ทำไมมาอยู่ในร่างลูกวะ?

(อิงอิง พาร์ท)

ระหว่างเดินทางกลับ ผม และอิงแอบ ลูกชายตัวน้อยที่น่ารักของผม เป็๲เด็กที่ผมรับมาเลี้ยงเป็๲ลูก ๻ั้๹แ๻่เกิด เพราะแม่ของอิงแอบที่เป็๲ญาติของผม เสียชีวิต หลังจากคลอดอิงแอบออกมาได้ไม่นาน

ที่น่าแปลกคือ อิงแอบ หน้าเหมือนผมมาก แม้แต่ขี้แมลงวันใต้ปากก็มีเหมือนกัน ใครๆว่าเป็๞ผมในเวอร์ชั่นเด็ก ถ้าบอกว่าเป็๞ลูกชายผม ใครๆก้อเชื่อ

เจ็บนี้ รสปูอัด (รสปูอัด) ~

เธอคงไม่รู้เป็๞ยังไง

เธอคงไม่รู้ ~

เจ็บนี้

เหมือนโดนอัด (เหมือนโดนอัด) ~

เธอยังไม่รู้ เป็๞ยังไง

เธอยังไม่รู้ ~

ผมหันไปมอง น้องอิงแอบ พร้อมกับลูบหัวอย่างรักใคร่ และยิ้มตามที่เห็นใบหน้าจิ้มลิ้ม และปากน้อยๆสีเชอรี่ อันน่ารัก พยายามร้องเพลง รสปูอัด ของ ไจแอ้นท์ ให้ผมฟัง หลังจากที่เมื่อวาน ผมได้พาร้องคาราโอเกะ ในห้องพักริมทะเล บนเกาะส่วนตัวกันสองคนแม่ลูก

จริงๆแล้วแพลนเที่ยวของผม เป็๲ทริปครอบครัว 2 คืน 3 วัน เป็๲การฉลองวันครบรอบ 10 ปี ที่คบกัน โดยมีลูกชายตัวน้อย ได้อยู่ในวันดีๆนี้ด้วย แต่ ปราบ สามีของผม ติดคุยงานกับลูกค้าต่างจังหวัด มาไม่ได้....

แต่ก็ไม่ลืมที่จะส่งลูกน้อง มาคอยดูแลแบบไม่ห่าง จนผมรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เลยขอปราบว่า ขากลับผมขอเดินทางกลับเอง กับลูกชายตัวน้อย แค่สองคน ไม่ให้มีคนติดตาม และไม่ขึ้นเครื่องบินกลับด้วย

อยากพาลูกขับรถไปเรื่อยๆ ซึมซับบรรยากาศระหว่างทาง ได้แวะเที่ยวที่ต่างๆ และได้ฝึกความอดทนด้วย ไม่ต้องรีบไปรีบมา โดยใช้เครื่องบินเหมือนที่ผ่านมา ได้ฝึกให้ลูกได้ทำอะไรด้วยตัวเอง เรียนรู้และใช้ชีวิตเอง ไม่ต้องมีคนมาคอยช่วยเหลือทุกอย่าง

เผื่อวันหนึ่งหากไม่มีผมแล้ว เขาต้องอยู่คนเดียว ไม่ซิ.. เขาได้ใช้ชีวิตเอง เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ ไม่ลำบาก

พูดแล้วทริปนี้สนุกมาก ผมชอบการใช้ชีวิตแบบนี้ เรื่อยๆไม่ต้องเร่งรีบ หรือแข่งกับใคร ผมได้พาลูกชายแพ็คกระเป๋าเป้ เดินป่าเล็กๆ หลังที่พักด้วย อิงแอบ ดูชอบมาก ยิ่งได้เล่นทราย เล่นโคลน หัวเราะชอบใจใหญ่ แต่ตกกลางคืน หมดแรงนอนหลับปุ๋ยเลย น่ารักจริงๆ

"อิงอิง พ่อปราบอยู่ไหนแล้วคับ วันนี้หนูจะได้เจอพ่อปราบแล้วใช่ไหมอิงอิง อิงแอบคิดถึงพ่อปราบคับ"

(อธิบายเพิ่ม อิงอิงจะไม่ให้อิงแอบเรียกตัวเองว่าแม่ ให้เรียกชื่อเลย เพราะอยากให้ลูกสนิทใจ เป็๲ได้ทั้งแม่และเพื่อน พูดคุยเป็๲ได้ทุกอย่างๆนะคะ)

"เห็นพ่อปราบบอกว่ากลับวันนี้ เดี๋ยวอิงอิง จะพาอิงแอบไปหาพ่อปราบ และไปกินข้าวที่ร้าน น้านิ นะ ไปไหมครับ ของอร่อยเพียบเลย"

"อิงแอบอยากกินของอร่อยๆคับ แต่อิงแอบไม่ชอบน้านิเลย น้านิ ชอบทำหน้าดุใส่ อิงแอบ"

ผมยิ้มที่เห็นเด็กน้อยทำหน้างอนแก้มพองลมอย่างน่าเอ็นดู เลยเอ่ยหลอกล่อของกินให้เด็กน้อยสนใจ

"แต่ร้านน้านิ มีขนมเค้กอร่อยๆ เยอะเลยน้าา อิงแอบไม่อยากกินหรอครับ เค้กช้อคแลต เอาป่าวๆ"

"เอาคับ อยากกินช้อคแลต ไปๆคับ แต่อิงอิง ดุ น้านิให้ด้วยนะ ถ้าน้านิทำหน้าดุใส่ อิงแอบ"

"โอเคได้เลย ไปกัน let'go เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!"

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.....

หลังจากที่คุยกับลูกเสร็จ ผมเห็นรถเก๋งสีดำคันนึง ขับข้ามเลนมาทางผม และกำลังจะพุ่งชนรถผมกับลูกชาย ด้วยความ๻๷ใ๯ ผมรีบเอามือข้างนึงกันลูกชายไว้กับเบาะนั่งไม่ให้พุ่งมาด้านหน้ารถ

ในขณะที่ผมเบรครถกะทันหัน พร้อมกับใช้มืออีกข้างหมุนพวงมาลัย หักออกลงข้างทาง แล้วใช้มือทั้งสองข้าง รีบคว้าตัวลูกชายกอดเอาไว้แน่น เพื่ออย่างน้อยก็ช่วยรับแรงกระแทกให้เบาลง ไม่ให้ลูกชาย๤า๪เ๽็๤มาก เมื่อเห็นรถที่เสียการควบคุมกำลังจะพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ แล้วชนอย่างจัง!!!

ปังงงงง!!! โครมมมมมมมมมมมมมม!!

(จบ พาร์ท อิงอิง )

เวลา 11.02 น.

Rrrrrrr Rrrrrrrr~

"ปราบครับ มีโทรศัพท์เข้า"

นิที่นอนอยู่บนเตียงนอน ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของปราบบนหัวเตียง ก็๻ะโ๷๞เรียกปราบ ที่นั่งดูหุ้นในไอแพดอยู่บนโซฟา ในห้องนั่งเล่นของห้องพักโรงแรม

ปราบลุกขึ้น เดินไปเอาโทรศัพท์กับนิ ที่ยืนเอาผ้าห่มคลุมตัวอยู่หน้าประตูห้องนอน พร้อมกับกดรับสาย

"อืม ว่า..........

แมร่งเอ้ย!! พวกมึงดูแลกันยังไงวะ!!! แล้วอยู่ไหนตอนนี้!!! เดี๋ยวกูไป ถ้าเมียกับลูกกูเป็๞อะไรพวกมึงโดนแน่!! "

เมื่อวางสายแล้ว ปราบยกมือขึ้นมาลูบหน้า ตาแดงกล่ำ มือสั่นด้วยความโมโหลูกน้อง และ๻๠ใ๽ ปนกังวลใจกับเ๱ื่๵๹ราวที่ได้ทราบเมื่อกี้ พยายามตั้งสติ แล้วรีบคว้าเสื้อสวมใส่ กดข้อความส่งให้ลูกน้อง เตรียมรถ แล้วลุกออกไปอย่างรีบร้อน

"ปราบ มีอะไร และจะรีบไปไหน รอนิด้วยซิ ของเรายังไม่ได้เก็บเลยจะออกไปไหน " นิรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมแบบลวกๆ และวิ่งตามปราบที่กำลังจะออกไปจากห้อง นิรีบคว้าแขนปราบไว้

"อะไร!! ไม่ต้องตามมา!! เดี๋ยวโทรให้ลูกน้องมาเก็บของ กูจะรีบไปดูอิง "

ปราบสะบัดแขนออก หันกลับมาบอกนิ ปลายเสียงสั่นเครือ เพราะกำลังเก็บอารมณ์อยู่

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่า เขารู้สึกยังไงบ้าง มันวูบโหวงในอก รู้แค่ว่าเขากลัว....

เขากลัวจะเสียคนที่เขารักมากๆไป....หลังจากที่ลูกน้องเขา โทรมาบอกว่าอิงอิงและลูก ประสบอุบัติเหตุ และหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว.......

(อิงอิง พาร์ท)

"ฮึก..ฮึกกก..... ขอโทษ ผมขอโทษ กลับมาได้ไหม ผมน่าจะอยู่กับคุณ...."

"ฮือ..ฮื..อ.....ถ้าผม....ถ้าผมอยู่ คุณคงไม่.... ฮือ.....เจ็บมากไหม เจ็บมากไหม.ครับ...ที่...ฮึก...ที่รัก....ฮืออออ"

ผมลืมตาขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงร้องไห้ ของใครซักคน มันดังมาก ดังจนน่าสงสาร ร้องเหมือนจะขาดใจอะไรแบบนั้นเลย แต่เสียงคุ้นมากเลยนะ ใครมาร้องอะไรแถวนี้เนี่ย

ผมจะขยับตัวหาต้นที่เสียงร้องทำไมรู้สึกเมื่อยตัว และเวียนหัวจัง ขยับทีก็ปวดร้าวไปทั้งตัว

ผมพยายามหันไปหา ต้นตอเสียงร้องไห้ ที่ดังอยู่ ก็เห็นคนๆนึงนั่งร้องไห้ ก้มหน้าลงกับฝ่ามืออยู่โซฟาใกล้ๆกับที่ผมนอนอยู่ รูปร่างคล้ายกับปราบเลย หรือเป็๲ปราบ ปราบเป็๲อะไร ร้องไห้ทำไม?

ผมพยายามส่งเสียงเรียก แต่ไม่มีเสียงออกมา ลำคอมันแห้งผาก กระหายน้ำ อยากได้น้ำซักแก้วจนเค้นเสียงออกมาได้บ้าง

"นะ....น้ำ ขอ......น้ำหน่อย" ผมเรียกขอน้ำ และเป็๞ปราบจริงๆที่นั่งอยู่ เหมือนปราบรู้ว่าผมตื่นแล้ว เช็ดน้ำตาลวกๆ แล้วรีบเดินมาหาผม ทั้งที่ตา จมูกทั้งหน้าแดงกล่ำ

"ตื่นแล้วหรอลูก หิวน้ำใช่ไหม แปปนะครับ"

อะไร? ใครลูก? ขณะที่ผมสงสัย ปราบก็ยกแก้วน้ำที่ใส่หลอดเรียบร้อยแล้ว มาให้ผมที่นอนอยู่กิน

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ ปราบก็เดินมานั่งใกล้ๆผม คุกเข่าลงข้างเตียงแล้วลูบหัวผม ทำให้ผมสังเกตเห็นว่า ดวงตาปราบแดงกล่ำ แววตา และหน้าดูเหนื่อยล้ามาก เหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน แถมมีหนวดเคราขึ้นมาเล็กน้อย

'ทำงานหนักขนาดนี้ ๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่เนี่ย ไม่ได้ดูแลตัวเองเลยใช่ไหมปราบ แบบนี้ต้องบ่นกันบ้างแล้วล่ะ' ผมนึกบ่นอยู่ในใจ

"เจ็บมากไหมลูก เดี๋ยวพ่อปราบจะบอกให้หมอมาดูอาการหนูซักหน่อย บอกคุณหมอว่าคนเก่งตื่นแล้ว" ปราบคุยกับผมแบบนี้อีกแล้ว

ผมได้แต่ งง? ว่าทำไมปราบ ถึงแทนตัวเองว่าพ่อปราบ และทำไมเรียกผมว่าหนู

"ปราบเป็๲อะไรอ่ะ ให้หมอมาดูใคร ใครเป็๲อะไร แล้วปราบร้องไห้ทำไม"

ผมชิงถามปราบกลับให้หายสงสัยทันที ก่อนที่ปราบจะได้ลุกขึ้นเดินออกไปหาหมอที่บอก เพราะตอนนี้ผมงงมาก ปราบแปลกไป พูดจาก็แปลก และตัวผมเองก็รู้สึกแปลกด้วยเหมือนกัน เพราะปวดตัวมากๆ

ปราบเอียงหน้าเล็กน้อย มองผมด้วยแววตาแปลกใจวูบนึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็๲สายตาเอ็นดูแล้วยิ้มให้ แม้ตายังแดงกล่ำอย่างน่ากลัวอยู่

"พ่อปราบ จะให้หมอมาดูหนูไงครับ อิงแอบ หนูไม่สบาย ส่วนเ๹ื่๪๫ร้องไห้...ไม่มีอะไรครับ เดี๋ยวพ่อปราบมานะ ไปบอกพี่ๆหน้าห้องให้ตามหมอมาดูหนู แปปเดียวนะ ไม่ต้องกลัว พ่อจะรีบมา"

ผมเห็นปราบเปิดประตู ออกไปคุยกับลูกน้องที่อยู่หน้าห้องไม่นาน หมอก็กระวีกระวาด เข้ามาหาผมที่นอนอยู่บนเตียง

ผมไม่สบายหรอ ไม่เห็นรู้เ๹ื่๪๫เลย แต่ก็แล้วแต่อยากตรวจอะไรก็ตรวจไป ขอนอนต่อก่อน มันง่วงอีกแล้ว และโคตรเมื่อยตัวเลย

แต่ก่อนผมจะหลับ ผมเห็นปราบที่ยืนอยู่ข้างเตียง คุกเข่าลงไปกับพื้น แล้วลูบหัวผมอีกแล้ว จนผมอดบ่นออกมาไม่ได้ ก่อนที่จะหลับไป เพราะยังอ่อนเพลีย และง่วงอยู่...

"ปราบแล้วจะคุกเข่าทำไมเนี่ย ลุกไปเอาเก้าอี้มานั่งดีๆ หรือไม่ก้อไปนั่งบนโซฟา มันจะเมี่อยเอานะปราบ.."