รถสปอร์ตคันหรูของเมทินีแล่นไปตามถนนเลียบชายหาดหัวหินอย่างรวดเร็ว ลมทะเลอุ่นๆ พัดผ่านกระจกหน้ารถเข้ามาปะทะใบหน้า ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยปัดเป่าความตึงเครียดที่สะสมอยู่ในใจของรดาให้เจือจางลงได้เลย หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตาเหม่อลอยจ้องมองออกไปที่ผืนน้ำสีครามกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มือเรียวยังคงกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นราวกับรอคอยปาฏิหาริย์ที่ไม่มีวันเกิดขึ้น
"เลิกทำหน้าอมทุกข์ได้แล้วรดา" เมทินีเอ่ยขึ้นขณะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ประตูรีสอร์ตหรูระดับห้าดาว "เรามาเที่ยวพักผ่อนนะจ๊ะ ไม่ได้มานั่งสมาธิวิปัสสนา ทิ้งเื่คุณผู้พิพากษาสุดที่รักของเธอไปก่อนเถอะน่า"
"ฉันพยายามแล้วเม... แต่ฉันโทรหาพี่รินไม่ติดเลย ั้แ่เมื่อคืนแล้ว" รดาถอนหายใจยาว ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า "ปกติเขาไม่เคยปิดเครื่องนานขนาดนี้"
"เขาอาจจะประชุมอยู่ หรือไม่ก็... อยู่ในที่ที่คุยโทรศัพท์ไม่สะดวกไง" เมทินีพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาภายใต้แว่นกันแดดสีดำแบรนด์เนมวูบไหวไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็รอยยิ้มสดใสอย่างรวดเร็ว "ช่างเขาเถอะน่า ดูสิ! วิลล่าส่วนตัวของเราสวยขนาดไหน มีสระว่ายน้ำส่วนตัวเชื่อมกับหาดทรายด้วยนะ ทริปนี้ฉันตั้งใจจัดเต็มเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะรดา"
รถจอดสนิทที่หน้าพูลวิลล่าทรงโมเดิร์นที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมชายหาดส่วนตัว พนักงานต้อนรับรีบเข้ามาช่วยขนกระเป๋าเดินทาง รดาก้าวลงจากรถ สูดกลิ่นอายทะเลเข้าปอดลึกๆ บรรยากาศเงียบสงบและเสียงคลื่นกระทบฝั่งช่วยให้หัวใจที่อ่อนล้าของเธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
หลังจากเช็กอินและจัดเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เมทินีก็ลากเธอดิ่งไปยังริมสระว่ายน้ำส่วนตัวทันที รดาอยู่ในชุดว่ายน้ำแบบวันพีซสีน้ำเงินเข้มเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและทรวดทรงนาฬิกาทรายที่ยังคงงดงามและเต่งตึงตามวัยสาวสะพรั่ง แม้จะมีเสื้อคลุมชีฟองสีขาวบางเบาสวมทับไว้ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความเย้ายวนตามธรรมชาติของเธอได้เลย
"นี่สิ รดาของฉัน!" เมทินีเอ่ยปากชมพลางยื่นแก้วค็อกเทลสีสวยให้เพื่อนสนิท "สวยสะกดใจขนาดนี้ จะยอมปล่อยให้ตัวเองเหี่ยวเฉาอยู่ที่บ้านทำไมกัน"
รดารับแก้วค็อกเทลมาถือไว้ ยิ้มบางๆ "ขอบใจนะเม ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนอนเด็กคนเดียวแน่ๆ"
"พูดอะไรแบบนั้นล่ะจ๊ะ เพื่อนไม่ทิ้งเพื่อนอยู่แล้ว" เมทินีตบไหล่เธอเบาๆ ก่อนจะหันไปโบกมือเรียกพนักงาน "อ๊ะ! ดูโน่นสิรดา... เทรนเนอร์ส่วนตัวของรีสอร์ตนี้งานดีเป็บ้าเลย"
รดาเบนสายตาไปตามที่เพื่อนชี้ และในวินาทีนั้นเอง หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในชุดกางเกงว่ายน้ำขาสั้นสีดำสนิทกำลังก้าวขึ้นมาจากสระว่ายน้ำใหญ่ ผิวสีแทนเข้มสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็ประกาย หยดน้ำเกาะพราวอยู่บนแผงอกกว้างปูดโปนและหน้าท้องที่เป็ลอนกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยงาม ผมสีเข้มเปียกชุ่มลู่ไปตามโครงหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อนที่แฝงไปด้วยความมั่นใจเย้ายวนใจ เขาใช้ผ้าขนหนูซับหน้าลวกๆ ก่อนจะหันมาสบสายตากับรดาพอดี
ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นจ้องมองตรงมายังรดาอย่างเปิดเผย มันเต็มไปด้วยประกายของความหลงใหลและแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรง รดารู้สึกเหมือนเืในกายสูบฉีดร้อนผ่าวจนแก้มใสแดงระเรื่อ เธอรีบหลบสายตาไปทางอื่นทันทีด้วยความขัดเขิน ทว่าภาพเรือนร่างกำยำและสายตาคู่นั้นกลับติดตาตรึงใจอย่างรวดเร็ว
"สวัสดีครับคุณผู้หญิงทั้งสองท่าน"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดังขึ้นใกล้ๆ รดาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพบว่าชายหนุ่มคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้ว เขาส่งรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ใจคนมองละลายได้ง่ายๆ
"ผมชื่อกวินครับ เป็เทรนเนอร์และดูแลกิจกรรมทางน้ำของรีสอร์ตนี้ ยินดีต้อนรับสู่พูลวิลล่าส่วนตัวนะครับ หากคุณผู้หญิง้าใช้บริการบอร์ดว่ายน้ำ หรือคอร์สสอนพายเรือคายัคส่วนตัว สามารถเรียกใช้ผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ... โดยเฉพาะคุณ" กวินพูดพลางเน้นเสียงในประโยคสุดท้าย แววตาคมดุคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรดา ราวกับจะสะกดเธอไว้ด้วยมนต์เสน่ห์
"อุ๊ย ตายจริง! บริการดีขนาดนี้เลยเหรอคะคุณกวิน" เมทินีหัวเราะคิกคักพลางเบียดตัวเข้าไปใกล้กวินเล็กน้อย "ถ้าเพื่อนของฉันอยากได้ครูสอนว่ายน้ำ 'ส่วนตัว' แบบใกล้ชิดในวิลล่านี้ล่ะคะ พอจะมีคิวว่างบ้างไหม"
"สำหรับแขกคนพิเศษ... ผมว่างเสมอครับ" กวินตอบน้ำเสียงเรียบทว่าแววตาพราวระยับ สายตาของเขาเลื่อนลงมาจับจ้องที่รอยแยกของเสื้อคลุมชีฟองของรดา เผยให้เห็นเนินปทุมถันอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้ม รดารู้สึกเสียวซ่านวาบหวามในช่องท้องอย่างประหลาดจนต้องกระชับเสื้อคลุมเข้าหากัน
"ขอบคุณค่ะ... แต่ตอนนี้พวกเราขอพักผ่อนเงียบๆ ก่อนนะคะ" รดาเอ่ยปฏิเสธเสียงสุภาพเพื่อระงับความฟุ้งซ่านในใจ
"ได้ครับ หวังว่าจะมีโอกาสได้ปรนนิบัติคุณรดานะครับ" กวินโค้งตัวให้อย่างสุภาพทว่ามีชั้นเชิง เขาส่งสายตาเปี่ยมความหมายให้รดาอีกครั้งก่อนจะเดินจากไปช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางลมทะเลเย็นฉ่ำ
---
ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา ท้องทะเลเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนเป็สีดำสนิทอันลึกลับ เสียงคลื่นลมพัดแรงกระทบโขดหินดังระงม
เมทินีขอตัวออกไปร่วมงานปาร์ตี้บาร์บีคิวริมหาดกับกลุ่มเพื่อนไฮโซที่บังเอิญเจอ โดยพยายามคะยั้นคะยอให้รดาไปด้วย แต่รดาปฏิเสธเพราะ้าความเป็ส่วนตัวและเงียบสงบ หญิงสาวนั่งอยู่บนโซฟาบุนวมหนานุ่มในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของวิลล่า ความเงียบรอบตัวกลับยิ่งขยายความโดดเดี่ยวในใจให้ทวีคูณ
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง รวบรวมความกล้ากดโทรออกหาอัครินทร์ ปลายสายส่งสัญญาณดังอยู่นานหลายครั้งจนรดาเกือบจะถอดใจ ทว่าในวินาทีสุดท้าย ปลายสายก็กดรับ
"ฮัลโหล รดา มีอะไรหรือเปล่า ผมยุ่งอยู่" น้ำเสียงทุ้มของอัครินทร์ดังขึ้น ทว่ามันปนไปด้วยเสียงเพลงบีตหนักๆ เสียงพูดคุยโหวกเหวก และเสียงคล้ายแก้วเหล้ากระทบกันอย่างรื่นเริง
"พี่รินคะ... คุณอยู่ที่ไหนน่ะคะ ทำไมเสียงดังขนาดนั้น" รดาถาม น้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยความอัดอั้น
"ผมบอกแล้วไงว่ามีประชุมร่วมกับคณะกรรมการตุลาการ" อัครินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่รดาได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของสตรีแทรกเข้ามาใกล้ๆ โทรศัพท์อย่างชัดเจน
"ประชุมตุลาการแต่มีเสียงผู้หญิงหัวเราะข้างๆ เนี่ยนะพี่ริน!" รดาเค้นเสียงถาม น้ำตาเริ่มเอ่อล้นเบ้าตาด้วยความเ็ป "พี่โกหกรดาทำไมคะ พี่ปิดเครื่องทั้งวันเพื่อไปงานเลี้ยงแบบนี้เหรอ"
"อย่าทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลน่ารดา" อัครินทร์ตวาดกลับเสียงต่ำด้วยความรำคาญ "ผมทำงานหนักเพื่อครอบครัว คุณอยู่บ้านเฉยๆ อย่าคอยจับผิดผมได้ไหม แค่นี้นะ ผมต้องรีบไปคุยงานต่อ"
*ติ๊ด!*
สายถูกตัดไปทันที รดายืนนิ่งราวกับถูกสาป โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือตกกระทบพื้นพรมหนานุ่มช้าๆ น้ำตาไหลบ่าอาบสองแก้มอย่างไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป ความเ็ปจากการสูญเสียลูกยังไม่ทันจางหาย สามีที่เธอรักและเชื่อใจกลับเหยียบย่ำหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยการทรยศอย่างเ็า
รดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เธอเดินก้าวออกไปที่ระเบียงไม้กว้างขวางภายนอก ลมทะเลกลางคืนพัดกระพือจนเสื้อคลุมชีฟองโบกสะบัด ความหนาวเหน็บภายนอกช่างตรงข้ามกับเพลิงแค้นและความโกรธขึ้งที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอาบแดดตัวใหญ่ ซบหน้าลงกับเข่าและสะอื้นไห้ออกมาอย่างสิ้นหวัง
"คุณรดาครับ..."
เสียงทุ้มอ่อนโยนที่ดังขึ้นทำให้รดาสะดุ้งรีบเงยหน้าขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว กวินยืนอยู่ตรงบันไดทางขึ้นระเบียงไม้ ในมือถือถังน้ำแข็งที่มีขวดไวน์ขาววางอยู่ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบางเบาปลดกระดุมสามเม็ดแรกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกางเกงผ้าลินินสีครีม ดูหล่อเหลาและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจท่ามกลางแสงจันทร์
"กวิน... เข้ามาได้ยังไงคะ" รดาถามเสียงเครือ พยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติ
"ทางรีสอร์ตส่งไวน์ขวดนี้มาต้อนรับแขกคนพิเศษครับ และประตูรั้วด้านล่างไม่ได้ล็อก" กวินก้าวเข้ามาวางถังไวน์ลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียง เขาจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของรดาด้วยความห่วงใย แววตาคมเข้มคู่นั้นดูอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณรดาร้องไห้ทำไมครับ... คนสวยๆ อย่างคุณ ไม่ควรต้องมีน้ำตาเลยสักนิด"
"ฉันไม่ได้เป็อะไรค่ะ แค่ลมมันเข้าตาน่ะ" รดาโกหกคำโต หันหน้าหนี
กวินไม่เชื่อคําพูดนั้น เขาขยับก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเตียงอาบแดด ทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียงเคียงข้างเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนรดาััได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวจากเรือนร่างกำยำของเขา กลิ่นอายเค็มจางๆ ของทะเลผสมกลิ่นสบู่หอมสะอาดบนตัวกวินช่างมีเสน่ห์จนทำให้รดาสมองอื้ออึง
"ให้ผมช่วยดูแลความรู้สึกของคุณได้ไหมครับ..." กวินพึมพำเสียงแ่เบาราวกับเสียงกระซิบของเกลียวคลื่น มือหนาอบอุ่นเอื้อมออกไปแตะพวงแก้มใสของรดาช้าๆ ปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านเล็กน้อยไล้ซับหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มเธออย่างแ่เบาและทะนุถนอม
ััอุ่นร้อนนั้นทำให้รดาสะท้านเฮือกไปทั้งตัว หัวใจที่เคยแห้งแล้งโหยหาความรักและการดูแลเอาใจใส่มานานแสนนานบัดนี้กลับพ่ายแพ้ต่อความอ่อนโยนตรงหน้าอย่างราบคาบ ความเสียใจปนความรู้สึกอยากประชดสามีผู้เห็นแก่ตัวผลักดันให้เธอนิ่งอึ้งและจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง
"กวิน..." รดาเรียกชื่อเขาแ่เบาคล้ายเป็คำอนุญาต
กวินไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะประทับลงบนเรียวปากอิ่มของรดาอย่างนุ่มนวล จูบแรกเป็ไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทว่าเมื่อรดาไม่ได้ขัดขืนและเริ่มจูบตอบตอบรับด้วยความโหยหา ความอ่อนโยนก็แปรเปลี่ยนเป็ความร้อนแรงในพริบตา กวินบดเบียดเรียวปากร้อนผ่าวตักตวงความหวานจากโพรงปากอุ่นของรดาอย่างหิวกระหาย ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดรัดรึงหยอกเย้าจนรดาครางอือในลำคอด้วยความสวาบหวามสมองขาวโพลนไปหมด
มือหนาของกวินเลื่อนลงมาปลดเชือกผูกเสื้อคลุมชีฟองของเธอออกช้าๆ ก่อนจะสลัดเสื้อคลุมทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นเรือนร่างเนียนละมุนขาวผ่องสะท้อนแสงจันทร์ในชุดว่ายน้ำสีน้ำเงิน กวินถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาเยิ้มหยาดไปด้วยไฟปรารถนาจดจ้องมองเรือนร่างของเธอราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นเอก
"คุณสวยเหลือเกินครับรดา... สวยจนผมแทบคลั่ง" กวินกระซิบเสียงพร่ามัว
เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดกลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะตัวของรดาอย่างหลงใหล มือหนาทั้งสองข้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน สไลด์ต่ำลงมาบีบคลึงสะโพกอวบอัดแน่นตึงผ่านเนื้อผ้าวันพีซอุ่นร้อน รดาแอ่นอกเข้าหาตามสัญชาตญาณเมื่อปลายลิ้นร้อนของกวินลากต่ำลงมาขบเม้มที่กระดูกไหปลาร้าและบริเวณเนินเนื้ออวบอิ่ม
กวินขยับมือดึงสายชุดว่ายน้ำของเธอลงช้าๆ ปลดปล่อยปทุมถันอวบอิ่มทั้งสองข้างให้ชูชันอวดโฉมท้าทายสายตา ยอดปทุมถันสีชมพูหวานชูชันแข็งเป็ไตเมื่อปะทะกับสายลมทะเลที่พัดผ่าน กวินก้มลงยอดอกข้างหนึ่งช้าๆ ปลายลิ้นชื้นแฉะเลียวนรอบฐานก่อนจะดูดดึงเนื้ออวบนุ่มเข้าปากเบาๆ สลับกับจังหวะรัวลิ้นละเลงจนรดาต้องเชิดหน้าขึ้น สองมือขยุ้มเส้นผมสีเข้มของกวินไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย
"อ๊ะ... กวิน... ฮึ่ก..." เสียงครางกระเส่าหลุดลอดจากลำคอของอาจารย์นิติศาสตร์สาวผู้เคยเคร่งครัดในศีลธรรม บัดนี้เธอยอมศิโรราบให้แก่ตัณหาเบื้องต่ำอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของเธอ้าการเติมเต็ม ้าความร้อนแรงที่จะมาดับความหนาวเหน็บในใจ
กวินขยับกายช้าๆ รูดรั้งชุดว่ายน้ำตัวสวยออกจากร่างของเธอจนหลุดพ้นปลายเท้า รดาเบียดกายเข้าหาความอบอุ่นจากร่างกายกำยำอุ่นร้อนของกวิน ชายหนุ่มจัดการถอดเสื้อเชิ้ตและกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าท้าทายแสงจันทร์ ร่างกายของกวินเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แข็งแกร่งและงดงามราวกับรูปสลัก ทรงพลังและดุดันจนรดารู้สึกหวั่นใจเล็กๆ ทว่ากลับเพิ่มความกระสันเสียวซ่านในห้วงอารมณ์
กวินแยกเรียวขาคู่สวยของรดาให้อ้าออกกว้างช้าๆ เผยให้เห็นรอยแยกกุหลาบงามสีระเรื่ออุ่นชื้นที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำหวานใสฉ่ำเยิ้มตามแรงอารมณ์ใคร่ กวินใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ปากทางรักเบาๆ ก่อนจะสอดแทรกนิ้วเข้าไปในร่องรักอุ่นร้อนที่บีบรัดแน่นตึงตอดนิ้วของเขาตุบๆ กวินขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ บดคลึงปุ่มกระสัน้าจนรดาบิดกายเร่า สะโพกมนลอยเด่นขึ้นจากเบาะอาบแดดอย่างลืมตัว
"กวิน... ไม่ไหวแล้ว... ได้โปรด..." รดาร้องขอเสียงพร่า แววตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยตัณหาที่ปะทุจนถึงขีดสุด
"ผมจะเติมเต็มคุณเองครับรดา... เป็ของผมนะครับ"
กวินขยับกายขึ้นมาทาบทับ กุมแก่นกายใหญ่โตปูดโปนร้อนผ่าวจ่อเข้าหาปากทางรักที่กำลังขมิบต้อนรับ ชายหนุ่มสบตากับเธอแน่วแน่ก่อนจะค่อยๆ กดสะโพกสอบส่งตัวตนอันเข้มแข็งและหนาใหญ่เข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นอุ่นร้อนช้าๆ
"อ๊ะ!... อ๊า!" รดาร้องอุทานออกมาด้วยความคับแน่นและเสียวซ่านจับใจ ความหนาใหญ่ของแก่นกายขยายเบียดรัดหลุมเสียวของเธอจนแน่นขนัด รดาโอบกอดบ่ากว้างของกวินไว้แน่น ซบหน้ากับอกแกร่งเพื่อสะกดกั้นความเสียวซ่านที่ท่วมท้น
กวินแช่ตัวตนทิ้งค้างไว้ชั่วครู่เพื่อให้ร่างกายของเธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบขยับเข้าออกเป็จังหวะเนิบนาบ ลำกายร้อนผ่าวครูดครัดขยับถูผนังเนื้อนุ่มด้านในจนรดาครางซี้ดปาก สองขาเรียวเกี่ยวกระหวัดรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น กวินเริ่มเร่งจังหวะการขับเคลื่อนกระแทกกระทั้นให้เร็วและแรงขึ้นตามเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังผสานกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งสองดังระงมท่ามกลางความเงียบสงบของราตรี
*พั่บ! พั่บ! พั่บ!*
"อ๊า... กวิน... เสียว... แรงอีกค่ะ แรงอีก..." รดาละทิ้งภาพลักษณ์อาจารย์ผู้มีเกียรติจนสิ้น เธอร้องขออย่างใจกล้า ยิ่งกวินกระแทกกระทั้นลำเอ็นร้อนปูดโปนเข้าใส่ส่วนลึกของรูสวาทตอดรัดลึกซึ้งเท่าไหร่ เธอยิ่งรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วตัวสะโพกมนร่อนขยับรับแรงกระแทกจากเด็กหนุ่มอย่างลื่นไหลและเร่าร้อน
กวินก้มลงจูบซับตามดวงหน้าหวาน สองมือยึดจับสะโพกผึ่งผายของรดาไว้มั่นก่อนจะโหมกระแทกกระทั้นแก่นกายั์ทะลวงเข้าใส่จุดกระสันด้านในอย่างหนักหน่วงและป่าเถื่อน ทุกจังหวะสอดประสานนำพาความเสียวซ่านปะทุะเิจนรดาบิดเกร็ง รอยแยกกุหลาบตอดรัดตัวตนของกวินอย่างบ้าคลั่งจนชายหนุ่มครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านสุดขีด
"รดา... คุณตอดรัดผมแน่นเหลือเกิน... ผมจะทนไม่ไหวแล้ว..." กวินกระซิบพร่าพลางโหมจังหวะซอยสะโพกยัดเยียดความร้อนผ่าวเข้าออกรัวเร็วไม่ยั้ง
"อ๊า! กวิน... จะออกแล้ว... กวิน... อ๊ายยย!"
รดาหวีดร้องครางลั่นสะท้านทรวงเมื่อร่างกายบิดเกร็งจนถึงจุดสุดยอด ผนังร่องรักขมิบตอดรัดตัวตนของเขาอย่างถี่รัว ส่งเธอลอยล่องไปบนปุยเมฆแห่งความสุขสม กวินกระแทกย้ำตัวตนลึกสุดใจอีกสามสี่ครั้งก่อนจะคำรามเสียงต่ำอย่างสุขสม สะโพกสอบกดเกร็งแช่ค้างไว้ในจุดที่ลึกที่สุด ปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนผ่าวขาวข้นล้นทะลักเข้าสู่ช่องทางรักของรดาจนเอ่อล้นออกมาตามง่ามขาเรียว
ลมทะเลกลางคืนยังคงพัดแรง ทว่าบนเตียงอาบแดดกลับมีเพียงความเงียบสงบและไออุ่นจากร่างของทั้งสองที่กอดประสานกันแแ่ รดานอนหอบหายใจโรยรินซบหน้ากับอกแกร่งของชู้รักหนุ่ม ความรู้สึกสับสนแล่นริ้วเข้ามาในหัวใจ... ความรู้สึกผิดบาปต่อศีลธรรม ความสุขสมทางกายที่ไม่ได้ััมานาน และเงาดำของความลับที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล
262
