ผู้ร่วงหล่น

แจ๊คได้สร้างหมัดสั่นสะเทือนมาอีกหลายอัน หมัดได้พุ่งไปหาฝูงลิงด้วยความเร็วสูงสุดพวกลิงได้ถูกความกลัวครอบงำทำให้ไม่ได้สนใจที่จะหลบการโจมตีครั้งนี้

พวกฝูงลิงได้ลิงหนีไปเข้าป่าแม้ว่ามันจะรู้ดีว่ามนุษย์คนนั้นสามารถตามพวกมันมาได้แต่มันยังคงหนีอยู่ดีตัวที่อยู่ใกล้แจ๊คสุดได้โดนหมัดสั่นสะเทือนของแจ๊ค

ปัง ปัง ปัง

เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลิงที่โดนหมัดพุ่งชนได้รู้ถึงชะตากรรมของตนเอง พวกมันได้ร้องอย่างสิ้นหวังก่อนจะสลายไปกลายเป็นฝุ่น

แจ๊คไม่รู้เป็นอะไรพอได้ยินเสียงร้องอย่างสิ้นหวังออกมาทำให้จิตใจเขารู้สึกแปลกประหลาด แจ๊คจึงยังไม่สนใจมากนักก่อนได้ใช้พลังจิตสร้างหมัดมาอย่างเรื่อย ๆ

พวกฝูงลิงได้ดันตัวหน้าข้างอย่างบ้าคลั่งถึงขั้นโจมตีตัวข้างหน้าให้วิ่งรวดเร็วมากขึ้น

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงร้องลิงที่ร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังก่อนจะหายไปจากโลกใบนี้

หู่เสวียมองวิชาใหม่ของแจ๊คด้วยความตกตะลึงเพราะว่าการจะสลายคู่ต่อสู้ได้มีแต่คนที่ฝึกฝนเส้นทางการทำลายเท่านั้น แต่นี้แจ๊คฝึกฝนเส้นทางมิติและพละกำลังมันไม่ควรจะทำแบบนี้ได้

หลังจากที่ดูไปสักพักหู่เสวียก็เข้าใจแจ๊คใช้วิชาฝ่ามืออัดอากาศผสมกับวิชาหมัดอัดกระแทก สิ่งที่แจ๊คใช้โจมตีพวกลิงคือคลื่นเสียงโดยการอัดเอาคลื่นเสียงในอากาศนับไม่นับมารวมกันเป็นรูปเล็กและปล่อยออกไป

คลื่นเสียง 1 คลื่นไม่สามารถทำลายใครได้แต่ถ้ามีเป็นล้านหรือสิบล้านและอัดมารวมกันโดยการทำลายแค่เป้าหมายเดียวเป้าหมายที่โดนคลื่นเสียงนั้นจะสลายหายไป ทว่าวิชานี้มันก็ไม่ได้ดีอะไรมากเพราะว่าพวกลิงพวกนี้มันแค่สัตว์ป่าธรรมดาที่มีการป้องกันที่ไม่แข็งแกร่งแต่ถ้าเป็นสัตว์อสูรหรือคนที่มีเกราะลมปราณจะป้องกันคลื่นเสียงนี้ได้

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ พวกลิงได้ตายไปไม่น้อยแต่มันยังดูเยอะอยู่ดีและเสียงร้องแห่งความสิ้นหวังได้ดังมากขึ้น ๆ จนในที่สุดแจ๊คก็รู้ถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาดนี้

มันคือความชอบ ความพอใจ ความสนุกยิ่งแจ๊คฟังเสียงกรีดร้องของความสิ้นหวังมากเท่าไรในใจก็ยิ่งรู้สึกพอใจเท่านั้นและยิ่งอยากจะฟังเสียงกรีดร้องให้มากขึ้น ๆ อีกเท่าตัว

แจ๊คได้ยิ้มอย่างโรคจิตอยู่ภายใต้หน้ากากและหัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ จงกรีดร้องเข้าไป”

ราวกับเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวังเป็นยาเสพติดขั้นดีของแจ๊คยิ่งมีเสียงแห่งความสิ้นหวังเท่าไรแจ๊คก็ยิ่งฆ่าลิงเท่านั้นราวกับว่าสามารถฟังเสียงนี้ได้อย่างไม่มีวันเบื่อ

แม้พลังจิตของแจ๊คเริ่มที่จะหมดแล้วแจ๊คยังไม่หยุดที่จะฆ่าพวกลิง ฆ่าไปหัวเราะไป

หู่เสวียได้มองแจ๊คอย่างลึกลับและหลับตาลงพร้อมกับพูดกับตนเองว่า

“อดีตอันดำมืดของนายคืออะไรกันแน่”

มันเป็นไปไม่ได้ที่คน ๆ หนึ่งที่กลายเป็นแบบนี้เพราะฆ่าสิ่งมีชีวิตไปเยอะเพราะผู้นำพาแห่งความมืดหลายคนต้องทำใจที่จะทำลายล้างดวงดาว ฆ่าสิ่งมีชีวิตและทำชั่วอื่น ๆ มากมายแต่ทว่าน้อยคนนักที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตนอกเพื่อความสะใจหรือความสนุกได้

คนอื่นที่จะฆ่ากันส่วนมากมีความแค้น ความโลภและความไม่พอใจ ส่วนน้อยมากที่ฆ่าคนอื่นด้วยความสนุกแม้แต่โจรยังฆ่าคนอื่นเพื่อความอยู่รอด

คนที่ฆ่าคนอื่นเพื่อความสนุกนั้นผู้คนเรียกเขาว่าคนบ้าหรือคนโรคจิต คนบ้าแบ่งด้วยกันเป็น 2 ประเภทคือคนบ้าที่ตอบสนองความต้องการของตนเองแต่ยังกลัวความผิดอีกประเภทหนึ่งเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก ๆ คือคนบ้าที่ไม่กลัวตาย

คนบ้าที่ตอบสนองความต้องการของตนเองแต่ยังกลัวความผิดนั้นคือคนที่เป็นหมอแล้วผ่าตัดคนมาก ๆ จนติดนิสัยชอบผ่าคนจึงไปจับคนมาผ่าแบบเป็น ๆ จนคนนั้นทรมานตายแต่ไม่สามารถทำแบบนี้ได้บ่อยนักอาจเป็นเพราะยังมีลูกหรือครอบครัวให้ดูแลจึงพยายามไม่ให้คนอื่นจับได้ทว่ายังทำเป็นเดือนละครั้ง

คนบ้าที่ไม่กลัวตายคือคนที่มีความต้องการที่จะฆ่าทุกคนโดยไม่เลือกหน้าโดยตอบสนองความต้องการของตัวเอง ถ้าโดนตำรวจหรือทหารไล่ล่าก็จะฆ่าตำรวจโดยไม่สนอะไร ถ้าโดนยิงหนึ่งนัดก็จะไปฆ่าครอบครัวคนที่ยิงเขาและบางคนอาจจะเป็นเหมือนแจ๊คตอนนี้คือฆ่าคนในครอบครัวของตำรวจและตำรวจกลับมาเจอคนในครอบครัวถูกฆ่าจนเกิดความสิ้นหวังก่อนจะฆ่าตำรวจนี้ตามไป แม้ว่าคนพวกนี้จะตายไปแต่พวกมันตายไปพวกกับความสนุกที่ทำแต่ตำรวจได้ตายไปพร้อมกับความสิ้นหวัง

ส่วนใหญ่คนบ้าที่ไม่กลัวตายมันจะมีอดีตที่ดำมืดมากเช่นเป็นนักโทษโดนทรมานทั้งวันจนจิตใจแตกสลายไป ผู้คนที่พยายามทำให้ได้สิ่งนั้นทว่ากำลังจะได้สิ่งนั้นมาได้กับถูกแย่งไปหรือพวกที่เก็บกดมาก ๆ และควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่ อีกมากมาย

ส่วนใหญ่พวกนี้จะไม่มีความสุขในชีวิตเลย จนต้องเก็บซ่อนความมืดมิดภายในจิตใจถ้าคนพวกนี้ได้ทำสิ่งที่ต้องการเมื่อไร การที่จะหยุดได้คือความตายหรือความรัก

ส่วนใหญ่จะจบไปพร้อมกับความตายมากกว่า ความรักนั้นยากมากเพราะไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้พวกคนบ้าและฟังอดีตของเขาก่อนจะช่วยเขาแก้ปัญหาภายในจิตใจหรอก

ทุกคนซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ทั้งหมด แต่ทว่าความเจ็บปวดของแต่ละคนไม่เท่ากัน

หู่เสวียนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าแจ๊คไปมีอดีตที่มืดมิดได้ยังไง ไอบ้านี้ตอนแรกที่มาดวงดาวแห่งนี้แม้แต่กลิ่นเลือดยังจะอ้วกเลยเท่ากับว่าโลกเดิมของไอบ้านี้ไม่ได้มีสงครามแล้วมันคืออะไรกัน

หู่เสวียบอกแจ๊คที่ตอนนี้หัวเราะอย่างกะคนบ้าและฆ่าพวกลิงนี้ไป แม้ว่าแจ๊คจะกลายมาเป็นแบบนี้แต่หู่เสวียยังรักแจ๊คเหมือนเดิม

หนึ่งข้อในความรักกันคือ ให้ยอมรับซึ่งกันและกัน

หู่เสวียตั้งปฏิญาณเอาไว้ว่าจะแก้นิสัยนี้ด้วยความรัก หู่เสวียมองไปในป่าก่อนจะเก็บอารมณ์นี้เอาไว้และทำเสียงเย็นชาเตือนแจ๊คไป

“นายควรหนีได้แล้ว”

แจ๊คที่กำลังจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งได้หยุดขึ้นมาแม้ว่ายังอยากจะฆ่าพวกลิงอีกแต่ได้ยินเสียงของหู่เสวีย แจ๊คจึงถามกลับไป

“ทำไม”

หู่เสวียไม่ได้ตอบแจ๊ค

แจ๊คเห็นว่าหู่เสวียไม่ตอบก็โกรธแต่หายอย่างรวดเร็ว ในจังหวะนั้นเองได้มีหมีสูง 2 เมตรเดินออกมาจากป่า พวกฝูงลิงที่กำลังหนีตายอยู่แล้วพอเห็นหมีตัวนี้โผล่ออกมาได้ร้องด้วยความกลัว

เจี๊ยกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หมีตัวนี้สีลวดลายสีเขียวและสีน้ำตาลผสมกลมกลืนกัน มีสีเขียวตรงหัวและลำตัว ส่วนแขนและขามีสีน้ำตาลกรงเล็บมีสีเงินเงาแม้ว่าหมีตัวนี้จะเตี้ยกว่าลิงแต่มันไม่มีความกลัวในสายตาเลย

มีลิงตัวหนึ่งที่หยุดเท้าไม่ทันกำลังจะชนหมีตัวนี้ หมีได้ตวัดกรงเล็บในมือได้มีแสงสีเงินวิ่งผ่านลิงไป 2 เส้น ในเวลาต่อมาลิงตัวนี้ได้แยกออกเป็น4ส่วน

หมีตัวนี้หลังจากที่ฆ่าลิงไปแล้วตัวหนึ่งมันไม่ได้หยุดเท้าเลยพุ่งเข้าไปลิงต่อ ในค่ำคืนที่มืดมิดได้มีแสงสีเงินวิ่งผ่านพวกลิงไป

ลิงที่ถูกแสงสีเงินเข้าผ่านไปได้ตัวขาดครึ่งก่อนจะถูกย่อยสลายไป แจ๊คที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมีเหงื่อไหลที่แผ่นหลังเสียงของหู่เสวียได้ดังขึ้นมา

“ไม่สู้ต่อหรือ”

แจ๊คไม่กล้าที่จะเถียงก่อนจะแก้ตัว

“ฉันต่อสู้มาเยอะแล้ว”

แจ๊คที่ตอนนี้ร่างกายที่ย่ำแย่กระดูกหักกำลังจะสมานตัวอยู่ พลังจิตใกล้จะหมดแล้วอยู่ต่อไปเป็นมากสุดแค่อาหารหมีก่อนจะหันหลังกลับแล้วหายไปในป่า

หู่เสวียเห็นว่าแจ๊คยอมถอยกลับไปแล้วจึงได้ถอนหายใจขึ้นมาด้วยความโล่งอกถ้าแจ๊คยังต่อสู้อีก แจ๊คจะตายด้วยตนเองเพราะพลังหมดถึงแม้แจ๊คจะกลายเป็นแบบนี้ก็ยังให้ความเคารพหู่เสวียอยู่

หมีได้อาละวาดฆ่าลิงไปหลายตัวแม้ลิงพวกนี้จะโดนฆ่าแต่พวกฝูงลิงยังดีใจกว่าที่โดนแจ๊คฆ่า

แจ๊คได้มาหลบบนตัวไม้ที่ผิดพลาดโดยใช้ความสามารถของชุดพรางตัวอยู่ทำให้ต้นไม้ที่ผิดพลาดไม่รู้ตัว แจ๊คได้หลับยาวเลยเพราะใช้พลังจิตที่มากไป

ผ่านไป 3 วันแจ๊คได้รู้สึกตัวขึ้นมาแล้วถามหู่เสวียไป

“หู่เสวียหมีตัวนั้นมันคืออะไร”

หู่เสวียที่ลอยอยู่บนเมฆและดูแลแจ๊คมาตลอดที่แจ๊คหลับเห็นว่าแจ๊คได้สติแล้วก่อนจะพูดไป

“นั้นคือสัตว์อสูร หมีกรงเล็บแต่มันโดยดัดแปลงเพิ่มธาตุไม้และธาตุดินเข้าไป”

แจ๊คจำได้ว่าหลังจากดูระดับมันคือระดับอสูรฝึกฝนเองระดับมันเท่ากับแจ๊คแต่ทำไมมันถึงโหดขนาดนี้

“ทำไมมันถึงโหดกว่าลิงละ”

หู่เสวียมองแจ๊คก่อนจะพูดขึ้นมา

“ถ้านายถามว่าทำไมมันโหดกว่าลิงหรือเพราะว่าลิงมันคือสัตว์ป่าธรรมดาแต่หมีกรงเล็บมันคือสัตว์อสูรยังไง”

แจ๊คได้ตกใจมาก ลิงพวกนี้แค่สัตว์ป่าเองหรือ

“งั้นตลอดที่ฉันสู้ก็”

“ใช่”

แจ๊คคิดหนักมากแค่สัตว์ป่ายังสามารถฆ่าเขาได้นี้เขาอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือ

หู่เสวียรู้ว่าแจ๊คคิดอะไรก่อนจะพูดว่า

“นายประมาทเอง ถ้านายไม่โดนผงพิษต่อให้พวกมันรวมตัวกันก็ไม่สามารถทำร้ายนายได้”

แจ๊คพยักหน้าตอบกลับ เพราะความที่เขาประมาณเองถึงทำให้เกือบตายแบบนี้ หู่เสวียเห็นว่าแจ๊คเข้าใจจึงพูดต่อ

“นายไม่ควรประมาทสิ่งที่ไม่รู้จักถึงแม้ว่าจะอ่อนแอแต่มันมีวิธีที่สามารถฆ่านายได้ จงต่อสู้ด้วยความไม่ประมาท”

“ผมจะจำบทเรียนครั้งนี้เป็นตัวอย่าง”

“จงไปสู้กับหมีเพื่อเป็นประสบการณ์การต่อสู้ นี้เป็นคำสั่ง”

แจ๊คได้ยินคำที่น่าตกใจขึ้นมา

“เธอไม่ได้ล้อเล่นนะ”

หู่เสวียตอบกลับมาด้วยเสียงเย็นชา

“ฉันเคยล้อเล่นหรือ”

“ไม่น่า-------------!”

…………………………………………………...................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................