การเดินทางสู่สำนักดาบฟ้าเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ลู่ซานรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็การเสี่ยงครั้งใหญ่ แต่เขาก็ต้องทำ เพื่อปกป้องอวิ๋นซี และเพื่อพิสูจน์คุณค่าของ "วิทยาการ" ที่เขามี
เขาไม่ได้เดินทางอย่างเร่งรีบ แต่ใช้เวลาไปกับการสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ ตลอดเส้นทางที่ทอดยาวผ่านป่าเขาและทุ่งหญ้า เขาจะหยุดพักเพื่อทดสอบสิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆ ที่เขาพัฒนาขึ้น และปรับปรุงมันให้มีประสิทธิภาพสูงสุด เขาพก "เครื่องมืออเนกประสงค์ขนาดเล็ก" ที่ซ่อนใบมีด ไขควง และคีมเอาไว้ เพื่อใช้ในการซ่อมแซมและปรับแต่งอุปกรณ์ต่างๆ
ในระหว่างทาง เขาก็ไม่ลืมที่จะฝึกฝนร่างกายของหลินเฟยให้แข็งแกร่งขึ้น แม้จะไม่มีปราณ แต่ลู่ซานก็รู้หลักการของกล้ามเนื้อและการเคลื่อนไหว เขาฝึกวิ่ง ฝึกปีนป่าย และฝึกความคล่องตัว เพื่อให้ร่างกายสามารถตอบสนองต่อการใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ
วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินผ่านป่าทึบ เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมา ลู่ซานชะงักฝีเท้า เขารู้ว่านี่คือ "สายสืบ" ที่หลี่จื่อเหว่ยส่งมาเพื่อจับตาดูเขา เขาไม่ได้พยายามหลบหนี แต่กลับเดินต่อไปอย่างเป็ธรรมชาติ
"ออกมาเถอะ" ลู่ซานกล่าวเสียงเรียบ "ข้ารู้ว่าพวกเ้าอยู่ที่นั่น"
จากพุ่มไม้ใกล้เคียง ชายฉกรรจ์สองคนในชุดสีเข้มก็ปรากฏตัวออกมา พวกเขาเป็ศิษย์ของสำนักดาบฟ้า มีแววตาดูถูกเหยียดหยาม
"หึ! ไม่นึกว่าจะััได้" หนึ่งในนั้นกล่าว "เ้าคนไร้วรยุทธอย่างแก จะทำอะไรได้?"
ลู่ซานยิ้มบางๆ "ข้าไม่ได้ไร้วรยุทธ แค่มีวิถีของข้าเอง"
ชายฉกรรจ์ทั้งสองหัวเราะเยาะ "วิถีของแกน่ะรึ? ไปสำนักดาบฟ้า เราจะแสดงให้แกเห็นว่า 'วรยุทธ' ที่แท้จริงเป็เช่นไร!"
ลู่ซานไม่ตอบโต้ เขาเดินนำหน้าไปอย่างสงบ โดยมีสายสืบทั้งสองคนเดินตามมาอย่างไม่วางใจ พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดศิษย์ไร้วรยุทธผู้นี้จึงกล้าหาญถึงเพียงนี้
หลายวันต่อมา พวกเขาก็มาถึงเขตแดนของสำนักดาบฟ้า สำนักดาบฟ้าตั้งอยู่บนยอดเขาสูงตระหง่าน รายล้อมด้วยเมฆหมอกและยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ สร้างความรู้สึกยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม อาคารของสำนักสร้างจากหินแกร่งสีเทาเข้ม ดูมั่นคงและสง่างาม
เมื่อลู่ซานถูกนำตัวเข้ามาในสำนัก เขาก็ถูกพาไปยังห้องโถงใหญ่ ที่นั่น หลี่จื่อเหว่ย กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง ถัดจากเขามี เ้าสำนักเฉินกวง ผู้เป็บิดาของหลี่จื่อเหว่ย ซึ่งมีใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น
"เ้าคือหลินเฟย?" เ้าสำนักเฉินกวงถามด้วยน้ำเสียงกังวาน "ศิษย์ผู้ไร้วรยุทธที่เอาชนะหลี่จื่อเหว่ยได้ด้วยเล่ห์กล?"
ลู่ซานทำความเคารพอย่างนอบน้อม "เรียนท่านเ้าสำนักเฉินกวง กระหม่อมคือหลินเฟยพ่ะย่ะค่ะ และสิ่งที่กระหม่อมใช้ไม่ใช่เล่ห์กล แต่คือ 'วิทยาการ'"
"วิทยาการ?" หลี่จื่อเหว่ยแค่นเสียงเยาะเย้ย "คำพูดที่ฟังดูแปลกหูนัก เ้าคิดจะหลอกใครกันแน่?"
"ข้าไม่ได้หลอกใครพ่ะย่ะค่ะ" ลู่ซานตอบอย่างใจเย็น "วิทยาการคือความรู้ความเข้าใจในหลักการของธรรมชาติ เมื่อนำมาประยุกต์ใช้ ก็สามารถสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่เหนือความคาดหมายได้"
เ้าสำนักเฉินกวงจ้องมองหลินเฟยอย่างพิจารณา "เช่นนั้นหรือ? เ้าจะอธิบายให้พวกเราฟังได้หรือไม่ว่า 'วิทยาการ' ของเ้าคืออะไร และมันแตกต่างจากวรยุทธอย่างไร?"
ลู่ซานรู้ว่านี่คือโอกาสสำคัญที่จะนำเสนอแิของเขา เขาจึงเริ่มอธิบายอย่างละเอียด ั้แ่หลักการของแรง การเคลื่อนที่ การจุดะเิเล็กๆ ที่ทำให้เกิดแรงขับ ไปจนถึงการควบคุมการมองเห็นด้วยแสงและการโจมตีประสาทัั เขาอธิบายด้วยภาษาที่เรียบง่าย แต่ก็แฝงด้วยความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่โลกนี้ไม่เคยมี
หลี่จื่อเหว่ยและศิษย์คนอื่นๆ ต่างฟังด้วยความมึนงง พวกเขาไม่เข้าใจคำศัพท์แปลกๆ เ่าั้ แต่เ้าสำนักเฉินกวงกลับฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเขาฉายแววครุ่นคิด
"เ้ากำลังพยายามจะบอกว่า เ้าสามารถสร้างพลังที่เทียบเท่ากับวรยุทธได้ โดยไม่ต้องฝึกปราณหรือใช้พลังภายในงั้นหรือ?" เ้าสำนักเฉินกวงถาม
"พ่ะย่ะค่ะ" ลู่ซานตอบ "พลังปราณคือพลังงาน วิทยาการก็คือพลังงานในอีกรูปแบบหนึ่ง เพียงแต่มันอาศัยความเข้าใจและการประดิษฐ์ ไม่ใช่การฝึกฝนจากภายใน"
เ้าสำนักเฉินกวงลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินลงมาจากบัลลังก์ มายืนอยู่ตรงหน้าหลินเฟย
"ข้าได้ยินมาว่าเ้าสนิทสนมกับบุตรีของเ้าสำนักไป๋ซานถึงขั้นผิดปกติ" เ้าสำนักเฉินกวงเปลี่ยนเื่ทันที เสียงของเขาเ็าลง "และเ้าก็เป็เพียงศิษย์ไร้วรยุทธ... เ้าคิดว่าเ้าคู่ควรกับบุตรีของข้าผู้นั้นงั้นหรือ?"
คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่พุ่งตรงมายังหัวใจของลู่ซาน เขารู้ว่านี่คือการทดสอบครั้งสำคัญ ไม่ใช่แค่เื่ของ "วิทยาการ" แต่เป็เื่ของความสัมพันธ์กับอวิ๋นซี
ลู่ซานเงยหน้าขึ้น จ้องมองเ้าสำนักเฉินกวงด้วยแววตาที่มั่นคง
"ความรัก ไม่แบ่งแยกชนชั้น ไม่แบ่งแยกฐานะ และไม่แบ่งแยกวรยุทธพ่ะย่ะค่ะ" ลู่ซานกล่าวเสียงดังฟังชัด "หากมีเพียงวรยุทธที่ทำให้คนคู่ควรต่อกัน เช่นนั้นผู้ไร้วรยุทธก็ไร้สิทธิ์ที่จะรักผู้ใดเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
คำตอบของหลินเฟยทำให้ทุกคนในห้องโถงถึงกับอึ้ง ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกล้าโต้แย้งเ้าสำนักดาบฟ้าเช่นนี้ หลี่จื่อเหว่ยกำหมัดแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
เ้าสำนักเฉินกวงจ้องมองหลินเฟยอย่างพิจารณา ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง
"น่าสนใจยิ่งนัก หลินเฟย" เ้าสำนักเฉินกวงกล่าว "เช่นนั้น... ข้าจะให้โอกาสเ้าพิสูจน์ความจริงในสิ่งที่เ้าพูด"
14K
