ถังชวนเป็เพียงก้อนกรวดไร้ค่าในโลกมนุษย์อันกว้างใหญ่แต่เขาคือผู้โลกทั้งใบในโลกแห่งิญญาของตัวเอง!
เสียงของถังชวนฮึกเหิมราวกับนักรบที่ตัดสินใจพร้อมตายแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวดั่งใบดาบแหลมคมที่ทลายได้ทุกสิ่งแม้กำแพงเหล็ก
กูเตริโอค้นพบอย่างน่าประหลาดใจว่ามนุษย์ที่ตัวกะจ้อยร่อยผู้นี้ถึงกับมีดวงจิตที่เย่อหยิ่งและเข้มแข็งเหมือนองค์เทพอีกอย่างดวงจิตนี้ยังสามารถยืนหยัดต่อสู้กับพลังิญญาของเขาได้อย่างทัดเทียมอีกด้วย!!
เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดรอบด้านดำมืดว่างเปล่าไร้พรมแดน แต่ทันใดนั้น ลำแสงสีทองก็พุ่งออกจากร่างถังชวน เด็กหนุ่มผอมแห้งคนนี้คล้ายกับยืนอยู่บนเวทีเต้นรำเหนือศีรษะมีแสงสว่างเจิดจ้า ล่างเวทีไม่มีผู้ชม เขาต่อสู้กับการบีบบังคับกดดันของกูเตริโอเพียงลำพังราวกับตัวเอกผู้ที่พอปรากฏตัวขึ้นในละครก็ไม่มีทางก้มศีรษะให้กับโชคชะตาเด็ดขาดการแสดงกำลังเข้าสู่่ที่ตื่นเต้นที่สุดแล้ว!
ถังชวนรู้สึกว่าในร่างตัวเองมีขุมพลังหนึ่งที่เพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นต่อเนื่องเขาเป็นายตัวเอง และเป็ผู้โลกใบนี้!
ความแข็งแกร่งในการต่อต้านของถังชวนนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของกูเตริโอเขาถึงขั้นค้นพบว่าพลังิญญาของถังชวนเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนกับแอ่งน้ำวนที่ยิ่งหมุนวนก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับกลืนกินทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ ไม่หยุด
หากเป็เช่นนี้ต่อไป พลังิญญานี้ก็จะค่อยๆอยู่เหนือการควบคุมของเขา เขากับเด็กหนุ่มคนนี้จะต้องตายไปด้วยกันในที่สุด
“เหตุใดเ้าต้องต่อต้านด้วยเ้ารู้ไหมว่าหากได้รับพลังของข้า เ้าจะกลายเป็ราชันเพียงผู้เดียวบนโลกใบนี้เ้าจะกลายเป็ผู้ปกครองโลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสิ่งมีชีวิตทุกชนิดจะหมอบกราบแทบเท้าเ้าและยิ่งไม่มีใครกล้าต่อต้านเจตจำนงของเ้า...” กูเตริโอเริ่มหลอกล่อเด็กหนุ่มคนนี้
“สารเลว! ฉันไม่ได้อยากเป็ราชันอะไรนั้นฉันแค่้าให้แกไสหัวออกไปจากร่างของฉัน ไสหัวออกไปซะ!!” เจตจำนงของถังชวนนั้นเป็ดั่งคลื่นสึนามิที่โหมซัดสาดระดับความเร็วที่พลังิญญาแข็งแกร่งขึ้นนั้นน่ากลัวราวกับหิมะถล่ม
กูเตริโอถึงกับรู้สึกได้ว่าดวงจิตและจิตสำนึกของเขาค่อยๆจางลงทีละนิด
เขาตระหนกและทุกข์ใจ!
กาลเวลาผ่านไปนานแรมปีเขาไม่เคยได้พบกับคนที่มีวาสนาจะได้ยินเสียงเพรียกหาของเขา ใครจะไปคิดว่าคนแรกที่ได้เจอในวันนี้จะแข็งแกร่งจนน่ากลัวขนาดนี้กัน!
แม้ว่าเขาจะเป็ราชันเนโครแมนเซอร์ผู้ยิ่งใหญ่ยโสโอหังและบ้าคลั่งอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มโมโหและหวาดหวั่นเข้าแล้ว
เขาเคลื่อนย้ายพลังิญญาทั้งหมดโจมตีใส่ถังชวนรุนแรงที่สุดเขาไม่มีทางยอมพ่ายแพ้ในเงื้อมมือคนที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามเช่นนี้เด็ดขาดแม้ว่าคนผู้นี้จะอยู่ในโลกิญญาของเขาก็ตาม
การประลองพลังในโลกิญญานั้นมหัศจรรย์ยิ่งถังชวนกับกูเตริโอสู้กันสองคนจนฟ้าถล่มดินทลาย ราชวงศ์ล่มสลายคนหนึ่งสู้จนสภาพดวงิญญาอ่อนแอ คนหนึ่งสู้จนเืท่วมไปทั้งตัวแต่ด้านนอกกลับเงียบสงบเช่นเดิมสองคนนี้จ้องมองกันด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวราวกับวัวกระทิงสองตัวอย่างไม่มีใครยอมใคร
และก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนในที่สุดพลังิญญาของถังชวนก็ข่มกูเตริโอเอาไว้ได้ทีละเล็กทีละน้อยแสงแห่งชีวิตของเขาส่องแสงเจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์ที่แผดเผา
ถังชวนมองดูกูเตริโอที่เกือบจะกลายเป็เงาลวงตา “ไสหัวออกไปซะ!ที่นี่คือโลกของฉัน!”
กูเตริโอเฝ้ารอมาอย่างยากลำบากหลายยุคสมัยวันนี้กลับต้องถูกคนที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามผู้หนึ่งเนรเทศให้จากไปตลอดกาลขณะที่เขารู้สึกสิ้นหวัง ก็พลันคำรามออกมาอย่างสิ้นสติว่า “เ้ารู้หรือไม่ว่าหากเ้าสังหารข้า เ้าก็จะตายไปด้วย! เ้าปลุกพลังิญญาขึ้นมาแล้วหากไม่มีข้า เ้าควบคุมพลังนั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ เ้าต้องตายแน่นอน!!”
ถังชวนไม่ใส่ใจ เอ่ยอย่างภาคภูมิว่า “ในเมื่อเป็แบบนี้เช่นนั้นตอนที่ฉันตายก็ยังคงเป็อิสระ! ไม่ได้เป็หุ่นเชิดของผีดิบเช่นเ้า!!”
กูเตริโอใอ้าปากค้างเด็กหนุ่มที่มองดูแล้วคล้ายกับอ่อนแอผู้นี้ถึงกับไม่กลัวความตาย! เขาใช้กลอุบายไปหมดแล้วทั้งบีบบังคับ ล่อลวง ฉกฉวยแย่งชิง แต่พลังิญญาที่แข็งแกร่งของเขากลับสู้เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ไม่ได้เลยสักนิด
“อย่านะ!!” เมื่อเห็นถังชวนจะขับไล่ดวงจิตและความรู้สึกนึกคิดของเขาออกไปจากร่างกูเตริโอพลันคร่ำครวญ “ข้าผิดไปแล้ว อย่าขับไล่ข้าออกไปเลยข้าไม่อยากอดทนเฝ้ารออย่างไม่มีวันสิ้นสุดอีกไม่้าอดกลั้นต่อความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดนั่นอีกแล้ว ข้าขอร้องเ้า อย่าเนรเทศข้าออกไปเลยแม้ข้าอาศัยอยู่ในร่างของเ้า ก็ไม่มีทางส่งผลกระทบต่ออิสรภาพและดวงจิตของเ้าแน่นอนขอร้องล่ะ! ข้าไม่อยากลิ้มรสชาติการเฝ้ารออย่างโดดเดี่ยวหลายหมื่นปีอีกแล้ว...”
ท่าทีที่เปลี่ยนแปลงและการวิงวอนขอร้องจากกูเตริโอทำให้ถังชวนตะลึงแม้ว่าปกติเขาจะเงียบขรึมไม่พูดไม่พา ดูเหมือนคบหาได้ยากแต่ความจริงแล้วเขามีศักดิ์ศรีและจิตใจที่เห็นอกเห็นใจมาก เขาเป็คนอ่อนแอคนหนึ่งหากมีใครกล้าล้ำเส้นเขา เขาก็จะปกป้องตัวเองโดยไม่เสียดายชีวิตแต่หากมีใครวิงวอนขอร้องเขา เขาก็ยากจะทำใจแข็งปฏิเสธเช่นกัน
พลังิญญาของถังชวนค่อยๆ อ่อนลง แสงสีทองบนร่างจางลงช้าๆ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “แกพูดจริงนะ ไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม”
เสียงกูเตริโอหดหู่เศร้าใจ “ราชันเนโครแมนเซอร์ คำพูดหนักดั่งขุนเขา”เขาถอนหายใจยาว “หลังจากข้าได้เข้าสู่ร่างกายสิ่งมีชีวิตแล้วหากไม่สามารถสังหารดวงจิตของเขาได้ในทันที ก็ต้องอาศัยอยู่ในร่างนี้ ในรูปแบบปรสิตไปตลอดกาลทั้งยังไม่สามารถ่ชิงสิทธิ์ที่จะร่างสิ่งมีชีวิตนี้ได้อีกข้าหวังว่าเ้าจะเชื่อคำพูดนี้ของข้า...”
ถังชวนยังคงลังเลเล็กน้อย “ทำไมฉันต้องเชื่อแก”
“ทำไมน่ะหรือ” กูเตริโอโมโหแล้วคำรามเสียงดัง “กูเตริโอผู้ยิ่งใหญ่ไม่เคยพูดโกหก!อย่าได้สงสัยในศักดิ์ศรีของเนโครแมนเซอร์เด็ดขาด!”
ความเกรี้ยวโกรธของกูเตริโอกลับทำให้ถังชวนสบายใจขึ้นหากเขายังยอมกล้ำกลืนความไม่เป็ธรรมเพื่อให้สถานการณ์ผ่านไปได้ด้วยดีนั้นจะทำให้ถังชวนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“บางที การให้แกอาศัยอยู่ด้วยก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหลังจากนี้หากอยากพูดคุยก็มีเพื่อนคุยด้วย! อีกอย่างถ้าหากปล่อยไป หากเขาไปเป็ปรสิตในร่างคนอื่นอีก นั่นจะไม่เป็การทำร้ายคนอื่นเหรอ”ถังชวนขบคิดกับตัวเอง แล้วพูดว่า “ก็ได้ถ้าฉันพบว่าแกมีความคิดชั่วร้ายอะไรล่ะก็ อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน!”
เมื่อเขาพูดจบ ก็ค้นพบว่ารอบด้านสงบเงียบกูเตริโอที่เมื่อครู่พูดเสียงดังสนั่นนั่น ตอนนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“เฮ้ ไปไหนแล้วล่ะ เห็นฉันรับปากเลยหนีไปแล้วเหรอใช้ไม่ได้เลยนะ อย่างน้อยก็พูดขอบคุณกันสักหน่อยสิ? ดีร้ายยังไงฉันก็เป็เ้าของร่างนะ!”การประลองฝีมือที่ชวนให้ใจหายใจคว่ำเมื่อครู่นี้มาอย่างกะทันหันและจบลงเช่นนี้
ถังชวนยังไม่ค่อยชิน เขามองไปในความมืดด้วยความมึนงงในใจรู้สึกว่างเปล่า “ฉันควรจะเก็บค่าที่พักเขาจริงๆ !”
“เฮ้ถังชวน นายกำลังนิ่งอึ้งอะไรของนาย ถังชวน ถังชวน!!!”
เสียงะโเรียกปลุกถังชวนให้ตื่นทันที เขาลืมตามองดูก็เห็นดวงหน้าคุ้นตาลอยอยู่ตรงหน้าเขา นี่คือจังลี่ เด็กสาวที่มีกระบนใบหน้าเธอออกแรงเขย่าถังชวนคล้ายกับคนะโเรียกคนที่กำลังหลับอยู่
“อ๊ะ หา! เกิดเื่อะไรขึ้นฉันเป็อะไรไปเหรอ” ถังชวนมองไปรอบๆ คล้ายกับเพิ่งตื่นจากฝัน
“ครูโจวเรียกรวมพลแล้วทุกคนไปเข้าแถวกันแล้วบอกว่าหานายไม่เจอ! พอฉันเจอนายดันพบว่านายหลับอยู่ที่นี่ซะงั้น!” จังลี่กระพริบตามองมาทางเขา
ถังชวนกระเด้งตัวลุกขึ้นจากพื้น ตรวจดูร่างตัวเองอย่างตื่นเต้นแต่ก็ไม่ได้ค้นพบอะไรที่ผิดปกติ แต่สิ่งที่ประสบมาเมื่อครู่นี้เหมือนจริงมาก
เขาถามจังลี่อย่างไม่สบายใจว่า “จังลี่ตอนเธอเพิ่งมานั้นได้ยินเสียงอะไรไหม”
จังลี่พูดอย่างประหลาดใจ “เสียงอะไร เสียงจากที่ไหนนายกำลังฝันอยู่สินะ?”
“หรือว่าเื่ที่ประสบมาเมื่อครู่นี้ทั้งหมดจะเป็แค่ฝันตื่นหนึ่ง?”เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากถังชวนเขาเพิ่งจะมีชัยชนะเหนือศัตรูที่ยโสโอหังอย่างยิ่งคนหนึ่งครั้งแรกที่เขาประสบกับชัยชนะอันยอดเยี่ยมในชีวิต แม้ว่านี่จะเป็ศึกของคนสองคนแม้ว่าศึกนี้จะไม่มีใครรู้นอกจากเขา แต่อย่างไรเสียนี่ก็เป็ชัยชนะที่แลกมาอย่างไม่เสียดายชีวิตครั้งแรกของเขาทั้งหมดนี้จะเป็แค่ความฝันได้อย่างไร
ถังชวนเอ่ยอย่างร้อนรน “จะเป็ไปได้อย่างไร ฉันได้ยินชัดๆว่ามีคนะโเรียกฉันคนหนึ่ง จากนั้นเขาก็คิดจะบังคับร่างของฉัน...ใช่แล้ว เมื่อครู่กำแพงนี้ยังทะลุเป็รูด้วย เธอดูสิ ตรงนี้ไง...”
ใบหน้าถังชวนเผยรอยยิ้มออกมา ขณะที่หันหน้าไปจ้องมองรอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้างทันที
เขาเห็นเพียงแค่ว่า กำแพงด้านหน้าเขาสะอาดไร้รอยขีดข่วนสภาพสมบูรณ์ยิ่งกว่าสาวพรหมจรรย์เสียอีก ไหนเลยจะมีรูแตกรูหนึ่ง
ถังชวนเหงื่อไหลโทรมกาย เขาพุ่งไปที่กำแพงตรงหน้าพลางลูบคลำรูนั่นราวกับคนบ้า เหงื่อออกเต็มหน้า “เป็ไปไม่ได้ ฉันจำได้แม่นว่าฉันชกมันเป็รูในหมัดเดียวตรงนี้มีรูกำแพงอยู่จริงๆ นะ!”
จังลี่มองถังชวนที่มีท่าทางเหมือนเสียสติอยู่คล้ายกับกำลังมองคนบ้าคนหนึ่งในใจก็ทั้งกลัวทั้งใ เธอพูดอย่างระมัดระวังว่า “เฮ้ ปกตินายต้องไปเรียนและทำงานตลอดฉันว่านายเหนื่อยเกินไปจนทำให้เมื่อครู่นอนหลับฝันไปตื่นหนึ่ง”
“ฝัน ฝันตื่นหนึ่ง? เมื่อครู่นี้ฉันแค่ฝันไปตื่นหนึ่งเหรอ”ใบหน้าถังชวนคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม สีหน้าแข็งทื่อเขาส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ ไม่รื่นหูอยู่ครู่หนึ่งในลำคอ “ใช่แล้วทั้งหมดนั่นก็เกิดได้แค่ในความฝันเท่านั้นแหละ ฉันมันเป็ตัวอะไรจะไปชนะปีศาจร้ายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง...”
จังลี่เห็นสีหน้าท่าทางเขาค่อยๆ สงบนิ่งลง ก็สบายใจขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงรู้สึกกลัวท่าทางวิกลจริตที่พูดเพ้อเจ้อเมื่อครู่ของถังชวนอยู่จึงพูดกับเขาว่า “นายเลิกคิดเพ้อเจ้อเถอะ รีบตามฉันกลับไปเร็วเขาทุกคนรอนายอยู่!” เธอเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินจากไปโดยทิ้งถังชวนที่ยืนเหม่อลอยเอาไว้ที่เดิมคนเดียว
ใบหน้าถังชวนเต็มไปด้วยความอ้างว้าง เขาถอนหายใจ แม้ว่ารอบๆจะมีนักท่องเที่ยวมากมาย บรรยากาศคึกคักราวกับตลาดสดแต่เขากลับรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง “ที่แท้ทั้งหมดนี้ก็เป็เพียงแค่ความฝัน...”
ถังชวนก้มหน้า ก้าวเท้าที่หนักอึ้งไปข้างนอกแต่มือเขากลับยื่นไปในกระเป๋ากางเกงโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นปลายนิ้วเขาก็รู้สึกถึงวัตถุที่ทั้งแข็งและสั้นสิ่งหนึ่งความเย็นะเืราวกับน้ำแข็งไหลผ่านปลายนิ้วไปถึงดวงจิตของเขา! ถังชวนตะลึงแล้วหยิบออกมาดูอย่างรวดเร็ว!
นี่คือท่อนไม้ที่ทั้งสั้นทั้งดำท่อนหนึ่ง้ามีลายแกะสลักเป็เกลียวอย่างประณีตท่อนไม้ทั้งสองด้านแกะสลักเป็รูปหัวกะโหลกที่เหมือนจริงมากดวงตาของหัวกะโหลกที่เรืองแสงสีแดงตลอดกำลังจ้องมาที่เขาด้วยความประหลาดใจ!
“เ้าชื่ออะไร” น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูนี้ดังขึ้นในสมองถังชวนอีกครั้งแต่กลับไม่คล้ายครั้งแรกที่ทำราวกับถามข้ารับใช้ที่ทั้งหยิ่งยโสและดูแคลนน้ำเสียงของกูเตริโอในครั้งนี้เจือไปด้วยความชื่นชมและเคารพ
ถังชวนยิ้ม “ที่แท้ทั้งหมดนั่นก็เป็เื่จริง!ฉัน มนุษย์ตัวเล็กๆ ที่ไม่มีค่าอะไรให้พูดถึงถึงกับเป็ผู้กุมชะตาชีวิตและโลกของตัวเองจริงๆ !”
รอยยิ้มของเขาเหมือนแสงอาทิตย์แรงกล้ายามโผล่พ้นขอบฟ้าน้ำเสียงก็ดังชัดเปี่ยมไปด้วยพลัง “ชื่อของฉันคือถังชวน!”
522
