เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]

        “แม่คะ เห็นยางรัดผมของหนูไหมคะมันหายไปไหนแล้ว!”

        เมื่อซ่งวั่งซูกลับมาถึงห้องก็รีบไปหายางรัดผมของตนเองทันทีก่อนหน้านี้ ซย่านีให้เธอเลือกหยิบยางรัดผมได้ตามใจชอบ แต่เธอเป็นเด็กดีมากรู้ว่าซย่านีต้องเอาของพวกนี้ไปขายแลกเงินดังนั้นเธอจึงหยิบมาเพียงสองชิ้นรวมกับชิ้นที่ซ่งหานเจียงให้เธอมาอีกอัน ตอนนี้เธอก็มียางรัดผมทั้งหมดสามชิ้นพอดี

        วันนี้ตอนไปโรงเรียนเธอวางแผนไว้ว่าจะนำยางรัดผมไปมอบให้เพื่อนสนิทชิ้นหนึ่งดังนั้นเธอจึงเอาใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียนนอกจากอันที่ใส่อยู่บนศีรษะอีกหนึ่งชิ้นแล้วก็ยังมีที่เธอเก็บไว้ที่บ้านอีกหนึ่งชิ้น

        ทว่าตอนนี้ยางรัดผมที่เธอซ่อนไว้มันกลับหายไป!

        ซ่งวั่งซูเดินมาหาซย่านีที่กำลังตรวจดูกระติกน้ำร้อนอยู่ด้วยน้ำตาไหลนองหน้า“แม่คะ ยางรัดผมของหนูหายไปแล้ว”

        ซย่านีถามลูกทันที “ลูกวางไว้ตรงไหน? แน่ใจใช่ไหมว่าลูกไม่ได้เอาไปลืมไว้ที่ไหนน่ะ? ลูกลองไปหาที่อื่นดูอีกรอบดีไหมจ๊ะ?”

        ซ่งวั่งซูดึงผ้าห่มขึ้นอีกครั้งแล้วพูดทั้งน้ำตาว่า“หนูไม่ได้จำผิดนะคะ หนูซ่อนมันไว้ใต้ผ้าห่มจริงๆ”

        ซย่านีทดสอบอุณหภูมิของน้ำในกาน้ำร้อนก็พบว่ามันค่อนข้างเย็นไปหน่อยก่อนเธอจะหันไปพูดกับลูกสาว “ลูกลองหาดูที่อื่นก่อนดีไหมจ้ะ หากมันตกไปอยู่ที่อื่นเล่า? ถ้าหาไม่เจอก็ไม่เป็นไรหรอก! ยังไงแม่ก็สามารถทำยางรัดผมให้ลูกอีกกี่ชิ้นก็ได้ตอนนี้ลุงเฝิงหย่งเอาผ้าสวยๆ มาเยอะแยะเลยเดี๋ยวแม่ค่อยทำอันที่สวยกว่านี้ให้ลูกนะ”

        “แต่ว่า...”ซ่งวั่งซูยังคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ของขวัญจากมารดายางรัดผมสองชิ้นนี้เธอให้เพื่อนสนิทไปหนึ่งชิ้น ส่วนอีกชิ้นเธอกลับทำมันหายในใจเธอรู้สึกอัดอั้นเป็นอย่างยิ่งตอนนี้เธอรู้สึกผิดต่อแม่ของเธอมากๆ 

        ซย่านีไม่รู้ว่าซ่งวั่งซูกำลังคิดอะไรอยู่ดังนั้นเธอจึงพูดเร่งเตือนเด็กน้อยตรงหน้า “เร็วเข้าลูกรีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมานอนได้แล้วพรุ่งนี้ลูกยังต้องตื่นไปโรงเรียนแต่เช้าอีกนะ”

        ซ่งวั่งซูได้แต่ข่มเรื่องในใจไว้ชั่วคราว

        ขณะที่เด็กทั้งสองกำลังล้างหน้าแปรงฟันกันอยู่นั้นซย่านีก็กำลังจะเดินไปหาหม้อต้มน้ำที่เรือนหลักเมื่อเธอเดินผ่านห้องครัวก็เห็นว่าประตูไม่ได้ลงกลอน  เธอเลิกคิ้วขึ้น เดาว่าช่วงสองวันมานี้เธอไม่ค่อยได้อยู่บ้านหวังซิ่วอิงก็เลยคลายความระมัดระวังลง จนทำให้ลืมลงกลอนประตูห้องครัว 

        ซย่านีก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัว

        บังเอิญมีกาต้มน้ำร้อนวางอยู่ข้างเตาซย่านีลองเขย่าดูก็พบว่าด้านในมีน้ำเต็มอยู่ จากนั้นก็ค่อยเปิดฝากาน้ำแล้วทดสอบอุณหภูมิดูพบว่าไอร้อนลอยขึ้นมาจนร้อนมือ

        ซย่านียิ้ม จากนั้นก็เทน้ำในกาน้ำลงในกระติกน้ำร้อนของเธอ

        ครั้นได้น้ำร้อนแล้ว เธอก็รีบนำน้ำร้อนในกาไปเติมลงในขวดน้ำร้อนเพื่ออุ่นเตียงให้เด็กๆแล้วเธอก็เก็บส่วนที่เหลือไว้สำหรับชงนมให้ซิงซิงในตอนกลางดึก

        หลังจากเก็บข้าวของเสร็จหมดแล้วซย่านีก็พาเด็กๆขึ้นเตียง เป็นเพราะมีขวดน้ำร้อนช่วยอุ่นเตียงจนทำให้เตียงอบอุ่นขึ้น ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่เตียงมันเย็นจนพวกเธอสะท้าน“แม่คะ แม่ไม่นอนหรือ?” ซ่งวั่งซูเห็นว่าซย่านีไม่ยอมนอนแต่กลับหยิบหนังสือแบบเรียนภาษาจีนของชั้นป.1 ขึ้นมาแทน

        ซย่านีเอ่ยตอบ “ลูกๆ นอนกันไปก่อนเลยแม่ว่าจะอ่านหนังสือคนเดียวสักพัก” เธอเรียนและจำพินอินได้แล้ว นั่นทำให้เธอสามารถอ่านบทความทั้งหมดในหนังสือเรียนภาษาจีนชั้นป.1 ได้ สำหรับเธอแล้วมันเป็นประโยชน์ต่อการอ่านหนังสือของเธอมากๆ

        ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกว่าอยากสอบติดมหาวิทยาลัยเรื่องนี้เธอไม่ได้พูดไปพล่อยๆ หรอกนะ แม้ว่าเธอจะเริ่มต้นช้ากว่าคนอื่นแต่ก็เหมือนกับที่ซ่งหานเจียงบอกไว้ขอแค่พยายามและยืนหยัดต่อไปจะต้องมีสักวันที่เรียนได้ทันคนอื่นอย่างแน่นอน

        ซย่านีกำลังอ่านหนังสือเรียนด้วยมือเพียงข้างเดียวส่วนมืออีกข้างก็ขีดๆ เขียนๆ ไปมาบนผ้าห่มพยายามสลักทุกตัวอักษรไว้ในสมอง

        เช้าวันรุ่งขึ้น อาจเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนหวังซิ่วอิงถูกอู๋ซูเจวียนทำให้ตกใจกลัวหรืออาจเป็นเพราะกลัวว่าซย่านีจะไปพูดจาซี้ซั้วข้างนอกเมื่อหวังซิ่วอิงเห็นซย่านีกำลังจะพาลูกๆ ออกจากบ้านเธอก็เรียกให้ซย่านีหยุดลงเสียก่อน

         “เช้าตรู่ขนาดนี้จะออกไปไหนกัน?พวกแกอยากให้คนอื่นด่าฉันเรื่องที่ทำร้ายพวกแกและก็เรื่องที่ไม่ยอมให้พวกแกกินข้าวด้วยใช่ไหม?รีบมานี่เลย มากินข้าวได้แล้ว!”

        ซ่งวั่งซูและซ่งตงซวี่ต่างเงยหน้ามองซย่านีซย่านีคิดในใจหากไม่กินก็น่าเสียดายแล้ว ได้กินข้าวที่บ้านตระกูลซ่งเพิ่มอีกหนึ่งมื้อก็ถือว่าเป็นกำไรแล้วไม่แน่ว่ายิ่งได้เห็นสีหน้าเสียดายอาหารของหวังซิ่วอิงแล้วอาจจะยิ่งกินลงมากกว่าเดิมก็ได้นะ?

        “ไปล้างมือแล้วมากินข้าวเถอะ”ซย่านีกวักมือเรียกเด็กทั้งสอง

        บนโต๊ะอาหารมีซาลาเปานึ่งผักดองและโจ๊ก ส่วนไข่ไก่ก็ถูกหวังซิ่วอิงเอาไปซ่อนไว้หมดแล้วจวบจนบัดนี้ซย่านีกับลูกๆ ก็ยังไม่เคยเห็นแม้แต่ไข่ขาวด้วยซ้ำ

        แต่ซย่านีก็ไม่ได้สนใจนัก เธอหยิบซาลาเปาให้เด็กๆคนละลูก “รีบกินเร็ว กินเสร็จจะได้ไปโรงเรียนกันนะ”

        หวังซิ่วอิงเริ่มบ่นด่าพลางสาปส่งขึ้นมาอีกรอบ“หญิงขี้เกียจ วันๆ ไม่ทำงานทำการสักอย่าง ก็ยังรู้จักเลือกกินอีกเอาแต่กินๆๆทำไมไม่สำลักตายไปเลยนะ!”

        ซย่านีแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินส่วนในหัวก็ทบทวนคำศัพท์ที่เรียนเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมาเธอพบว่าความจำของตัวเองดีใช้ได้เลย หลังจากนอนหลับไปหนึ่งคืน เธอก็ยังจำคำศัพท์ได้กว่าครึ่ง

        “แม่คะนั่นยางรัดผมของหนูนี่!” จู่ๆ ซ่งวั่งซูร้องอุทานขึ้นมา

        ซย่านีถามทันควัน “อะไรนะ อยู่ไหนกัน?”

        ซ่งวั่งซูชี้ไปที่ยางรัดผมผ้าลูกไม้สีเหลืองนวลบนศีรษะของซ่งเสี่ยวสยาพร้อมกับพูดอย่างเดือดดาล “มันอยู่บนหัวของซ่งเสี่ยวสยา!”

        ซย่านีมองปราดเดียวก็รู้ว่าใช่จริงๆ

        ซ่งเสี่ยวสยาใช้มือป้องผมตัวเองไว้โดยไม่รู้ตัวชั่วขณะหนึ่งเธอก็เบือนหน้าหนีอย่างรู้สึกผิด ทว่าวินาทีต่อมาหนังหน้าของเธอกลับดูหนาขึ้นเหมือนกับกำแพงเมืองจีนเด็กสาวพูดอย่างมั่นใจว่า “ยางรัดผมของเธอที่ไหนกัน นี่มันยางรัดผมของฉันต่างหาก!” 

        ซ่งวั่งซูโต้กลับ “เห็นอยู่ชัดๆว่าเป็นของของฉัน เมื่อวานฉันทำยางรัดผมหายไปหนึ่งอันแล้วมันก็เป็นแบบเดียวกับที่เธอใส่อยู่บนหัวนั่นแหละ!”

        แน่นอนว่ายางรัดผมนี้ต้องเหมือนกันทุกประการอยู่แล้วเพราะซ่งเสี่ยวสยาขโมยมันมาจากที่ซ่อนของซ่งวั่งซู! เมื่อวันก่อนเธอเห็นซ่งหานเจียงมอบยางรัดผมนี้ให้ซ่งวั่งซูเธอทำได้แค่อิจฉาตาร้อนเท่านั้นครั้นวันรุ่งขึ้นไปโรงเรียนก็ยิ่งมีเพื่อนนักเรียนหลายคนพากันชื่นชมว่ายางรัดผมบนศีรษะของซ่งวั่งซูช่างสวยงามมากอันที่จริงแล้วเธออยากได้มันมากๆ แต่พ่อแม่ของเธอไม่ยอมซื้อให้ดังนั้นเธอจึงหันไปเพ่งเล็งของของซ่งวั่งซูแทน

        หลังจากกลับจากโรงเรียนช่วงบ่ายซ่งเสี่ยวสยาจึงแอบไขกลอนประตูห้องของซย่านีเธอไม่เชื่อว่าซ่งหานเจียงจะซื้อยางรัดผมให้ซ่งวั่งซูแค่ชิ้นเดียวแต่ก่อนตอนที่ซ่งหานเจียงซื้อของขวัญให้ลูกสาวเขาก็มักจะซื้อเผื่อเธออีกหนึ่งชิ้นเสมอ จะต้องเป็นเพราะตอนนั้นเธอทะเลาะกับซ่งตงซวี่แน่ๆอารองถึงได้ไม่ยอมเอายางรัดผมที่ซื้อมาอีกชิ้นมามอบให้เธอ!

        หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่งเธอก็เจอยางรัดผมชิ้นหนึ่งอยู่ใต้ผ้าห่มจริงดังคาด  อีกทั้งยางรัดผมชิ้นนี้ยังสวยยิ่งกว่าของซ่งวั่งซูเสียอีก!

        ซ่งเสี่ยวสยามีความสุขเป็นอย่างยิ่งเธอชอบยางรัดผมชิ้นนี้มากจนวางไม่ลงเลยทีเดียว ดังนั้นวันรุ่งขึ้นเธอจึงอดทนไม่ไหวที่จะเอายางรัดผมนั้นมาประดับบนศีรษะของเธอ

        “เธอบอกว่าเป็นของเธองั้นหรือ?เธอเรียกชื่อมันแล้วมันตอบเธอไหมล่ะ?” ซ่งเสี่ยวสยาส่งเสียงเหอะจากนั้นก็กล่าวต่อ “เห็นอยู่ชัดๆ ว่าอารองให้ยางรัดผมเธอแค่ชิ้นเดียวแล้วก็เป็นชิ้นสีชมพูด้วยมันก็อยู่บนหัวเธอไม่ใช่หรือไง! ส่วนของฉันเป็นสีเหลืองต่างหากเธอถือสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเป็นของเธอกันฮะ?” เห็นอยู่ชัดๆว่ายางรัดผมนี้เป็นของที่อารองตั้งใจเตรียมไว้มอบให้เธอโดยเฉพาะ! เดิมทีมันก็ควรเป็นของเธออยู่แล้ว!

        “เพราะชิ้นนั้นแม่ของฉันเป็นคนมอบให้ฉันต่างหาก!”ซ่งวั่งซูวิ่งไปคว้าคอเสื้อของซ่งเสี่ยวสยาแล้วเอื้อมมือไปดึงผมของอีกฝ่าย “คืนของฉันมาเลยนะ!”

        ซ่งเสี่ยวสยาชูคอขึ้นพร้อมกับเอนตัวไปข้างหลังเธอพยายามหลบพร้อมกับผลักซ่งวั่งซูออกจากตัว “แม่เธอให้ที่ไหนกัน แม่ของเธอจะไปเอาเงินจากที่ไหนมาซื้อยางรัดผมนี่กันฮะช่างโกหกหน้าด้านๆ! แล้วถ้าฉันบอกว่าแม่ของฉันซื้อมาให้บ้างล่ะ!”

        ซ่งวั่งซูโกรธมาก “แม่ฉันมีเงิน!แม่ฉันน่ะ...แม่คะ?”