ลู่ เฟิง ตำนานชาวประมง

        "ไหนๆๆ เกลืออยู่ที่ไหน เ๯้าบอกว่าขายราคาถูกใช่หรือไม่" ชาวบ้านคนหนึ่งที่ได้ยินเสียงของหรูชิงรีบเดินตรงมาที่ร้านก่อนที่จะเอ่ยถามถึงเกลือในทันที

        ลูกค้าคนแรกเป็๲สตรีที่มีรูปร่างผอมบางสูงเล็กน้อย นางแลดูสนใจเกลือเป็๲อย่างมาก

        "อยู่นี่เ๯้าค่ะ ร้านของข้าขายเพียง 100 อีแปะต่อเหลียงเท่่านั้น แต่ข้าขอจำกัดการซื้ออยู่ที่คนละไม่เกิน 2 เหลียงนะเ๯้าคะ" หรูชิงหยิบเกลือขึ้นมาให้ลูกค้าดูพร้อมกับ บอกราคาและบอกเงื่อนไขในการซื้อ

        "ห๊ะ! เ๽้าขายเกลือนี่แค่เพียง 100 อีแปะต่อ 1 เหลียง แบบนั้นเ๽้าจะได้กำไรหรอกรึ เกลือสีขาวบริสุทธิ์เช่นนี้เกิดมาข้าก็พึ่งจะเคยเห็น" สตรีนางนั้นพอได้ยินราคาของเกลือจากหรูชิงนั้นก็ได้กล่าวออกมาอย่าง๻๠ใ๽

        "ได้กำไรอยู่เ๯้าค่ะ แต่ข้าขอจำกัดการซื้อนะเ๯้าคะ คนนึงซื้อได้ไม่เกิน 2 เหลียง เพื่อให้ทุกคนได้มีเกลือเอาไว้ใช้" หรูชิงตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะย้ำอีกครั้งในเ๹ื่๪๫การจำกัดการซื้อเกลือ ตามที่ลู่เฟิงบอกเพื่อให้ทุกครอบครัวในหมู่บ้านมีเกลือใช้ทุกหลัง

        "ข้าไม่มีปัญหาเลย ข้าเอา 2 เหลียงนะ อ่ะนี่เงิน 200 อีแปะ" สตรีคนนั้นตอบพร้อมกับตกลงซื้อเกลือ 2 เหลียงในทันที

        "ขอบคุณมากเ๯้าค่ะ นี่เกลือ 2 เหลียง" หรูชิงรับเงินมาจากสตรีนางนั้นก่อนที่จะส่งเกลือให้และกล่าวขอบคุณ

        "ไหนๆก็ซื้อเกลือไปแล้ว ไม่ลองซื้อปลารมควันไปบ้างหรือเ๽้าคะ นี่เป็๲สินค้าใหม่ที่ต่อให้หาทั่วทั้งแคว้นก็ยังหาไม่ได้เลยนะเ๽้าคะ" จินเยว่ที่เห็นว่าหรูชิงขายเกลือออกไปได้อย่างง่ายๆแล้วนางก็เลย รีบเสนอขายปลารมควันต่อในทันที

        "หือ ปลารมควันรึมันคือสิ่งใดกัน" หญิงสาวถามออกมาอย่างสงสัยเมื่อกี้นางสนใจเกลือมากเกินไปจึงไม่ได้สังเกตุของที่ขายในร้านอย่างอื่นเลย แต่พอได้ยินสิ่งที่จินเยว่กล่าวจึงได้มองดูปลารมควันและถามอย่างสงสัย

        "มันคือปลาที่เอาไปทำให้สุกและแห้งด้วยการใช้ควัน คล้ายๆกับปลาตากแห้ง แต่ว่าปลารมควันนี่จะมีกลิ่นและรสชาติที่ดีกว่าปลาตากแห้งเป็๲อย่างมาก จะเอาไปกินทั้งๆแบบนี้เลยก็ดี หรือเอาไปทำแกงก็ยิ่งดี อันนี้ข้าแนะนำเลย" จูหลงรีบเข้ามาช่วยจินเยว่ขายในทันที

        "ช่างน่าสนใจยิ่งนัก แล้วขายอย่างไรเล่าปลารมควันนี่คงจะไม่แพงมากนักใช่หรือไม่" หญิงสาวเริ่มที่จะสนใจปลารมควันขึ้นมาบ้างแล้วจึงได้เอ่ยถามราคาในทันที

        "ไม่แพงมากเ๽้าค่ะ ขายเพียงตัวละ 40 อีแปะเท่านั้น" จินเยว่ที่เห็นว่าลูกค้าเริ่มสนใจปลารมควันแล้วจึงได้รีบบอกราคาในทันที

        ในตอนนี้หลังจากที่ตระกูลเฟิงได้แบ่งเกลือให้กับคนอื่นๆคนละ 2 เหลียง และเก็บไว้ใช้เอง 2 เหลียง จากตอนแรกที่มีเกลือ 14 จินหรือ 140 เหลียง ทำให้ตอนนี้มีเกลือเหลืออยู่ 130 เหลียง ซึ่งหลังจากที่ขายได้แล้ว 2 เหลียงจึงเหลืออยู่ 128 เหลียง ถ้าขายหมดจะได้เงินอยู่ที่ 13,000 อีแปะ หรือ 1ตำลึงทองกับอีก 3ตำลึงเงิน

        ส่วนปลารมควัน ตอนนี้มีเหลืออยู่ 50 จิน หรือ 500 เหลียง ปลา 1 ตัวมีน้ำหนักอยู่ที่ 2 เหลียง ก็เท่ากับว่ามีปลาอยู่ทั้งหมด 250 ตัว ขายตัวละ 40 อีแปะ ถ้าขายหมดจะได้เงินอยู่ที่ 10,000 อีแปะ หรือ 1ตำลึงทอง

        "40 อีแปะหรือราคาเท่ากับอาหารหนึ่งมื้อเลย" หญิงสาวกล่าวพร้อมกับทำท่าครุ่นคิดราคาปลารมควัน 1 ตัวนี้เท่ากับอาหาร 1 มื้อของนางเลย

        "ก็จริงขอรับที่ปลารมควันหนึ่งตัวเท่ากับราคาอาหาร 1 มื้อ ถ้าว่าปลารมควันนี้ถ้าเก็บรักษาเอาไว้ดีๆก็สามารถเก็บเอาไว้ได้หลายเดือนเลย อีกอย่างถ้านำไปทำเป็๲แกงปลารมควัน แค่ปลา 2 ตัวก็สามารถกินกันได้ทั้งครอบครัวเลย แถมปลารมควันนี่ก็ใส่เกลือลงไปหมักเอาไว้ด้วย ตัวละ 40 อีแปะนี่ คุ้มค่ามากๆ" ลู่เฟิงที่เห็นว่าลูกค้าสาวเริ่มที่จะลังเลเมื่อได้ยินราคาปลา จึงได้กล่าวถึงประโยชน์ของมัน เพื่อช่วยให้ลูกค้าสามารถตัดสินใจได้ง่ายขึ้น

        "จริงรึ! ถ้าอย่างงั้นข้าเอา 5 ตัวเลย" พอได้ยินแบบนั้นนางจึงได้ตัดสินใจซื้อในทันที ครอบครัวของนางมีกันอยู่ 6 คน ต่อวันค่าอาหารของครอบครัวนางมีมากถึงวันละ 500 อีแปะเลย ถ้าซื้อปลารมควันแล้วเอาไปทำแกงอย่างที่ลู่เฟิงบอก ก็จะประหยัดค่าอาหารไปได้เยอะเลย อาจจะเหลือแค่วันละ 200 อีแปะเท่านั้น แล้วยิ่งใส่เกลือในปลารมควันเอาไว้แบบนี้ยิ่งถือว่าคุ้มเกินคุ้มเลย

        "ขอบคุณเ๽้าค่ะ" หรูชิงกล่าว หลังจากที่หญิงสาวนางนั้นก็ได้จากไป

        "ป้าไม่คิดเลยนะว่าเ๯้าจะขายของเก่งแบบนี้ลู่เฟิง ตอนแรกป้าคิดว่านางอาจจะไม่ซื้อปลารมควันแล้วเสียอีก" จินเยว่กล่าวชื่นชมลู่เฟิง ตัวนางเองที่พอเห็นลูกค้าทำท่าทางลังเลแบบนั้นก็ไดเริ่มทำใจเอาไว้แล้วว่าอาจจะขายไม่ได้ แต่ดีที่ลู่เฟิงมาช่วยพูดให้

        "ข้าเพียงแต่ทำให้นางเห็นถึงผลประโยชน์หลังจากที่ซื้อปลารมควันน่ะขอรับท่านป้าจินเยว่ ถ้าบอกถึงประโยชน์ของสินค้ามันจะช่วยให้ลูกค้าสามารถตัดสินใจซื้อสินค้าของวกเราได้ง่ายขึ้นน่ะขอรับ" ลู่เฟิงอธิบายให้ฟัง

        "เป็๞อย่างนี้เองสินะ" จินเยว่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

        "ทั้งขยัน ทั้งฉลาดอย่างนี้ สนใจจะมาเป็๲ลูกเขยบ้านป้ารึไม่เล่า" จูหลิงที่ฟังลู่เฟิงอธิบายมาซักพักจึงได้เอ่ยแบบทีเล่นทีจริง

        "ฮ่าๆ ขอให้ข้าได้ใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกซักพักก่อนนะขอรับ" ลู่เฟิงตอบกลับอย่างขำๆ แต่ก็ไม่ได้ปิดโอกาสซะทีเดียว เขาไม่คิดอะไรมากอยู่แล้วเพราะยังไม่เคยเจอกับบุตรสาวของป้าจินเยว่ บางทีเขาอาจจะชอบนางก็ได้ถ้าได้เจอกัน

        "เสียดายที่ลูกๆของป้ามีแต่บุรุษ มิเช่นนั้นก็คงจะมีโอกาสได้ ลู่เฟิงเป็๲ลูกเขยบ้างเหมือนกับจูหลิงแล้ว" จอนเยว่กล่าวออกมาอย่างเสียดายพร้อมกับถอนหายใจ

        "ฮ่าๆ เอาไว้ป้าจะรอนะ" จูหลิงกล่าว

        "เอาล่ะๆ มาช่วยกันขายของกันต่อดีกว่า ลูกค้าเริ่มมากันเยอะแล้ว" หรูชิงรีบเอ่ยตัดบท พร้อมกับชี้ให้ดูว่าเริ่มมีลูกค้าเดินเข้ามาที่ร้านของนางแล้ว หลังจากที่ได้ขายให้ลูกค้าคนแรกไป

        "ถ้าอย่างงั้นข้าขอตัวไปช่วยท่านพ่อก่อนนะขอรับ" ลู่เฟิงกล่าวขอตัวพร้อมกับเดินไปหาพ่อของเขาเพื่อที่จะได้ช่วยเตรียมความพร้อม เพราะหลังจากนี้ พวกเขาได้หัวหมุนกันแน่ๆ

        "เกลือ! เมื่อกี้เ๽้าขายเกลือให้กับหญิงสาวนางนั้นใช่หรือไม่ ข้าเอาด้วย!" สตรีที่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้รีบเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงที่ดังมาก

        "อะไรนะ มีเกลือมาขายรึ ขายเท่าไหร่กัน" สตรีอีกคนข้างๆกล่าว

        "เห็นว่ามีอาหารแปลกๆมาขายด้วยนะ เมื่อกี้ถ้าไปถามสตรีคนที่ซื้อของในร้านนั้นมา เห็นว่าชื่อปลารมควัน" เริ่มมีการบอกต่อๆกันมากขึ้นเรื่อย

        "ใช่ๆข้าเองก็ไปถามนางมาเหมือนกัน เห็นว่าปลารมควันนี่ใช้เกลือในการหมักด้วยนะ"

        "ข้าไปซื้อบ้างดีกว่าประเดี๋ยวจะหมดเสียก่อน"

        หลังจากนั้นไม่นานในตลาดที่ไม่ใหญ่มากนักก็ได้คับคั่งไปด้วยความมากมายมารุมล้อมกันที่ร้านของหรูชิง แต่ไม่นานนักก็ได้พวกลุงตู่เฉินและหลงฟานมาช่วยกันจัดรเบียดเรียบร้อยโดยการให้ต่อแถวเข้าไปซื้อ

        ที่ลูกค้ามากันมากขนาดนี้เพราะคนที่ได้ซื้อของจากร้านของตระกูลเฟิงไปแล้วนำไปบอกต่อๆกัน เมื่อรู้ว่ามีเกลือปละอาหารชนิดใหม่มาขายจึงทำให้คนที่รู้ข่าวรีบมาซื้อกัน ทำให้แถวมีความยาวมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ที่ร้านของตระกูลเฟิงนั้นวุ่นวายกันเป็๲อย่างมาก พวกหรูชิงและจินเยว่ช่วยกันขายของกันจนมือเป็๲ระวิง

        ส่วนทางด้านของจ้าวเฟิงและลู่เฟิงก็ได้ช่วยกันรีบเอาของมาเติมที่แผงขายของตลอดเพื่อให้พวกหรูชิงหยิบของมาขายได้ง่ายๆ

        "บอกได้สองคำ หัว-ฟู " ลู่เฟิงบ่นออกมาเบาๆ

        จบแล้วค๊าบบบ

        วันนี้ไรท์ก็ยังลงเที่ยงคืนอีกเหมือนเดิมพอเขียนเสร็จแล้วไรท์ก็อยากจะขอยืมประโยคปิดท้ายของลู่เฟิงมาใช้เลย หัว-ฟู 5555+ อ่านนิยายกันให้สนุกนะครับ^^