บทที่ 23 คุณปู่อวดเพื่อนเก่า
หลังจากคิดแย่งชิงหนวนหน่วนกลับมาได้ กู้หลินโม่ก็ชักจะมีความสุข เขายิ้มออกมาพร้อมกับเผยประกายเล็ก ๆ ในแววตา
กู้หลินโม่อุ้มเด็กน้อยนุ่มนิ่มในอ้อมแขน พอนึกได้คิดว่าเธอคือลูกสาวที่น่ารักของเขาจริง ๆ ก็ใจระทวย
ผู้เฒ่ากู้ฮัมเพลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโพสต์รูปทั้งหมดลงในโซเชี่ยลของตน
[ชื่ออัลบั้ม: หลานสาวตัวน้อยของฉันรักสัตว์]
ในภาพหลานสาวตัวน้อยของเขาน่ารักมาก หนวนหน่วนกำลังอุ้มแมวตัวหนึ่ง อีกมือกอดสุนัขตัวใหญ่ขนสีขาวราวกับหิมะ สัตว์ที่รายล้อมหนวนหน่วนต่างดูอ่อนโยน รูปที่ฉายอยู่บนหน้าจอจึงเต็มไปด้วยความน่ารัก
แน่นอนว่าเขาทำพลาดที่ไม่ได้ถ่ายรูปตนเองคู่กับหนวนหน่วน
ชายชราเป็ผู้นำในหมู่เพื่อนของตนเมื่อเขาอายุยังน้อย และได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ อย่างรวดเร็วเมื่อเขาอายุมาก เขาเชี่ยวชาญถึงศาสตร์ของการถ่ายภาพและสามารถอวดหลานสาวของเขาได้โดยใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที
ทันทีที่ส่งรูปออกไปก็ได้รับการตอบกลับจากเพื่อนเก่าหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่เยินยอหลานสาวของเขา ทำให้ชายชรารู้สึกพึงพอใจทันที และเป็ไปตามที่คาดไว้ ทุกคนต่างบอกเป็เสียงเดียวกันว่าหลานสาวของเขาน่ารักและเป็เด็กดีมาก
ตระกูลกู้ก็ได้เห็นรูปภาพที่ชายชราส่งเข้าไปในกรุ๊ปแชทเช่นกัน ผู้ดูแลคฤหาสน์รีบบันทึกภาพทันทีที่เห็นก่อนจะส่งต่อให้กลุ่มเพื่อนชายชราของตน
พวกเขามีแก๊งกันทั้งนั้นแหละ!
คุณหนูน่ารักและเชื่อฟังของครอบครัวขนาดนี้ จะไม่ให้อวดได้อย่างไร!
ในตอนนั้นก็มีคนแชทมาหาผู้ดูแลคฤหาสน์ทันที
[ท่านาุโลู่ หลานสาวของบ้านกลับมาแล้วเหรอ?]
ผู้ดูแลคฤหาสน์ตอบไปว่า
[ใช่แล้ว คุณหนูหนวนหน่วนของฉันเอง เพิ่งได้พบเธอเมื่อไม่นานนี้ ถึงจะไม่ได้อยู่กับตระกูลกู้มานานกว่าสามปี แต่เธอก็สุภาพ ประพฤติที่ดีงาม เรียกได้ว่าเติบโตมาอย่างมีคุณภาพเลยทีเดียว วันแรกที่เดินทางกลับมาถึงบ้าน เธอเอ่ยทักทายฉันด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว นายท่านใหญ่น่ะ ตอนแรกอาการแย่ลง ไม่อยากอาหาร แต่หลังจากคุณหนูหนวนหน่วนกลับมา เขาก็ทานข้าวได้เยอะขึ้น นอกจากนี้คุณหนูยังพาผู้าุโไปเดินเล่นตากแดดอีก ตอนนี้เริ่มอยากหาความรู้เพิ่มเติมแล้วนะ คุณหนูไปขอร้องให้เสี่ยวอันสอนอ่านหนังสือให้ด้วย…]
แม่บ้านคนหนึ่ง “...”
เข้าใจแล้วว่าคุณหนูของบ้านคุณน่ารักแค่ไหน เลิกอวดก่อนได้ไหม?
เพื่อนของผู้ดูแลคฤหาสน์ถอนหายใจออกมา นายน้อยและคุณหนูที่เขาดูแลอยู่ถูกปรนเปรอมากเกินไปจนเสียนิสัย นอกจากนี้เขายังต้องคอยทำอาหารตามแต่ละมื้อที่เด็กพวกนั้น้า ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็จะโวยวายและลงไปเกลือกกลิ้งกับพื้น บางทีความเป็เด็กก็ยากเกินจะรับมือเหมือนกัน
รูปที่เพื่อนของตนส่งมาเป็เด็กหญิงตัวเล็ก คิ้วและตาโก่งได้รูป ใบหน้าดูแสนจะเชื่อฟัง เห็นก็หายห่วงได้เลยว่าไม่ดื้อไม่ซนแน่ แต่ว่า… คนที่ชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นนี่น่าโมโหนัก!
[คุณหนูตระกูลกู้มองผิวเผินดูสุภาพเป็เด็กดี แต่หลายคนพูดกันว่าเธออาจจะนิสัยไม่ดีเพราะเติบโตมาในหมู่บ้าน รอดูต่อไปเถอะ]
ผู้ดูแลคฤหาสน์ตอบกลับไปด้วยถ้อยคำเ็า
[อิจฉาล่ะสิ คุณหนูหนวนหน่วนดีกว่าคุณหนูของพวกแกหลายพันเท่า!]
เหอะ คนพวกนี้ วัน ๆ ไม่ทำอะไร สนใจแต่เื่คนอื่น ไม่สนใจพวกคุณหนูคุณชายของตนเองเลย เอาแต่กินไปวัน ๆ
….
“หนวนหน่วน วันนี้สนุกไหม?”
หลังกล่าวลาเ้าเหมาต้วนจื่อและคุณอาโปรแกรมเมอร์ที่ไม่ค่อยเต็มใจอยากให้เธอกลับสักเท่าไหร่ หนวนหน่วนก็ยื่นมือไปจับมือของผู้เป็พ่อแล้วเดินกลับห้องทำงานทีละก้าว
ส่วนอีกข้างกอดตุ๊กตากระต่ายสีชมพูอ่อน เธอพยักหน้าเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะเจื้อยแจ้วกลับไป
“อื้ม ดีใจมากเลยค่ะ ที่ได้เล่นกับคุณพ่อกับคุณปู่ แล้วก็พวกองค์หญิงกับเหมาต้วนจื่อด้วย องค์หญิงสวยมาก ทั้งอ้วน ขนฟู ส่วนเ้าต้วนจื่อก็นุ่มนิ่มเหมือนปุยเมฆ เวลากอดอย่างกับได้นอนบนเตียงเลยค่ะ แต่ถึงยังไงหนวนหน่วนก็ยังชอบเหม่ยฉิวกับต้าหวงมากกว่าอยู่ดี…”
เสียงของเธอนุ่มนวล ใบหน้าเคลือบไปด้วยรอยยิ้ม ขนตาขยับไหวเหมือนปีกผีเสื้อ ยามเมื่อกะพริบตา ความน่ารักก็กระแทกใจคนมองได้เป็ระยะ ๆ อีกทั้งดวงตาสีเข้มที่ฉ่ำน้ำก็ขับประกายดูมีความสุขล้นปรี่จริง ๆ
ถึงคำพูดมากมายจะพรั่งพรูออกมา ผู้คนที่อยู่รอบตัวกลับไม่มีใครรู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน พวกเขายิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าหนูน้อยตัวเล็กคนนี้จะมีพลังเวทมนตร์ที่ทำให้ผู้คนผ่อนคลายอยู่เสมอ
“ถ้าชอบก็มาบ่อย ๆ ได้นะ ดีไหม?”
กู้หลินโม่คาดหวังให้ลูกสาวของตนมาที่บริษัทอีก มันคงจะดีหากเขาสามารถวางแผนการเกษียณของตนได้ก่อนกำหนดแล้วมอบกิจการให้ลูกชายได้มาดูแลต่อไป
น่าเสียดายที่เ้าเด็กนั่นไม่ยอมรับ ไม่เอามรดกไม่พอยัง ไปต่างประเทศแล้วเริ่มต้นทุกอย่างคนเดียวอีก
มันแน่นอนที่ว่าลูกชายดื้อและแสบกว่าลูกสาว!
“ประธานกู้ ได้เวลาทานข้าวแล้วครับ”
หนวนหน่วนจ้องมองกู้หลินโม่อย่างใจจดใจจ่อ
เื่กินเป็สิ่งที่เธอชอบมาก ตอนอยู่ที่หมู่บ้านเสี่ยวซี ไม่รู้ว่าเป็เพราะอดมื้อกินมื้อหรือเปล่า เธอจึงหิวอยู่ตลอดเวลา พอได้กินไม่อั้นแบบนี้แล้ว เธอก็เฝ้ารอเวลาอาหารอย่างใจจดใจจ่อ
เมื่อเห็นแววตาของหนวนหน่วนผู้แสนดี กู้หลินโม่แทบอยากจะสรรหาของดี ๆ ทั้งหมดบนโลกใบนี้มาให้เธอทันที
“หนวนหน่วนจะกินอะไรคะ? เดี๋ยวให้หลี่เต๋อจู้ไปซื้อมาให้”
หนวนหน่วนพูดเบา ๆ อย่างมีมารยาท “ไม่เป็ไรค่ะ หนวนหน่วนไม่เื่มาก คุณพ่อกับคุณปู่อยากกินอะไรก็กินแบบนั้น”
ทำไมน่ารักอย่างนี้!
หลี่เต๋อจู้พูดแนะนำอยู่ข้าง ๆ “ลองลงไปดูอาหารที่โรงอาหารไหมครับ จะได้เลือกอาหารที่ชอบได้เอง”
อาหารในโรงอาหารทั้งสะอาดและอร่อย กู้หลินโม่เองก็ชอบสั่งมาทานอยู่เป็ประจำ
กู้หลินโม่นึกคิดสักพักก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย เขากอดลูกสาวตัวน้อยไว้ข้างกาย เื่การออกกำลังกายเขาก็ไม่เคยขาด เพราะฉะนั้นการอุ้มลูกสาวตัวน้อยด้วยแขนข้างเดียวจึงไม่ใช่ปัญหา
หนวนหน่วนนั่งอยู่บนแขนข้างหนึ่งของกู้หลินโม่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ขนตางอนโค้งนั่นปกปิดความเขินอายและความตื่นเต้นในดวงตากลมโตคู่สวยได้ดีทีเดียว
“หนวนหน่วนกอดแน่น ๆ นะ เดี๋ยวพ่อจะพาไปกินข้าว”
เด็กน้อยขี้อายพยักหน้าลงอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะตอบน้ำเสียงนุ่มนวลออกไป “ค่ะ”
จากนั้นเธอก็กอดคอผู้เป็พ่อที่อุ้มตนไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งก่อนจะเดินออกไปด้วยกัน
ผู้เฒ่ากู้เดินตามไป บ่นไม่พอใจกับการกระทำของลูกชาย “เ้าลูกคนนี้ ตอนนี้ฉันก็ยังอุ้มหนวนหน่วนได้นะ”
กู้หลินโม่พูดอย่างภาคภูมิ “อย่าดีกว่าครับ มันอาจจะไม่เป็ไรก็จริง แต่ถ้าอุ้มแล้วปวดหลังขึ้นมาจะทำยังไง?”
ผู้เฒ่ากู้พูดเสียงดัง “ใครว่าฉันแก่เกินจะอุ้ม? ส่งหนวนหน่วนมาให้ฉัน!”
กู้หลินโม่คิดว่ามันไม่คุ้มเสี่ยง “พ่อครับ อย่าเอาแต่ใจสิ”
ผู้เฒ่ากู้กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเสียงอันนุ่มนวลของหนวนหน่วนขัดเสียก่อน
“คุณปู่กอดหนวนหน่วนไม่ได้ เพราะว่าหนวนหน่วนตัวหนัก ไม่ต้องคิดมากนะคะ แต่หนวนหน่วนจุ๊บปู่ได้นะ”
เธอเอียงตัวเข้าไปจุ๊บปู่ของตน ชายชราจึงลบผมฟูฟ่องที่เหมือนลูกแตงโมเบา ๆ ราวกับลูบลูกแมว
“ปู่ขอให้หนูมีสุขภาพที่แข็งแรงนะ”
1K
