(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 31 เสี่ยวอิ๋นออกล่า (1)

        ‘พี่ชาย ที่นี่มีเห็ดเยอะขนาดนี้ คุณจะทำทุกเมนูที่บอกไว้เลยหรือเปล่าคะ ตั้งตารอing~’

        ‘อยากกินจังเลยอ่า แค่ฟังเฉยๆ น้ำลายฉันก็จะไหลอยู่รอมร่อแล้ว’

        ‘พี่ชาย คุณอย่าเลือกแต่ทางขวาสิ ทางซ้ายยังมีเห็ดสวยๆ ตั้งเยอะแยะนะ คุณก็เก็บพวกนั้นมาบ้างสิ ต้องอร่อยมากแน่ๆ เลย’

        แม้ถังเหอจะกำลังเก็บเห็ด แต่ก็ดูหน้าจอห้องไลฟ์อยู่เป็นพักๆ พอดีมาเห็นคำพูดของแฟนคลับคนนี้ จึงเตือนออกไปทันที “ไม่ใช่ว่าเห็ดทุกชนิดจะกินได้หมดนะครับ ส่วนใหญ่แล้วพวกที่สีสดๆ ดอกสวยๆ จะมีพิษ เลี่ยงได้จะดีที่สุดนะ อย่างเห็ดสีน้ำตาลพวกนี้อาจจะดูไม่สวย แต่รสชาติอร่อยมากเลย ถ้าทุกคนเจอเห็ดในป่าต้องแยกแยะอย่างระมัดระวังครับ”

        หลังจากเก็บได้พอสมควรแล้ว ถังเหอก็เก็บเห็ดที่ได้มาให้เรียบร้อย จากนั้นเก็บฟืน เตรียมตัวจะกลับไปที่ริมลำธารเพื่อทำอาหาร

        เสี่ยวอิ๋นรออยู่ข้างลำธารอย่างเชื่อฟังว่าง่าย แต่ดวงตากลมป๊อกคู่นั้นจ้องเขม็งไปในทิศที่ถังเหอเดินออกไป เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจน มันอยากจะตามไปปกป้องเสี่ยวเหอเหอเหลือเกิน จนกระทั่งเมื่อเห็นเงาร่างของถังเหอกลับมาถึงวางใจลงได้

        “อ๋าว…” เสี่ยวเหอเหอ นายกลับมาแล้ว

        เสี่ยวอิ๋นเรียกถังเหอหนหนึ่งแล้ววิ่งวนเป็นวงกลมรอบตัวเขา เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นมาก

        “ฉันไปเจอเห็ดเข้าน่ะ เดี๋ยวจะทำเห็ดย่างให้นายกินนะ อร่อยมากเลย” ถังเหอวางของในมือลง ลูบหัวเสี่ยวอิ๋นทีหนึ่งแล้วพูดยิ้มๆ

        ตามคาด ขนของเสี่ยวอิ๋นนุ่มมาก ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไรก็ลูบแล้วสบายชะมัด

        “อ๋าว…” ได้ยินชื่ออาหารใหม่ เสี่ยวอิ๋นก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก วิ่งไปข้างๆ กองเห็ดที่ถังเหอเก็บมาแล้วมองรูปลักษณ์ของอาหารชนิดนี้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยความสงสัย

        เห็ดนี่ดูพิลึกจัง สีตุ่นๆ ดูไม่สวยเลยสักนิด หรือว่าจริงๆ แล้วมันจะกลิ่นหอมมากกันนะ

        เสี่ยวอิ๋นขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วสูดจมูกเต็มแรง อยากจะดมหน่อยว่าวัตถุดิบที่เสี่ยวเหอเหอแนะนำจะหอมแค่ไหนกันแน่ ผลก็คือ...

        “อ๋าว!” เสี่ยวอิ๋นร้องโหยหวน แล้วดีดตัวออกห่างจากเห็ดไปทันที สีหน้าที่มองมาที่เห็ดนั้นเหมือนเห็นของน่ากลัวอะไรสักอย่างไม่มีผิด

        ทำไมมันถึงกลิ่นแย่แบบนี้ล่ะ นี่ไม่ใช่อาหารที่เสี่ยวเหอเหอเก็บมาแล้วบอกว่าอร่อยมากเหรอ อาหารกลิ่นแบบนี้จะกินได้จริงเหรอ

        ถังเหอและเหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์สังเกตเห็นสถานการณ์ของเสี่ยวอิ๋นถ้วนหน้า

        ‘เกิดอะไรขึ้น ทำไมเสี่ยวอิ๋นร้องโหยหวนอย่างนั้นล่ะ อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้แอบกินเห็ดเข้าไปแล้วถูกพิษน่ะ’

        ‘ไม่น่าใช่นะ เมื่อกี้ฉันเห็นว่าเสี่ยวอิ๋นไม่ได้กินเห็ด มันแค่ดมๆ ด้วยความสงสัย แล้วสุดท้ายก็มีปฏิกิริยาแบบนี้’

        ‘ดมเหรอ เดี๋ยวฉันขอดมดูหน่อย’

        เหล่าแฟนคลับต่างก็สงสัยว่าจริงๆ แล้วเห็ดมีกลิ่นอย่างไร ถึงทำให้เสี่ยวอิ๋นมีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนี้ แต่เมื่อพวกเขาได้ลองดมด้วยตัวเองก็รู้สึกไม่ได้ดีไปกว่าเสี่ยวอิ๋นเท่าไรนัก

        ‘คุณพระ นี่มันกลิ่นอะไรเนี่ย เกือบจะเทียบเท่าอาวุธชีวภาพแล้วไหม กลิ่นอุบาทว์มาก’

        ‘จะอ้วก ฉันไม่ได้สงสัยในตัวพี่ชายนะ แต่ของพรรค์นี้มันกินได้จริงเหรอ’

        ถังเหอมองปฏิกิริยาของเหล่าแฟนคลับ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาเจือรอยยิ้ม

        เห็ดดิบมีกลิ่นเฉพาะอันเป็นเอกลักษณ์ในตัวมันเอง ขนาดคนที่กินบ่อยๆ บางคนก็ยังทนกลิ่นไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนที่ไม่เคยเห็นและไม่เคยกินเห็ดมาก่อนเลย

        “เห็ดดิบดมแล้วกลิ่นไม่ค่อยดีเท่าไรจริงๆ นั่นละครับ แต่พอสุกแล้วจะไม่มีกลิ่นแบบนี้หลงเหลืออยู่เลย มันอร่อยมากจริงๆ นะครับ เดี๋ยวไว้พวกคุณลองชิมก็จะรู้เอง” ถังเหอพูดขณะยิ้มบาง

        ระหว่างทางมายังลำธารสายน้อย ถังเหอก็ร่างเมนูคร่าวๆ ไว้ในใจแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อมีเห็ดเพิ่มมาอย่างไม่คาดฝัน เมนูจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน

        “วันนี้เราจะทำผัดผักกูด หัวไชเท้าตุ๋นซีอิ๊ว มันฝรั่งย่าง เห็ดย่างแล้วก็ซุปไข่ใส่เห็ดกันครับ” ถังเหอรายงานเมนูที่กำลังจะทำให้แฟนคลับฟังหนึ่งรอบ

        เขาจะหันมาดูแฟนคลับในห้องไลฟ์บ้างเป็นครั้งคราว เพราะอย่างไรก็อยู่ในป่า จะละเลยพวกเธอเกินไปไม่ได้ แล้วก็เห็นว่ามีแฟนคลับพูดเรื่องไก่ตุ๋นเห็ดขึ้นมา

        “ตอนนี้ไม่มีไก่แล้วก็ไม่มีเนื้ออื่นเลยครับ ไก่ตุ๋นเห็ดคงต้องเอาไว้ทำให้พวกคุณคราวหลังแล้ว” ถังเหอพูดอย่างรู้สึกผิด

        อันที่จริงเขาก็คิดถึงไก่ตุ๋นเห็ดมากเหมือนกัน พอคิดถึงน้ำซุปไก่ข้นๆ และรสชาติของเห็ดที่ดูดซับซุปไก่ ก็อดน้ำลายไหลไม่ได้

        หยุดเลย หยุดเลย คิดต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาได้ปล่อยไก่ต่อหน้าชาวเน็ตเป็นแสนคนแน่

        “ถ้าอย่างนั้น เราเริ่มกันเลยนะครับ” ถังเหอพูด ทั้งพูดกับเหล่าแฟนคลับ ขณะเดียวกันก็พูดเพื่อดึงใจที่หลุดลอยของตัวเองกลับมาด้วย

        “อ๋าว อ๋าว…” เสี่ยวอิ๋นส่งเสียงร้องบอกถังเหอ กระโดดไปทางซ้ายทีขวาทีเหมือนกำลังเล่นสนุก แต่ก็เหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่าง

        “เสี่ยวอิ๋นเด็กดี ไปเล่นคนเดียวข้างๆ สักพักนะ เดี๋ยวเราก็จะได้กินข้าวกันแล้วละ” ถังเหอพูดปลอบพลางลูบศีรษะปุกปุยของเสี่ยวอิ๋น แล้วเพ่งความสนใจไปที่สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

        เสี่ยวอิ๋นชำเลืองถังเหอ ไม่ได้รบกวนเขาอีกตามคาด หมุนตัวแล้ววิ่งเข้าไปในป่า