ลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างไม้ของเรือนเล็ก ข้านอนอยู่บนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว ความเงียบงันรอบด้านทำให้หัวใจข้ารู้สึกว่างเปล่า ราวกับมีบางสิ่งกำลังรอคอยอยู่ในความมืดมิด
ทันใดนั้น ข้ารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่ห้วงฝัน ภาพรอบตัวเปลี่ยนไป ข้าพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าบ้านตระกูลเสี่ยว บ้านเก่าที่ข้าไม่ได้กลับไปเยือนั้แ่เข้าพิธีแต่งงานมา
แสงจันทร์ฉาบทอราวกับแพรโปร่งบางเบา สายหมอกบางเบาลอยคลุ้งในอากาศ กลิ่นอับของไม้เก่าและฝุ่นตำราโชยมาแตะจมูก
「นี่มัน... บ้านของข้า?」
ข้าก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างลังเล เสียงฝีเท้าของข้าดังก้องในความเงียบงัน [ O_o ]
"เข้าไปในบ้าน"
เสียงกระซิบของหญิงชราดังขึ้นในหู เสียงนั้นอ่อนโยน แต่แฝงด้วยความลึกลับที่ทำให้ขนลุกชัน
ข้าผลักประตูไม้เก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัด ราวกับเวลาหยุดนิ่ง โต๊ะที่ข้าใช้ดูดวงให้ผู้คนยังตั้งอยู่ที่นั้น
ข้าก้าวเดินไปยังห้องนอนเก่าของข้า สายตาจับจ้องไปยังเตียงไม้ที่ตั้งอยู่กลางห้อง
"เปิดเตียงลงไป" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ข้าก้มลงมองเตียงไม้เก่า ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนแผ่นไม้ใต้เตียงออก เผยให้เห็นบันไดไม้ที่ทอดยาวลงไปในความมืด
ความเย็นชื้นของอากาศใต้ดินลอยขึ้นมาปะทะใบหน้า ข้ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะก้าวลงไปทีละก้าว
เมื่อถึงด้านล่าง ข้าพบกับห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ตำราเก่า ๆ วางเรียงรายอยู่ทุกหนแห่ง
กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอับของความชื้นทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ลงมา
"เดินไปทางขวา... ใช่ ตรงนั้น"
เสียงนั้นบอกทาง ข้าก้าวเดินไปตามคำสั่ง ผ่านชั้นหนังสือที่สูงจนแทบมองไม่เห็นปลาย
"หยิบตำราเล่มนั้น... ใช่ เล่มนั้น!"
ข้ามองไปยังตำราสีส้มเล่มหนาที่เสียงบอก ข้าหยิบมันขึ้นมา แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
"ไม่ใช่! นังหลานโง่! เล่มนั้นต่างหาก!"
「มันก็เหมือนกัน สีส้มเหมือนกันทั้งนั้น!」
ข้าบ่นในใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบตำราอีกเล่มขึ้นมา [ >.< ]
"ยังไม่ใช่! เ้าช่างโง่เขลานัก! ข้าเหนื่อยใจกับเ้าจริง ๆ!"
ทันใดนั้น ข้ารู้สึกเหมือนถูกเขกหัวด้วยมือที่มองไม่เห็น ความเจ็บแปลบทำให้ข้าร้องออกมา
"โอ๊ย! ท่านจะเขกหัวข้าทำไมเล่า!" [ >///< ]
"เพราะเ้าโง่ไงล่ะ! หากข้าไม่ดุ เ้าจะเรียนรู้อะไรได้หรือ?"
ข้าหยิบตำราอีกเล่มขึ้นมา คราวนี้เสียงนั้นเงียบไป ข้ารู้ว่าข้าหยิบถูกแล้ว
"อย่าลืมกล่องสีดำที่อยู่ข้าง ๆ ตำรา"
ข้าหันไปมอง เห็นกล่องไม้สีดำวางอยู่ ข้าหยิบมันขึ้นมา กล่องนั้นเย็นเยียบจนข้ารู้สึกสะท้าน
"เมื่อยามเ้าตื่นแล้ว ให้เ้ากลับมาที่บ้าน แล้วลงมาที่ห้องใต้ดินนี่ แล้วหยิบตำราและกล่องไม้สีดำนี่กลับมาที่คฤหาสตระกูลเฉินด้วย จำไว้ให้ดี สิ่งเหล่านี้สำคัญยิ่งนัก"
"แต่ข้าจำอะไรได้นาน ๆ ที่ไหนเล่า! เดี๋ยวข้าตื่นแล้วข้าก็ลืมหมด! ข้าคงจำไม่ได้หรอกว่าอะไรอยู่ตรงไหน"
ข้าพูดออกมาเสียงดัง พลางย่นคิ้วอย่างหงุดหงิด [ >///< ]
"ท่านก็รู้ว่าข้าโง่แค่ไหน! จะให้ข้าจำอะไรได้เล่านอกจากข้าวเช้าของวันนี้!"
"นังหลานโง่! ข้าเหนื่อยใจกับเ้าจริง ๆ!"
เสียงนั้นดุดันขึ้น ก่อนที่ข้าจะรู้สึกเหมือนถูกเขกหัวอีกครั้ง
"โอ๊ย! ท่านจะเขกหัวข้าทำไมอีกเล่า!" ข้าร้องโวยวายพลางลูบหัวตัวเอง [ >.< ]
"เพราะเ้าช่างโง่เขลานัก! หากเ้าลืม ข้าจะเหนื่อยใจยิ่งกว่าเดิม!"
เสียงนั้นแฝงความเหนื่อยหน่ายจนข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็เด็กน้อยที่ถูกดุ ข้าทำได้เพียงถอนหายใจยาว ราวกับยอมรับชะตากรรมของตนเอง [ -- ]
ทันใดนั้น ข้าสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดในเรือนเล็ก มือข้าปาดเหงื่อที่ชื้นบนหน้าผากอย่างลวก ๆ หัวใจยังเต้นระรัวราวกลองศึก ข้าพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงแ่เบา
"ความฝันบ้าบออันใดกันเล่า... ช่างเหมือนจริงเสียจนข้ารู้สึกว่าตัวเองยังอยู่ในห้องใต้ดินนั้น" [ O_o ]
ข้าหันมองรอบตัว ความเงียบงันของรัตติกาลทำให้ข้ารู้สึกวังเวง ราวกับเงาของความฝันยังคงวนเวียนอยู่ในห้องนี้…
ตุ๊บ!
เสียงดังขึ้นกลางผ้าห่ม ข้าร้องใ รีบลุกขึ้นมาดู พบว่ามีตำราเล่มหนาและกล่องไม้สีดำวางอยู่ตรงหน้า [ >A< ]
「นี่มัน... เป็ไปได้อย่างไร?」
ข้าหยิบตำราขึ้นมา กลิ่นกระดาษเก่าโชยแตะจมูก ราวกับยืนยันว่ามันเป็ของจริง ข้าหันมองรอบตัว แต่ไม่มีใครอยู่ในห้อง
「หรือว่าผีบรรพบุรุษจะเหนื่อยใจจนวาบเอามาให้ข้าเอง?」 [ ^^’ ]
ในใจข้ายามนี้เต็มไปด้วยคำถามที่ไร้คำตอบ… [ ;; ]
4K
