อ้อมกอดแห่งภูเขา

   หลังจากทานข้าวเสร็จอ้อมกอดเธอก็พาผมมาเดินในแหล่งช้อปปิงชื่อดังเธอบอกว่าเดินย่อย แต่ผมก็เห็นเธอแวะซื้อของกินเต็มไม้เต็มมือในขณะที่ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆๆ กินเข้าไปขนาดนั้นอย่าเรียกว่าเดินย่อยเลยแม่คู้ณณณ เธอเดินต่อไปเรื่อยๆๆเธอบอกว่ายังซื้อของฝากไม่ครบเลย จนในที่สุด

อ้อมกอด : กอดเมื่อยแล้วกลับกันเถอะเดินไม่ไหวแล้วอ่ะ (ดูคุณเธอทำหน้าสิทำหน้าอ้อนๆขนาดนั้น เสียงอ้อนไปอี๊กกก)

ดินทร์ :  ฮ่าๆๆๆ ให้พี่อุ้มกลับไหม (เธอทำหน้าน่าเอ็นดูจผมอดขำออกมาไม่ได้ แต่ก็อดเย้าเธอไม่ได้)

อ้อมกอด : ชิ เรากลับแท็กซี่ได้ไหมคะกอดเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ (เธอทำหน้างอลๆๆผมแล้วลงไปนั่งกองกับพื้นกับของฝากเต็มไม้เต็มมือ มันทำให้ผมสงสารและเอ็นดูไปในคราวเดี๋ยวกัน)

ดินทร์ : ฮ่าๆๆไปสิ มาพี่ช่วย (ผมก้มลงไปคว้าถุงของฝากจากมือเธอมาถือไว้แล้วยืนมือออกไปด้านหน้าเผื่อให้เธอได้เกาะลุกขึ้นยืน แต่เหมือว่าผมจะกะน้ำหนักผิดไปหน่อย ทำให้ผมรั้งแขนเธอลุกขึ้นชนเข้ากับอกผม)

...................................

อ้อมกอด : ...............เอ่อออ ขอโทษคะ (ฉันเสียหลักจากแรงฉุดของเค้าหน้าให้หน้าของฉันชนเข้ากับอกของเค้าฉันนิ่งไปสักพักในขณะที่หน้าฉันแนบกับหน้าอกแกร่งของเค้าฉันได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็๲ของฉันหรือของเค้า ที่เต้นแรงแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเค้า ตอนนี้ฉันพึ่งสังเกตุว่าตัวของพี่ดินทร์นั่นสูงกว่าฉันอยู่มาก น่าจะประมาณ 187เห็นจะได้ ใบหน้าอันหล่อเหลาที่คลี่ยิ้มออกมาทำให้ฉันจะละลายจนต้องหลบสายตาคมคู่นั้น อย่างเขินอาย)

ดินทร์ : อยากกอดพี่ก็ไม่บอก พี่ให้กอดกอดฟรีไม่คิดตังค์ กอดนานๆเลยก็ได้ (ดูพูดเข้า)

อ้อมกอด : ชิ พี่ดินทร์นั่นและที่ทำให้กอดเสียหลัก ยังจะมาแซวเค้าอีก(ฉันทำหน้างอลพร้อมส่งสายตายค้อนๆให้เค้าไป)

ดินทร์ : ฮ่าๆๆไปเถอะไปเดี๋ยวจะดึกซะก่อนเดี๋ยวแท็กซี่จะหมดเอาซะก่อน (ยัง ยัง ยังจะหัวเราะอีก ฉันยังทำหน้างอลแต่ก้ยอมเดินตามเค้าไปแต่โดยดี)

   ฉันกับพี่ดินทร์นั่งรถสักพักก็ถึงที่พัก เราช่วยกันถือของฝากเต็มไม้เต็มมือ พี่ดินทร์จ่ายค่ารถเสร็จก็เดินนำฉันเข้าไปโรงแรม เพื่อไปกดลิฟท์ฉันรีบสาวเท้าเข้าไปในลิฟท์กลัวโดนหนีบฮ่าๆๆ พี่ดินทร์กดลิฟท์ไปยังชั้น10 ที่เราพักอยู่ จริงสิก่อนออกจากโรงแรมเราก็เจอกันหน้าลิฟท์ แสดงว่าเค้าก็พักชั้นเดียวกันกับเรานี่ ฉันคิดในใจเพลินๆ

ดินทร์ : กอดพรุ่งนี้ไปไหนไหม (เค้าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทำให้ฉันตื่นจากความคิดตัวเอง)

อ้อมกอด : อ่าาาพรุ่งนี้กอดมีไฟท์บินกลับตอนสิบโมงคะ ที่จริงกอดมาทำงานไม่ได้มาเที่ยวน่ะคะ

ดินทร์ : งั้นพรุ่งนี้เราก็ไม่ได้เจอกันนะสิ เพราะพรุ่งนี้พี่ต้องไปพบลูกค้าคงจะใช้เวลามากอยู่ พี่คงต้องอยู่เกาหลีอีกสามสี่วันเลยอ่ะดิ เสียดายจัง พี่อยากเจอหน้ากอดทุกวันเลย (เค้าทำหน้าหงอยๆๆมันทำให้ฉันอมยิ้ม ผู้ชายคนนี้ช่างมีหลายมุมจริงๆ)

อ้อมกอด : ไว้พี่กลับไทยถ้าว่างตรงกันค่อยเจอกันก้ได้ แต่ดูเหมือนจะยุ่งๆนะคะ เพราะตอนอยู่บนเครื่องกอดเห็นพี่ทำงานตลอดเลย ดูเครียดๆนะคะ พี่คิ้วขมวดตลอดเลย

ดินทร์ : ช่างสังเกตุนะเรา(เอื้อมมือมาหยิกแก้มฉัน นี่เห็นฉันเป็๞เด็กเหรอ) ๰่๭๫นี้มีอะไรหลายอย่างยังไม่ลงตัวคะพี่เลยยุ่งๆหน่อย แต่พี่ดีใจจะที่กอดให้โอกาสพี่เ๹ื่๪๫ของเรา (อะไร คือสายตาหวานเยิ้มที่ส่งมาอ่ะ กอดจะละลายแล้วนะ)

 เราเงียบกันไปสักครู่  ฉันมองไปที่ตัวเลขที่บอกว่าเราลิฟท์โรงแรมพาเราขึ้นไปถึงชั้นไหนแล้วตอนนี้มันอยู่ที่เลข7 เหมือนว่าพี่ดินก็มองตัวเลขนั้นเหมือนกัน สักพักเค้าก็มองมาที่ฉัน

ดินทร์ : กอด! good nigth kiss ค่ะ 

............................

.........................................

ค้าง ไว้แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาต่อคะ แต่ต่อจากมีความฟินแน่นอนคะ^^