หยุดแกล้งฉันซะทีเถอะค่ะ คุณหนู !

อึก...อาการปวดกล้ามเนื้อนี่มันอะไรกันเนี่ย...ทำไมฉันถึงปวดไปทั่วทั้งตัวเลย...

ไม่ไหว...ตอนนี้ฉันไม่เหลือแรงแล้ว...แม้แต่จะขยับร่างกายก็ทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป...

“คิกๆๆๆก็เรา ‘ทำกิจกรรม’ กันตั้งขนาดนั้นเธอก็ต้องปวดกล้ามเนื้อเป็๲ธรรมดาอยู่แล้วสิ...ดังนั้นวันนี้เธอจะนอนพักไปก่อนก็ได้นะเพราะยังไงเธอก็ลุกไม่ขึ้นอยู่แล้วล่ะ”

“อึก! แล้วคิดว่ามันเป็๞เพราะใครกันล่ะคะ!”

“แหมๆ...ก็เธอเป็๲คนบอกให้ฉันช่วยเธอเองไม่ใช่เหรอไง...ฉันก็ช่วยเธอ‘อย่างดี’ แล้วนี่นาเนอะ”

มิเรเซียพูดด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมกับมองไปที่นาเรียที่กำลังหน้าแดงก่ำแล้วก็เลียริมฝีปากของตัวเองเล็กน้อย

“หรือว่า...เธอจะอยากทำอีกอย่างนั้นเหรอ?”

“อึก! ใครจะไปอยากทำกันคะ! ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวทีเถอะค่ะ!”

“คิกๆๆๆทั้งๆ ที่เมื่อคืนเธอกอดฉันแน่นแถมครางออกมาตั้งขนาดนั้นแท้ๆ เนี่ยนะ ?”

“คุณหนูคะ!!!”

นาเรียปาหมอนไปใส่คุณหนูของเธออย่างสุดแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำซึ่งทางด้านมิเรเซียเองก็ไหวตัวทันแล้วก็รีบเผ่นออกจากห้องไปในทันที...ปล่อยให้นาเรียเอาหน้าซุกหมอนอีกอันที่ยังเหลืออยู่แล้วก็กรีดร้องออกมาอย่างไร้เสียงเท่านั้น...

<ทางด้านมิเรเซีย>

หลังจากที่แกล้งนาเรียเสร็จเรียบร้อยแล้วมันก็ได้เวลาที่ฉันจะมาทำงานของฉันสักที

หน้าที่ของ๬ั๹๠๱๼๥๱๱๦์อย่างฉันนั้นก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรอย่างที่หลายๆคนคิด...นอกจากที่จะคอยไปจัดการพวกปัญหาใหญ่ๆ แล้วก็ดูแลความสงบสุขในอาณาเขตของตนเองแล้วงานที่เหลือก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก

ความจริงตัวฉันนั้นมักจะจำศีลอยู่ในบ้านของตัวเองจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องทำงานถึงแม้ว่านานๆ ทีจะมีพวกตัวน่ารำคาญมาป่วนก็เถอะ...

“เอ...เธอตื่นแล้วหรือยังนะ?”

ฉันร่อนลงมาจากท้องฟ้าสู่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงใจกลางป่าภูตในอาณาเขตของฉันก่อนที่จะเคาะไปที่ต้นของมันแล้วก็ร้องเรียกเบาๆ

“โฮ่ย ! ไมเดน !เธอตื่นอยู่หรือเปล่า ?”

ฉันร้องเรียกเธอเหมือนปกติพร้อมกับเดินถอยออกมาจากลำต้นของต้นไม้ต้นนั้นเล็กน้อยก่อนที่จะมีการเคลื่อนไหวตรงโคนต้นไม้ข้างหน้าฉัน

“...ฮ้าว...อือ...ยังตื่นอยู่”

ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งผู้มีกิ่งก้านและดอกไม้คริสตัลงอกออกมาจากหัวปรากฏตัวขึ้นมาจากโคนต้นไม้ตรงหน้าฉัน

เธอคนนี้ก็คือไมเดน...เพื่อนสาวของฉันผู้เป็๲นางไม้ที่ดูแลผืนป่านั่นเอง...