ปี ค.ศ. 2225 โลกมิได้เป็เช่นเดิมอีกต่อไป
มหานครทั้งหลายตั้งตระหง่านด้วยตึกกระจกสูงชะลูดตัดกับท้องฟ้าหม่นหมองที่ถูกบดบังด้วยม่านควันพิษและเงาโดรนลาดตระเวนที่ลอยวนอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยเสียงไซเรนก้องสะท้อนระหว่างตึกสูงราวกับเป็จังหวะหัวใจของรัฐเผด็จการที่คอยบอกเตือนผู้คนว่า… “ไม่มีใครหนีพ้นกฎ”
บนจอฮอโลแกรมั์กลางจัตุรัสเมืองอัสฟาลิสเผยภาพประกาศจากรัฐบาลโลก ใบหน้าของผู้บัญชาการสูงสุดฉายชัดดวงตาแข็งกร้าวและรอยยิ้มเย็นเฉียบ เขากล่าวถ้อยคำที่ประชาชนต้องท่องจำจนขึ้นใจว่า
“การสมรสระหว่างชายกับหญิงคืออาชญากรรมการสมรสที่แท้จริง คือการอยู่ร่วมกับเพศเดียวกัน และการแต่งกับหุ่นสังเคราะห์…นั่นคือเกียรติสูงสุดของพลเมือง”
เสียงประชาชนกว่าหมื่นที่ถูกบังคับให้เข้าแถวฟังคำประกาศต่างโห่ร้องปรบมือประหนึ่งเชิดชู ทั้งที่ในดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวการเบี่ยงเบนความจริงถูกปลูกฝังด้วยภาพโฆษณาชวนเชื่อ ว่า “ครอบครัวที่ถูกต้อง”ต้องไม่ใช่ชาย-หญิงอีกต่อไป
บนจออีกด้านหนึ่งฉายโทษทัณฑ์อันแสนวิปริตผู้ชายที่ถูกจับได้ว่ามีภรรยาเป็หญิงถูกตรึงเข้ากับเก้าอี้เหล็กก่อนเครื่องจักรติดดุ้นซิลิโคนแกนเหล็กเริ่ม“อัดถั่วดำ” ใส่ร่างกายเขาอย่างต่อเนื่องตลอด 72 ชั่วโมงเสียงกรีดร้องสะท้อนะเืจัตุรัสจนเด็กเล็กต้องปิดตาแต่พ่อแม่กลับบังคับให้มองตรงเพื่อเรียนรู้ว่า “นี่คือผลของการฝืนกฎหมาย”
ขณะเดียวกันหญิงสาวอีกคนหนึ่งถูกบังคับให้นั่งบนหุ่นยนต์รูปม้า อานของมันมีแท่งเหล็กสองอันหุ้มซิลิโคนมีปุ่มปมคล้ายหนามทุเรียนนุ่มนิ่มย้อมเคลือบเจลลื่นวาวที่สอดเข้าทั้งด้านหน้าและด้านหลังแกนสั่นะเืชักเข้าออกพร้อมหมุนวนอย่างโหดร้ายเสียงเครื่องจักรผสานกับเสียงครวญครางของเธอกลายเป็ภาพนรกกลางเมืองที่ใครก็ไม่กล้าหลบตา
นี่คือ“พิธีสาธิตโทษ” ที่รัฐจัดขึ้นทุกเดือน… เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่า ความรักแบบชายหญิงคือสิ่งต้องห้ามตลอดกาล
ทันทีที่พิธีลงโทษสาธารณะสิ้นสุดลงกล้องสื่อสารหลายสิบตัวหันไปยังเวทีแถลงข่าวซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างจัตุรัสผู้สื่อข่าวจากสำนักต่าง ๆ ยกไมค์ถามเกรียวกราวเสียงฮือฮาแฝงความตึงเครียดสะท้อนก้องเหนือฝูงชน
“ท่านรัฐมนตรีครับขอคำอธิบายอีกครั้ง… โครงการ Population Mother หรือ Pop Mom มีเป้าหมายอย่างไร? หลายฝ่ายยังวิจารณ์ว่าเป็การละเมิดสิทธิสตรี”
รัฐมนตรีกระทรวงประชากรก้าวขึ้นแท่นไมโครโฟนด้วยรอยยิ้มกว้าง ท่าทางมั่นใจเขาโบกมือให้เงียบก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผ่านการซ้อมมาอย่างดี
“ท่านสื่อมวลชนทั้งหลายและพี่น้องประชาชนผู้เป็เ้าของประเทศ… โครงการ Pop Mom มิใช่การละเมิดสิทธิแต่เป็การปกป้องทุกคนจากหายนะของประชากรล้นโลก”
เขาหยุดเล็กน้อยราวกับรอเสียงปรบมือจากผู้ชมที่ถูกจัดฉากมานั่งด้านหน้าก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเชิดชูตนเอง
“หากปล่อยให้ชายหญิงแต่งงานตามใจชอบประชากรจะทวีคูณจนทรัพยากรไม่เพียงพอ โลกใบนี้จะล่มสลาย แต่ด้วยระบบ Pop Mom เราเลือกหญิงสาวอายุ 25–30 ปีที่มีสุขภาพดี มาช่วยอุ้มบุญแทนและรัฐบาลจะเป็ผู้กำหนดพันธุกรรมที่เหมาะสมที่สุด เพื่อให้สังคมมีแต่คนแข็งแรงฉลาด และเป็ประโยชน์ต่อชาติ”
ผู้สื่อข่าวอีกคนโพล่งขึ้น“แล้วเื่ความเหลื่อมล้ำล่ะครับ? ว่ากันว่าเฉพาะชนชั้นสูงเท่านั้นที่ได้สิทธิแต่งงานกับหุ่นสังเคราะห์เลียนแบบมนุษย์ขณะที่คนชั้นล่างยังคงอดอยากและไม่มีสวัสดิการเท่าที่ควร”
สีหน้ารัฐมนตรีแข็งขึ้นแต่ยังฝืนรอยยิ้ม
“ท่านเข้าใจผิด…รัฐบาลเราดูแลทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ว่ารวยหรือจนทุกครอบครัวได้รับสวัสดิการพื้นฐานครบถ้วน เราจัดสรรทรัพยากรอย่างเป็ธรรมเพื่อให้ทุกคนได้อยู่ในมาตรฐานชีวิตที่ดีที่สุด”
คำพูดนั้นถูกถ่ายทอดผ่านจอั์ไปทั่วมหานครประชาชนจำนวนหนึ่งพยักหน้าอย่างเชื่อฟังราวถูกสะกดจิต แต่ในตรอกซอกซอยผู้ยากจนยังคงนั่งกอดท้องที่หิวโหย เด็กๆ วิ่งเล่นท่ามกลางกองขยะและแสงนีออนจากหอคอยของพวกมหาเศรษฐีที่ส่องวาบเหนือฟากฟ้าก็ย้ำเตือนความจริงอันโหดร้ายว่าความเหลื่อมล้ำยังคงดำรงอยู่ชัดเจน
ทว่าใครก็ตามที่กล้าเอ่ยปากแย้งคำว่า “ฏ” จะถูกตีตราทันที และพรุ่งนี้…พวกเขาอาจได้ขึ้นเวทีลงโทษแทน
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องปรบมือที่ยังคงก้องอยู่หลังคำปราศรัยของรัฐมนตรีชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อคลุมทำงานสีซีด ก้มหน้าฝ่าฝูงชนออกจากจัตุรัสดวงตาเขาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธแต่ถูกบดบังด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้
นั่นคือ เดวิด—ชายหนุ่มผู้ทำงานเป็ช่างซ่อมระบบอิเล็กทรอนิกส์ในเขตโรงงานสลัมเขาไม่เคยยกมือปรบตามเสียงสาธารณะ มีเพียงหัวใจที่ต่อต้านระบบอย่างเงียบงันแต่ในโลกเช่นนี้ ความเงียบคือเกราะกำบังชีวิตที่มีค่าที่สุด
เมื่อเขาเลี้ยวเข้าตรอกแคบที่เต็มไปด้วยผนังพ่นสีต่อต้านรัฐบาลเขาได้ยินเสียงประตูเหล็กแง้มเปิด ร่างหญิงสาวคนหนึ่งรีบฉุดแขนเขาเข้าด้านใน
“เดวิด!ทำไมถึงไปเสี่ยงยืนฟังประกาศกลางจัตุรัสล่ะ รู้มั้ยว่ามันอันตรายแค่ไหน?”
หญิงสาวคนนั้นคือ แมรี่ คนรักที่เขาเก็บซ่อนจากสายตาของโลกมาเนิ่นนานผมสีดำขลับถูกรวบอย่างลวก ๆ ใบหน้าซูบซีดเพราะความเครียดแต่แววตายังคงอบอุ่นทุกครั้งที่สบกับเขา
เดวิดถอนหายใจยาวพลางแตะไหล่เธอเบา ๆ
“ฉัน้าฟังด้วยหูตัวเองว่าพวกมันยังโกหกเก่งแค่ไหน… ทุกคำพูดของรัฐมนตรีนั่นมันไม่ต่างอะไรกับยาพิษที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจของผู้คน”
แมรี่เม้มริมฝีปากเธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะปิดประตูเหล็กลงอย่างระมัดระวัง ภายในห้องแคบ ๆมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมพลังงานราคาถูกโต๊ะไม้เก่าและตู้เหล็กผุพังบรรจุเอกสารที่ไม่ควรมีใครค้นพบ—หลักฐานการแต่งงานระหว่างเธอกับเดวิด
ใบทะเบียนสมรสที่ทำขึ้นในสมัยรัฐบาลเก่าและกลายเป็สิ่งผิดกฎหมายนี้ หากถูกพบเพียงแผ่นเดียวทั้งสองจะไม่ต่างอะไรจากนักโทษที่ถูกจับขึ้นเวทีลงโทษท่ามกลางจัตุรัส
“เดวิด…”เธอพูดเสียงแ่ “…ถ้าพวกเขารู้เื่ของเรา เราจะไม่เหลือแม้แต่สิทธิ์ในการหายใจ”
เขากุมมือเธอแน่นตอบด้วยเสียงหนักแน่น
“แมรี่ต่อให้โลกทั้งใบต่อต้านเรา ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยมือเธอ…ความรักของเราไม่ใช่อาชญากรรม”
คำมั่นนั้นสะท้อนในความเงียบราวคำสาบานทว่าภายนอก เสียงโดรนลาดตระเวนยังดังหึ่ง ๆราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังดมกลิ่นเหยื่อในเงามืดความจริงโหดร้ายกำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้า—และคู่รักต้องห้ามนี้ย่อมหนีไม่พ้นการตามล่าของรัฐ
จบตอนที่ 1
(23 สิงหาคม2568 )
615
