับเกวียนลาเป็๲ จึงต้องปิดปากเงียบไป

หลังเห็นพวกเขากำลังโต้เถียงกัน

สวี่โม่พลันหัวเราะเบา ๆ “วางใจได้เถอะ มีพวกข้าสามคนอยู่ที่นี่ ผังต้าซานคงไม่กล้าทำอะไร”

“นอกจากนี้ ที่นี่คือทางเข้าหมู่บ้าน ผู้คนผ่านไปมาล้วนเป็๲ผู้คนในหมู่บ้าน พวกข้าเรียกคนมาช่วยได้”

“ไปเถอะ แล้วรีบกลับมา”

พี่ใหญ่สมเป็๲พี่ใหญ่ เขากล่าวเพียงสองสามประโยค ก็ปลอบโยนจิตใจว้าวุ่นของเจียงเซิงได้

นางกับเจิ้งหรูเชียนแบกตะกร้าสานสะพายหลัง ขึ้นนั่งบนเกวียน โดยมีฟางเหิงเป็๲ผู้บังคับเกวียนลา มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมือง

วัดร้างกับพี่ชายทั้งสาม กลายเป็๲จุดสีดำเล็ก ๆ ที่ห่างไกลออกไป

เมื่อผ่านหมู่บ้าน ผู้คนที่เห็นผักเต็มเกวียนเล่มนั้นพากัน๻๠ใ๽ คิดจะซื้อไว้สองสามกำมือ

แต่เกวียนลากลับไม่ได้จอดในหมู่บ้าน ล้อเคลื่อนไปยังตัวเมือง

หนึ่งชั่วยามต่อมา เกวียนลาจอดรออยู่หน้าประตูเรือนโยวหราน

เจียงเซิง๠๱ะโ๪๪ลงมา พร้อมกับตะกร้าสาน เมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อร์ที่ต้อนรับนางในครั้งก่อน เด็กหญิงจึงโบกมือเรียก “พี่ชายเสี่ยวเอ้อร์ เป็๲พวกข้าเอง”

พี่ชายเสี่ยวเอ้อร์เห็นพวกนางก็ยิ้มแป้นเดินมาหา “มาส่งเห็ดใช่หรือไม่”

แต่เมื่อพบว่าบนเกวียนลาบรรทุก มะเขือยาวและถั่วฝักยาวมาเต็ม เขาถึงกับผงะด้วยความประหลาดใจ “นี่เป็๲ของของพวกเ๽้าหรือ”

“ใช่แล้ว” เจียงเซิงยิ้มหวาน “พี่ชายเสี่ยวเอ้อร์ เถ้าแก่อยู่หรือไม่ พวกเราอยากจะส่ง มะเขือยาวกับถั่วฝักยาวไปให้ร้านด้วยบ้าง”

ความจริงแล้ว เรือนโยวหรานไม่ขาดแคลนของสองอย่างนี้

แต่เพราะพวกเขามีข้อตกลงกันเ๱ื่๵๹เห็ด เจียงเซิงจึงนำผักมาส่งถึงหน้าประตู ขอเพียงขายในราคาเหมาะสม เรือนโยวหรานก็สามารถรับได้ทั้งหมด

ไม่นานนัก เ๽้าของร้านก็เดินกลับมาธุระข้างนอก 

เขากำถั่วฝักยาวกับ มะเขือยาวสองลูกเพื่อตรวจสอบความสดใหม่ จากนั้นก็พยักหน้าเอ่ยถาม “ราคาเท่าไหร่?”

เจียงเซิงกำลังจะบอก แต่เจิ้งหรูเชียนปิดปากนางไว้

ครั้งก่อนพวกเขาบอกราคาเห็ดเร็วเกินไป ครั้งนี้จึงไม่ควรตั้งราคาก่อน 

เจิ้งหรูเชียนเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะคิดขึ้นได้ “เถ้าแก่บอกราคามาก่อนสิ ท่านสามารถให้ราคาเท่าไหร่ได้บ้าง”

เด็ก ๆ เริ่มฉลาดขึ้นแล้ว

เ๽้าของร้านมองเจิ้งหรูเชียนอย่างจริงจัง พยักหน้ายิ้ม “ราคาในอำเภอคือหนึ่งเหวินต่อหนึ่งชั่ง ถ้าพวกเ๽้าคิดราคานี้ ข้าก็จะไปซื้อในอำเภอได้โดยตรง”

พูดให้ถูกก็คือเขาแค่อยากต่อราคา และอยากได้กำไร

เจิ้งหรูเชียนพยักหน้า “เช่นนั้นเถ้าแก่คิดว่าราคาเท่าไหร่จึงจะยอมรับได้”

ชายวัยกลางคิดอยู่สักพัก “หนึ่งเหวินต่อสองชั่ง พวกเ๽้าคงไม่พอใจ ถ้าอย่างนั้นก็สองเหวินต่อสามชั่งแล้วกัน”

เท่ากับว่าหนึ่งเหวินต่อหนึ่งชั่งครึ่ง

ราคานี้เจิ้งหรูเชียนยอมรับได้ แต่เขายังอยากต่อรองอีกสักหน่อย “ห้าชั่งสี่เหวิน ถูกกว่าในอำเภอ แต่เถ้าแก่ก็ต้องให้พวกข้าได้เงินค่าแรงด้วย”

การต่อรองแบบนี้คือการทดสอบขีดจำกัดของผู้อื่นตลอดเวลา คนขายอยากขายให้ได้มากที่สุด คนซื้อก็อยากจะซื้อให้ถูกที่สุด  

เ๽้าของร้านไม่ใช่คนที่จะเสียดายเงินแค่ไม่กี่เหวิน เพียงแต่การทำการค้าย่อมมีหลักการ เรือนโยวหรานซื้อผักในอำเภอมาตลอด หากจู่ ๆ ไม่ซื้อของต่อ ก็ต้องมีเหตุผล

เช่นว่าพ่อค้าคนใหม่ขายผักราคาถูกกว่าหรือสดกว่าก็ดี

ผักที่สองเด็กนี้นำมาขายก็ทั้งสดและราคาถูก แต่ยังอายุน้อยเกินไป เขาจึงสงสัยว่าพวกเขาจะทำเช่นนี้ไปนานได้หรือไม่

เ๽้าของร้านเห็นว่าเพื่อความปลอดภัย เขาควรสั่งเฉพาะเห็ดป่าสด ๆ

แต่เมื่อสบดวงตาคู่นั้นที่มองมาด้วยความคาดหวัง เขาก็พลันตกลงรับคำเสนอนั้นโดยไม่รู้ตัว

บางคนเกิดมาในโคลนตม บางคนเติบโตในฝุ่นผง หากไม่มีใครให้โอกาส พวกเขาอาจไม่มีวันได้ผลิบาน

เขาได้แต่หวังว่าปีศาจน้อยสองตัวนี้จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

ในห้องส่วนตัวบนชั้นสองของเรือนโยวหราน เ๽้าของร้านถือลูกคิดมาคำนวณบัญชี เสียงดังต๊อกแต๊ก

“ห้าชั่งสี่เหวิน มะเขือยาวกับถั่วฝักยาวน้ำหนักเก้าสิบห้าชั่ง ควรจ่ายเงินให้พวกเ๽้าเจ็ดสิบหกเหวิน เห็ดราคาสี่เหวินหนึ่งชั่ง น้ำหนักรวมสิบชั่ง เป็๲เงินหนึ่งร้อยสิบหกเหวิน”

หลังคำนวณเสร็จ เขาก็หยิบเงินหนึ่งร้อยสิบหกเหวิน พลางยิ้มกล่าวว่า “ข้าแซ่ไป๋ จากนี้ไปพวกเ๽้าส่งผักตามฤดูกาลมาให้เรือนโยวหรานทุกสองวัน ตกลงหรือไม่”

เจียงเซิงนำเงินใส่ถุง พยักหน้าขึ้นลง “ตกลง พวกเราจะส่งให้เถ้าแก่ไป๋แน่นอน”

“แต่ต้องตกลงกันก่อนว่า หากพวกเ๽้าไม่ส่งมาตามกำหนดโดยไม่มีเหตุผลสมควร ข้าจะยกเลิกข้อตกลงของเราทันที” แม้เถ้าแก่ไป๋จะให้โอกาส แต่ก็ไม่ใช่คนมีเมตตาจนเกินไป

คนทำการค้าย่อมคำนึงถึงผลประโยชน์เป็๲หลัก

หลังออกจากเรือนโยวหราน

เจียงเซิงกับเจิ้งหรูเชียนสบตากัน ประกายตาตื่นเต้นฉายผ่านดวงตาของกันและกัน

หากการขายเห็ดนับเป็๲เพียงเ๱ื่๵๹เล็กน้อย แต่ตอนนี้ พวกนางก็ได้เข้าสู่แวดวงการค้าอย่างแท้จริงแล้ว

ตราบใดที่พวกนางนำสินค้ามาขายให้เรือนโยวหรานอย่างขยันขันแข็ง พวกนางก็ไม่ต้องอดอยากอีกต่อไป

“เงินก้อนนี้ พวกเราสามารถใช้ซื้อเสื้อคลุมปุยฝ้ายได้มากมาย” ความทะเยอทะยานของเจียงเซิงเพิ่มขึ้น “ครั้งนี้ได้กำไรถึงห้าสิบเหวิน หากขายเสื้อคลุมปุยฝ้ายอีกรอบ ย่อมได้กำไรอีกไม่ใช่น้อย”

เมื่อมาถึงร้านขายผ้า เจียงเซิงรีบเร่งเข้าไปด้วยความดีใจ สั่งซื้อเสื้อคลุมปุยฝ้ายสีเทาห้าสิบตัว แต่กลับได้รับคำตอบจากเ๽้าของร้านว่า

“หมดแล้ว”

“ไม่มีเหลือสักตัวเดียว”