พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมเถื่อน

                                            ตึกสํานักงาน Naohka สาขาอากิฮาบาระ เวลา 19:48



เคน: สถานการณ์เป็๲ไงบ้างในตอนนี้?

ลูกน้อง: แก๊งแต่ล่ะกลุ่มในทั่วเกียวโตและก็ย่านอื่นๆ เริ่มทยอยหายกันไปทีล่ะคนแล้วครับ
โดยเฉพาะตัวหัวหน้าของพวกแก๊งนั้นๆโดนจัดการไปเกือบหมดแล้ว

เคน: ดี เข้าทางพวกเราแล้ว

ลูกน้อง: ว่าแต่เราจะทําอย่างไงกับหมอนั้น-

เคน: เ๱ื่๵๹นั้นไว้ทีหลัง พรุ่งนี้เรามีงานเลี้ยง ไว้เสร็จแล้วค่อยว่ากันอีกที

ลูกน้อง: ครับ


                                                               บ้านของริว เวลา 20:31

ริว: หมอนั้นรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี้? หรือว่ามีคนกําลังจับตามองเราอยู่? 
หืม…ไม่หรอกคิดไปเรื่อยนะเรานี่…เอาเถอะไว้พรุ่งนี้ค่อยรู้ล่ะกัน


หลังจากที่ได้รับจดหมายจาก เคน คาซากิ เพื่อนรักเพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาริวจึงนั่งคิดทบทวนเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก่ก่อนจะวางจดหมายทิ้งไว้และไปเข้านอนเพื่อไปงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้



  ‘ถึงสถานีปลายทางแล้วเชิญผู้โดยสารที่มาถึงโปรดลงจากรถด้วยความระมัดระวังด้วยค่ะ'

   
เสียงบรรยายจากรถเมล์โดยสารกล่าวคํา ก่อนที่ริวและผู้โดยสารคนอื่นๆจะลงจากรถ

ริวในชุดสูทสีขาว เสื้อฟ้าเดินตามเส้นทางไปเรื่อยๆจนถึงหน้าบริษัท 



                                    ตึกสํานักงาน Naohka สาขาใหญ่ เกียวโต เวลา 09:30 


ริว: ที่นี้สินะ…
    
                                    
ริวยืนมองดูตัวตึกที่มีความสูง 40 ชั้นรอบๆตึกเต็มไปด้วยกระจกสะท้อนแสงรอบตัวทําให้เกิดแสงส่องสะท้อนไปทั่วทั้งตึก

ก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าเดินตรงไปที่ทางเข้าภายในซึ่งมีเ๽้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยื่นรอตรวจอยู่

        
รปภ.: ขออนุญาติน่ะครับ..

ริว: . . .


  รปภ.ใช้เครื่องตรวจสแกนไปรอบๆตัวพื่อตรวจหาสิ่งแปลกปลอม


รปภ.: ตัวงานจัดอยู่ที่ชั้น 35 เชิญข้างในได้เลยครับ

ริว: อ๋อ…ขอบคุณครับ 



*ประตูลิฟท์ปิด*



ระหว่างที่กําลังรอไปชั้นบนริวจึงฉุดคิดถึงเ๱ื่๵๹ในเ๱ื่๵๹อดีตของเขา กับ เคน สมัยที่พวกเขายังเป็๲เด็ก


เคน: แน่จริงก็จับฉันให้ได้สิ! 

ริว: เฮ้ย!  อย่าหนีนะ


เคน พูดท้าทายก่อนจะรีบวิ่งหนีไปโดยที่ ริว กําลังวิ่งตามมาติดๆ


ริว: ได้ตัวล่ะ- 

เคน: !!

ริว: อ๊าา! 


ทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้น


เคน: โอ้ย! เจ็บชมัดเลย

ริว: อ โอ้ยย ไม่น่าวิ่งเร็วเลยเรา

เคน: นี้นายไปเอาเรี้ยวแรงมากจากไหนเนี้ย?

ริว: ฮ่าๆ! ฝีมือแชมป์วิ่ง 100 เมตรของฉันเองนี้แหละ! ไม่มีใครเก่งไปกว่าฉันอีกแล้ว

เคน: นายนะ….ก็เป็๲แค่ที่หนึ่งในห้องเรียนเอง อย่าคุยโม้ไปหน่อยเลย!

ริว: ฮ่าๆ

เคน: ว่าแต่ในอนาคตนายอยากเป็๲นักวิ่งงั้นหรอ?

ริว: อืมมม ไม่รู้สิฉัน…ยังไม่รู้เลยว่าอยากเป็๲อะไร…แล้วนายล่ะ?

เคน: ฉันนะหรอ? ในอนาคต ฉันอยากเป็๲นักธุรกิจ อยากให้มีคนมานับถือฉัน มีเงินทองมีธุรกิจใหญ่โตทุกคนจะได้เคารพฉันไง

ริว: โห้… คิดดีเหมือนกันนะเนี้ย….

เคน: แต่ว่านะ…มันก็แค่จินตนาการ พอเอาเข้าจริงมันอาจไม่เหมือนที่คิดไว้ก็ได้

ริว: คิดในแง่ดีเข้าไว้สิ เพราะถ้าเราพยายาม สักวันมันต้องเป็๲จริงขึ้นมา

เคน: อืม ขอบใจนะ ว่าแต่นายสนใจจะมาร่วมมือกับฉันไหมล่ะ? เพื่อเราจะได้เป็๲มหาเศรษฐีด้วยกัน


เคนกอดคอริวไว้


ริว: ฮ่ะ? ฉันเนี้ยน่ะ? ฮ่าๆ คนอย่างฉันไม่เหมาะอะไรกับเ๱ื่๵๹พวกนี้หรอก ปวดหัวจะตายฉันไม่เอาด้วยหรอก

เคน: อืม ไม่เป็๲ไร ว่าแต่เมื่อถึงตอนนั้นมันกลับเป็๲จริงขึ้นมานายจะทําไง?

ริว: นั้นสินะ…


ทั้งคู่ล่มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าแล้วมองบนท้องฟ้า


ริว:  ฉันก็คง….อาจจะอยู่ที่ๆนายอยู่ก็ได้มั้ง

เคน: ฮ่าๆ ก็ไม่แน่หรอก….ใครจะรู้ล่ะ?



 *ประตูลิฟท์เปิด*


ทันทีที่เขาก้าวออกจากลิฟท์บรรยากาศภายในงานนั้นเต็มไปด้วยเหล่าผู้คนมากมายจากทั่วทุกแห่งทั้งบุคคลที่มีชื่อเสียง 
ริวเดินเข้ามาในห้องจัดงานเหล่าผู้คนกําลังนั่งสังสรรค์กันที่โต๊ะจีนร่วมไปถึงสิ่งอํานวยความสะดวกภายในที่ลํ้าสมัย


เด็กเสริฟ: เครื่องดื่มไหมครับ?

ริว: ไม่ล่ะครับ ผมไม่ดื่มเหล้า

พนักงานเสริฟเครื่องดื่มเดินมาถามริวในมือที่เขาถึงอยู่นั้นล้วนมีแต่เหล้า ไวน์ เครื่องดื่มของมึนเมา
ริวจึงไม่สนใจก่อนจะเดินไปหาโต๊ะนั่ง



???: ยังรักษาสุขภาพเหมือนเดิมเลยนะ

ริว: !?


จู่ๆก็มีชายคนนึงมากระซิบข้างหูเขาก่อนที่ริวจะหันไปมองชายคนนั้น

ริว: !

เคน: ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ


เคน ในชุดสูทลายทางสีดํากับเสื้อเชิ้ตสีชมพูได้กล่าวทักทายริวอีกครั้งในรอบหลายสิบปี


ริว: เคน!  ได้เจอกับนายจนได้

เคน: ฮ่าๆ! ฉันเองก็เหมือนกัน ขอกอดนายให้หายคิดถึงหน่อยล่ะกัน

ริว: อืม! ได้สิ


ทั้งคู่โอบกอดกัน


ริว:  ว่าแต่นายไปอยู่ไหนมาเนี้ย? ดูชุดที่นายใส่สิ…

เคน:  นาย ยังจําความฝันที่ฉันอยากเป็๲นักธุรกิจได้ไหม? ตอนนี้ฉันทําสําเร็จแล้ว

ริว: ยินดีด้วยนะ ที่นายได้ทําความฝันเป็๲จริงแล้ว 

เคน: ฮ่าๆ ขอบใจ นี้ ไปนั่งโต๊ะนั้นเถอะฉันจองไว้แล้ว พอดีฉันพาน้องสาวฉันมาร่วมงานด้วย

ริว: อืม ไปสิ


ริวและเคนเดินตรงไปที่โต๊ะที่จ้องเอาไว้แล้วบนโต๊ะนั้นมีเด็กสาวผมยาวสีนํ้าตาลชุดเดรสสีขาวนั่งรออยู่
ก่อนที่นางจะลุกออกจากที่นั่งแล้ววิ่งตรงมาหาทั้งคู่


ยูนะ: พี่ริววว!

 ริว: !?


ยูนะน้องสาวของเคน๠๱ะโ๪๪กอดริวด้วยความคิดถึงทําให้คนรอบๆงานหันมามองด้วยความ๻๠ใ๽


ยูนะ: ไม่ได้เจอกันตั้งนานโตเป็๲ผู้ใหญ่แล้วหรอเนี้ย!

ริว: !? นี้ ยูนะ อย่ามากอดกันแบบนี้สิ! คนอื่นเขามองกันมาแล้วรู้ไหมเนี้ย

ยูนะ: โธ่…ไม่ได้เจอกันหลายปีก็ต้องคิดถึงกันบ้างสิค่ะ!

ริว: น่าๆ ไปนั่งที่กันก่อนเถอะและก็เลิกกอดพี่สักทีได้ไหมเนี้ย?

เคน: พี่เข้าใจนะว่าเธอคิดถึงมากแค่ไหน แต่ก็อย่าลืมรักษามารยาทด้วยล่ะเธอน่ะไม่ใช่เด็กๆแล้ว

ยูนะ: ค…ค่ะ  


หลายนาทีผ่านไป


ริวและเคนกําลังนั่งสนทนากันโดยมียูนะนั่งอยู่ข้างๆ


ริว: ชีวิตนายเป็๲ไงบ้างหลังจากที่ออกจากเกียวโตไป?

เคน: ก็เลยๆ งานค่อนข้างยุ่งนิดหน่อย แต่ยังดีที่ลุงฉันมาค่อยช่วยนุนหลังเอาไว้

ริว: คงวุ่นวายน่าดู

เคน: ก็ไม่มากหรอก….ตามภาษางานธุรกิจส่วนตัวแหละ

ยูนะ: นี้พี่ริว รู้หรือปล่าวค่ะพี่เขาน่ะ-

เคน: นี้ อย่าพูดแทรกขึ้นมาระหว่างที่คนกําลังคุยกันสิ!

ยูนะ: งือออ ขอโทษค่ะ 

ริว:  ฮ่าๆ ไม่เป็๲ไรหรอก 
                                                      
เคน: เอ๋อนี้ นายยังจําเ๱ื่๵๹ในต้องนั้นได้ไหมล่ะ

ริว: ? เ๱ื่๵๹อะไร?

เคน: ซิสเตอร์ ชาร์ลอตต์ 

ริว: อ๋อ จําได้ไม่ลืมเลย….ตอนที่ฉันกับนายแอบไปขโมยของบริจาคที่โบสถ์ตอนนั้นมีบาทหลวงมาเห็นเข้า
ฉันเลยโดนจับได้แต่โชคดีตอนนั้น ซิสเตอร์ ชาร์ลอตต์ มาเจอเข้าแต่นางใจดียอมปล่อยฉันไป
ส่วนนายน่ะกลับหนีไปโดยไม่คิดจะมาช่วยฉันเลย แล้งนํ้าใจจริงๆ 

เคน: ฮ่าๆๆ! 

ยูนะ: โห้ มีวีรกรรมกันขนาดนี้เลยหรอเลย


“ขอเชิญผู้มีเกียรติทุกท่านยินดีต้อนรับงานฉลองเปิดสาขาใหม่ของบริษัทของเราหวังว่าท่านทุกจะมีความสนุกความสุข       กับงานของเราน่ะครับขอเริ่มพิธีเปิดงาน ฉลองสาขาใหม่ของบริษัท Naohka ได้เลยครับ”


 เสียงผู้บรรยายจบลงก่อนทุกคนให้งานจะเริ่มตบมือ


*พิธีเปิดเริ่มขึ้นด้วยการแสดงเต้นรําและร้องเพลงของเกอิชา*


 เสียงดนตรีอันเก่าแก่ได้ดังสนั่นไปทั่วทั้งงานสร้างความตื่นใจให้กลับแขกผู้มาร่วมงาน


เคน: นี้ ออกไปเดินข้างนอกเถอะ

ริว: อืม 

เคน: เดี๋ยวพี่มานะ

ยูนะ: ค่ะ


ทั้งคู่จะเดินออกไปนอกงานโดยปล่อยให้ยูนะอยู่คนเดียวบนโต๊ะ


เคน: รู้สึกไงกับงานที่จัดในวันนี้บ้าง?

ริว:  ก็โอเค นานๆทีจะได้มาร่วมงานสักครั้งนึง

เคน:  ว่าแต่นายทํางานอะไรอยู่ล่ะตอนนี้?

ริว: พนักงานร้านสะดวกซื้อทั่วไปนี้แหละ 

เคน: ราบรื่นดีไหม?

ริว: ก็พออยู่ได้….แต่ก็ต่อส่งเสียให้น้องเรียนต่อ…ไหนจะค่าใช้จ่ายในบ้านอีก….

เคน: ติดปัญหาอะไรบอกฉันได้เพื่อจะช่วยอะไรนายได้บ้าง

ริว: อืมได้สิ 

เคน: นี้ เดี๋ยวพาไปดูอะไรดีๆตามมา!

ริว: ? เฮ้ย! รอด้วย!


เคนรีบวิ่งนําหน้าไปก่อนที่ริวจะวิ่งตามไปติดๆจนทั้งคู่วิ่งเดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นบนสุดที่เป็๲ดาดฟ้า


เคน: ที่นี้แหละ

ริว: โห้…


เคนและริวมองมุมวิวทิทัศน์อยู่บนดาดฟ้าบนตึกชั้น 40 สูงจนเกือบเห็นทั่วทั้งเมือง


เคน: ริว

ริว: ?

เคน: พอดีว่า๰่๥๹นี้ฉันกําลังขาดคนอยู่….จะว่าอะไรไหมถ้าฉันอยากจะให้นายมาร่วมทํางานไปด้วยกันกับฉัน?

ริว: งานที่ร้านฉันก็ยุ่งอยู่แล้ว ไม่มีเวลาว่างหรอก 

เคน จริงสิ นายมีที่ทํางานอยู่แล้วนี่ งั้นก็ไม่เป็๲ไรว่างๆก็ติดต่อมาหาฉันล่ะ ถ้านายสนใจ

ริว: อืม โอเค

เคน: ให้ฉันไปส่งบ้านให้ไหม

ริว: ไม่อยากรบกวนนายเท่าไหร่….แต่ก็ได้สิ. . .



                                                              บ้านของริว เวลา 14:24

เคน: ว่างๆก็ติดต่อมาล่ะ

ริว: อืม ไปก่อนล่ะ

เคน: แล้วเจอกันใหม่


ริวลงจากรถลิมูซีนสีดําที่เคนขับมาส่งก็จะเดินเข้าบ้านไป


คนขับรถ: คนรู้จักหรอกครับ?

เคน: เพื่อนเก่าฉันน่ะสมัยเด็กๆ

คนขับรถ: ได้ยินว่าคุณจะชวนเขามาร่วมงานกับพวกเรางั้นหรอครับ?

เคน: ยังก่อน นี้มันไม่ใช่งานที่คนทั่วไปจะรับรู้ได้….ฉันยังไม่อยากให้หมอนั้นต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับเ๱ื่๵๹พวกนี้


*เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น*


มีคนติดต่อมาหาเคนก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย


เคน: ฮัลโหลครับ

ลุงของเคน: นี้ฉันเอง…มีเ๱ื่๵๹อยากให้นายช่วย

เคน: มีอะไรหรอครับ?

ลุงของเคน: พวกแก๊งเขต ชิบุยะ สนใจของล็อคใหญ่ของพวกเรา พวกมันอยากจะตกลงซื้อขาย
ฉันอยากให้แกไปเจรจากับมัน….แต่ดูท่าแล้วไอ้พวกนี้มันดูลับๆล่อๆยังไงชอบกล…ฉันไม่ไว้ใจไอ้พวกนี้เลย
อย่าลืมเตรียมของป้องกันตัวไปด้วยล่ะ

เคน: ได้ครับ…ผมจะจัดการเอง


*วางสาย*