จากแผนการะโน้ำทะลุมิติไม่ได้ผล พิมพ์จึงโอกาสครั้งนี้นั่งเล่นที่สวนเพื่อให้เสื้อผ้าแห้งก่อนที่จะขึ้นไปบนห้อง เพราะถ้าเธอขึ้นไปด้วยสภาพนี้ฝ้ายต้องรู้แน่ๆว่าเธอไปทำอะไรมา แต่แล้วความลับก็ไม่มีในโลกเมื่อคนที่เดินออกมานั้น ตบหัวเธอแทบจะตกน้ำไปอีก
"ฉันนึกอยู่แล้วว่าแกจะต้องใช้วิธีนี้ พอเลยรีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเย็นนี้แกต้องไปงานกับฉันด้วย!!"
"แต่ฉันไม่อยากไป อีกอย่างงานที่แกไปมันก็ไม่เหมาะกับฉันซะหน่อย เดี๋ยวพอมีผู้ชายเดินมาแซว แกก็ไปกับเขาแล้วทิ้งฉันไว้คนเดียวอีกตามเคย"
"ฉันสัญญาว่าคืนนี้ฉันจะไม่ไปกับผู้ชายคนไหน ฉันจะอยู่เป็เพื่อนแกและก็จะจับตาดูแกตลอดเวลา ไม่ให้คลาดสายตาเลย ดูซิว่าจะยังคิดอะไรแผลงๆได้อีกไหม ไปขึ้นห้อง!!" ความจริงแล้วฝ้ายแอบย่องตามเธอมาและแอบดูเธออยู่นานพักใหญ่แล้ว ฝ้ายกะว่าถ้าพิมพ์มีโอกาสจมน้ำเธอก็จะรีบะโลงไปช่วยทันที แต่ทว่าพิมพ์กับว่ายน้ำเป็ซะงั้น เวลา 2 ทุ่มคืนนั้น พิมพ์ไม่ยอมลุกไปอาบน้ำและยังคงนอนบิดตัวไปมาอยู่บนเตียงเพื่อประท้วงว่าเธอไม่อยากไปร่วมงานกับฝ้ายด้วย เเต่แล้วเธอก็ไม่อาจขัดใจผู้เป็เพื่อนได้เพราะฝ้ายจัดการกับเธอด้วยการปิดแอร์ทั้งห้องพร้อมกับถอดถ่านรีโหมดแอร์ออกไปด้วย ทำให้พิมพ์ต้องรีบลุกไปแต่งตัวและไปร่วมงานกับเธอเเต่โดยดี ทั้งสองคนมาถึงงานเลี้ยงด้วยเวลาที่เลทไปเกือบ 30 นาที
"เพราะแกคนเดียวเลย ทำให้ฉันมาสายเกือบครึ่งชั่วโมงเนี้ย เดี๋ยวแกไปนั่งรอตรงนั้นแปปนะ เดี๋ยวฉันจะไปลงทะเบียนเข้างานให้" ฝ้ายแยกตัวจากพิมพ์เพื่อจะเดินไปลงทะเบียนเข้างานเลี้ยง ส่วนพิมพ์ก็เดินไปนั่งรอที่เก้าอี้หน้าประตูทางเข้า ในขณะที่นั่งอยู่กับที่ พิมพ์ก็รู้สึกเบื่อๆเซ็งๆและทันใดนั้นสายตาของเธอก็แว๊บเหลือบไปเห็นปลั๊กไฟข้างๆเข้า ทำให้เธอนึกถึงซีรีย์เกาหลีที่เธอเพิ่งดูมาเมื่อวาน
"จริงด้วย!!ซีรีย์ที่เราดูเมื่อวานพระเอกเอานิ้วจิ้มไปที่ปลั๊กไฟ แล้วก็ทะลุมิติไปหานางเอกได้ เอาหล่ะยัยฝ้ายจอมบ่นก็ไม่อยู่ซะด้วย เอาละนะ ย้า!!ฉึก ตู้ม!!" เสียงะเิดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟที่แพร่กระจาย ไฟในงานดับหมดทุกดวง วินาทีนั้นฝ้ายรีบหันมามองเพื่อนสาวที่นั่งรออยู่เก้าอี้ก็พบว่าเธอได้ล้มตัวลงไปนอนชักแง่กๆอยู่ที่พื้นแล้ว
"ฉันไม่ต้องสืบเลยว่าเป็ฝีมือของใคร ยัยพิมพ์!!!" งานเลี้ยงในวันนั้นถูกยกเลิกเพราะเหตุขัดข้องอีกหลายอย่าง...ฝ้ายเองก็ต้องรีบพาพิมพ์ไปโรงพยาบาลเพราะตอนนี้เธอได้หมดสติไปแล้ว ฝ้ายยืนกระวนกระวาย ใจจดใจจ่อหน้าห้องฉุกเฉิน เธอกลัวว่าเพื่อนรักของเธอจะไม่รอดเพราะปลั๊กที่พิมพ์ใช้นิ้วเข้าไปจิ้มนั้น มันคือปลั๊กไฟหลักของห้องโถงใหญ่ที่เธอต้องไปร่วมงานเลี้ยง และมันก็ยังต่อวงจรไปอีกหลายห้องด้วยกัน
"ยัยพิมพ์นะยัยพิมพ์ แกคิดอะไรของแกอยู่เนี่ยเอานิ้วไปจิ้มปลั๊กไฟจะตายไหมเนี่ย ลุงนะลุงเเนะนำมาได้ตายแล้วเกิดใหม่ถึงจะเจอเนื้อคู่ ประสาท!!" ในขณะที่ฝ้ายกำลังบ่นพึมพำอยู่นั้นคุณหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินพอดี
"คุณหมอคะ คนไข้ที่ชื่อพิมพ์พิมลเธอเป็ยังไงบ้างคะ?"
"คนไข้ปลอดภัยดีครับ แต่อาจจะต้องพักรักษาตัวนิดหน่อยเพราะเธอปะทะกับกระแสไฟฟ้าหลักโดยตรงแต่ที่ไม่อันตรายต่อชีวิตเพราะไฟฟ้ายังแล่นไปไม่ถึงส่วนอื่นของร่างกายนั้นเองครับ ่นี้เธออาจจะมีอาการแปลกๆไปบ้างนะครับ แต่ก็จะกลับมาเป็ปกติเเน่นอนครับ" ฝ้ายถอนหายใจแบบโล่งอก ก่อนจะขอบคุณหมอและเดินเข้าไปเยี่ยมพิมพ์ในห้องฉุกเฉิน
"อาจจะมีอาการแปลกๆงั้นหรอ เฮอะ!ถึงไฟจะไม่ได้ช็อตเพื่อนฉันคนนี้ มันก็มีอาการแปลกๆเป็ทุนเดิมอยู่แล้วล่ะค่ะคุณหมอ ฮึฮึ อ้าว..ว่าไงยัยพิมพ์ นี่แกทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหม?"
"ยัยฝ้าย!!ฉันยังอยู่ในโลกเดิมเหรอเนี่ย โถ่เจ็บตัวฟรีเลย!!"
"เจ็บตัวฟรีงั้นหรอ แกไม่ตายก็บุญขนาดไหนแล้ว คิดได้ยังไงเอานิ้วไปที่ปลั๊กไฟเพื่อให้ทะลุมิติไปโลกน่า แกเป็บ้าไปแล้วหรอ?"
"แต่พระเอกในซีรีย์เขา….."
"ซีรี่ย์อีกแล้วหรอ คอยดูนะถ้าฉันกลับไปเนี่ย ฉันจะโทรระงับเคเบิ้ลทีวีไม่ให้แกดูซีรีย์ได้อีก แกจะบ้าเอาจริงเอาจังอะไรกับซีรี่ย์นักหนา นี่มันชีวิตจริงนะเว้ย มีสติหน่อยสิวะ"
"ก็ฉันคิดว่าถ้าทำวิธีนี้แล้ว ฉันจะได้เจอเนื้อคู่นี่นา แกก็รู้ว่าฉันรู้สึกแย่แค่ไหนที่เพื่อนในห้องต่างมีแฟนกันหมดแล้ว แต่ฉันกลับยังไม่มีอะ ฉันนอยด์นะเว้ย!!"
"ฉันรู้..ว่าแกรู้สึกแย่แค่ไหน แต่แกก็ไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงขนาดนี้ เอางี้ไหมฉันจะซื้อผู้ชายมาให้แกจีบและถ้าแกพูดคุยรู้เื่หรือดิวกันได้ แกก็เอาไปเลย"
"แบบนั้นทำไม่ได้หรอก ถ้าฉันคบกับผู้ชายคนอื่นตอนนี้แล้วอีก 10 ปีข้างหน้าเนื้อคู่ของฉันจะต้องเสียใจแค่ไหน แกไม่คิดบ้างหรอ?"
"แกก็คุยเล่นๆไปก่อนไง แก้เหงาหรือเอาไว้บอกคนอื่นได้ว่าแกมีแฟนแล้ว อะไรประมาณนี้ไง"
"มันจะดีหรอแก…คือว่าฉัน.."
"มันก็ดีมากกว่าที่แกมานั่งทำร้ายตัวเอง เพื่อที่จะทะลุมิติบ้าบอคอแตกอะไรนั่นไหมล่ะ อย่าพูดมาก แกพักผ่อนละกันเดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำแปปนึง" พิมพ์พยักหน้าและเงียบไป ทว่าในหัวของเธอมันก็ยังคงคิดเื่เนื้อคู่ของเธอไม่หยุด แต่เมื่อได้ยินฝ้ายโน้มน้าวว่าจะหาผู้ชายมาให้เธอจีบเล่นๆแก้เหงา เธอก็เลิกคิดถึงเื่ทะลุมิติอะไรนั่นไป พอนั่งคิดไปคิดมาเธอก็รู้สึกคอแห้งกระหายน้ำ เธอจึงพยายามเอื้อมมือไปหยิบเหยือกน้ำบนโต๊ะข้างๆเตียงของเธอและในตอนนั้นเองจิ้งจกก็ได้ตกลงมาใส่แขนของเธอทำให้เธอใ จนเผลอปัดเหยือกน้ำไปโดนปลั๊กไฟเข้า คราวนี้ไฟมันไม่ได้ช็อตแค่นิ้ว แต่กระแสไฟฟ้ามันกระจายไปทั่วทั้งร่างของพิมพ์
"อ่ะ..ยัย..ยัย..ฝ้าย ช่วย ฉัน..ที..ฉัน โอ้ย..โดน โดนไฟ ชอ.ช็อต!!ฝ้าย ช่วย ช่วย..ฉันที…." เธอพยายามะโให้ฝ้ายที่อยู่ในห้องน้ำได้ยิน แต่ทว่าเสียงเปิดน้ำก็ดังเกินกว่าที่คนข้างในจะได้ยินเสียงคนข้างนอก กระแสไฟฟ้าที่กระจายไปทั่วทั้งร่างทำให้พิมพ์เริ่มรู้สึกเบลอ สมองเธอเริ่มสั่งการช้าลงจนกระทั่งเธอหมดสติไป ในตอนนั้นเองฝ้ายก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ภาพที่ฝ้ายเห็นคือน้ำกระจายไปทั่วทั้งเตียงนอนและสำคัญไปกว่านั้นคือ พิมพ์พิมลนอนชักกระตุกอยู่บนเตียง แถมยังมีควันออกปากอีกด้วย มันจึงทำให้ฝ้ายคิดว่าเพื่อนสาวของเขายังไม่ล้มเลิกการไปเจอเนื้อคู่ในโลกหน้านั่นเอง
"ยัยพิมพ์!! นี่แกเอาอีกแล้วหรอเนี่ย คอยดูนะถ้าครั้งนี้แกตายขึ้นมาจริงๆ ฉันจะไม่จัดงานศพให้แกด้วย เพี้ยง!! ยัยบ้าเอ้ย!!" ฝ้ายรีบวิ่งออกไปตามคุณหมอ พยาบาลรวมถึงแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดห้องและจัดการกับกระเเสไฟที่รั่วออกมา ทางด้านคุณหมอและพยาบาลก็รีบนำตัวของพิมพ์พิมลกลับเข้าห้องฉุกเฉินไปอีกครั้ง ฝ้ายรีบตามไปสมทบที่หน้าห้องฉุกเฉินเพื่อเฝ้าดูอาการเธอไม่ห่าง...เวลาล่วงเลยไปจนถึงเกือบเที่ยงคืน พยาบาลนางหนึ่งก็รีบวิ่งออกมาตามฝ้ายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ฝ้ายวิ่งเข้าไปด้วยความวิตกกังวล สิ่งที่เธอเห็นครั้งแรกก็คือเพื่อนสนิทของเธอนอนอยู่บนเตียงที่มีสายยางอะไรก็ไม่รู้ระโยงระยางเต็มตัวไปหมด หมอกับพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาอะไร มันยิ่งทำให้ฝ้ายรู้สึกใจแป้วขึ้นมา เพราะกลัวว่าคำพูดที่เธอแช่งพิมพ์ไว้จะกลายเป็เื่จริง คุณหมอเรียกฝ้ายเข้ามาในห้องฉุกเฉินเพื่ออะไร แล้วพิมพ์พิมลจะมีทางรอดหรือไม่ ติดต่อได้นะ EP หน้านะคะ
379
