เมื่อยามรัตติกาล

ไม่กี่เสี้ยวอึดใจ เชนแหวกว่ายมาถึงชายฝั่ง ขึ้นเกาะหาดทรายขาวเบื้องหน้า ทว่าถัดไปไม่ถึง30เมตร ก็จะเป็นป่ารกชัฏ กลืนกินคืบคลานมาเกือบสุดชายฝั่ง

แววตาชายหนุ่ม เปียกน้ำ หรี่ดวงตาจนเล็กแคบ เมื่อสูดกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากป่าแห่งนี้ ดูน่าคร้ามเกรง อันตราย ราวกับหลุดเข้าไปยุคสมัยเบิกฟ้า กลิ่นอายเก่าแก่บรรพกาลหวนกลับคืน ของปราณมานาที่ผิดแปลก

ส่งให้ร่างเนื้อเชน ตื่นตัวเล็กๆ ความตระหนกฉายชัดในแววตาของเขาขึ้นมาทันที เมื่อพลางบิดเสื้อผ้าเปียกชุ่มน้ำ พร้อมสายตาจดจ่อเบื้องหน้า ได้ยินเสียงต่อสู้ ดังแว่วมาจากภายในป่าโบราณ ดึกดำบรรพ์ไม่ขาด

“ดูท่าที่นี่ จะมีกฎผู้อ่อนแอถูกกำจัดอยู่ซินะ” แต่ว่ายังไม่ทันขาดคำของเขาดี

เชนก็หนังตากระตุกน้อยๆ เมื่อเห็นปูตาม หาดทรายตัวเล็ก คล้ายถูกรังสีปนเปื้อนนิวเคลียร์ ยีนพวกมันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

จู่ๆ จะขยายกล้ามปูใหญ่ ไล่งับฮันเตอร์บริเวณหาด จนเกิดเรื่องยุ่งวุ่นวาย เชนยังรีบถอยห่าง จากสิ่งมีชีวิต รอบๆ ตรงเขาอยู่ เองก็มีอย่างไม่ลังเล เมื่อเห็นความร้ายกาจของมอนสเตอร์ที่นี่

“เข้าไปสำรวจ ‘ป่าปากัว’ สักหน่อยแล้วกัน บางทีอาจจะเจอผลชีวิต ตามที่บอร์ดพูดคุย กล่าวถึงก็เป็นได้” เมื่อสายตาของชายหนุ่มผมขาว เผยแววตาคาดหวังไม่น้อย 

เชนก็ปามีดสั้นในมือ ออกไป ฟิ้ว! เขาก็พุ่งเคลื่อนที่ ไปยังตำแหน่งเป้าหมาย เข้าไปภายในป่าเขียวขจี พืชพันธุ์เติบโตอย่างผิดแปลก ด้วยความคาดหวัง

เสียงต่อสู้ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังดังไม่หยุด เมื่อมองเวลาผ่านไปเกือบ 3ชั่วโมง…ซึ่งตอนนี้ เชนมั่นใจทุกคนกระจัดกระจาย ไปคนละทิศละทางกันหมดแล้ว เมื่อเขาเดินทางมาที่สูงสุดของเขตบริเวณนี้

ก็กวาดมองวิวทิวทัศน์ สถานการณ์คร่าวๆ พวกฮันเตอร์ได้บ้าง ซึ่งเชนเห็นพื้นที่สูงกว่านี้อีกหลายแห่ง ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น เล็กๆ กับความกว้างใหญ่ป่าแห่งนี้

แต่คราวนี้เหมือนเขาจะเจอกับปัญหา เมื่อเชน เห็นกระต่ายน้อยดวงตาแดง หนึ่งตัวปิดทางถอยกลับไปของเขาไว้

ขณะเชนเผยความเฝ้าระวังตัว พุ่งทะยานออกหน้าไปทิศทางป่าลึก มอนสเตอร์กระต่ายขาว ตัวนั้น ก็เคลื่อนที่ ด้วยความเร็วสูง มาขวางหน้าเชนไว้เสี้ยวขณะ

ฟิ้ว! พร้อมดวงตาแดงก่ำ มันจ้องเขม็งชายหนุ่มปานจะสูบเลือด

เชนหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ “ไอ้เจ้ากระต่ายบ้านี่ หาเรื่องกันหรืออย่างไร!”

พริบตามอนสเตอร์ กระต่ายตาแดง ที่พุ่งเข้ามา มันก็เผยร่าง กระต่ายนักสู้ ที่มีสติปัญญา ระดับทัดเทียมกับบอสเลเวล 40 ปล่อยหมัดออกสังหารเชน

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! “มนุษย์ถึงคราวซวยของเจ้าแล้ว!” เสียงที่กล่าว ตะกุกตะกัก ของมัน ส่งหมัด เข้าใส่เชนอย่างดุดัน แข็งกร้าวที่ระเบิดปะทุปราณมานา

เชน เบี่ยงตัวหลบหมัดอย่างเฉียดฉิวไปหลายครั้ง หากโดนหมัดน็อกนั้นเข้าไป เกรงว่าจะไม่ได้จบแค่ตาเขียวแน่ ขณะด้านหลังต้นไม้ กลายเป็นช่องโหว่รูปสลักประทับหมัดรุนแรง

เขาไม่ได้สายตาเฉยชาอีกต่อไปที่เจ้าขนปุย ขยายร่างใหญ่ ดุร้าย คิดจะกินเนื้อสด เข้าต่อสู้ด้วยความมุดทะลุ

เชนเองก็ไม่ได้เก็บออมพลังไว้ เมื่อเส้นผมสีขาวเขาปลิวสยาย ลู่ หยอกล้อไปกับสายลมเปลวเพลิงดำอย่างรุนแรง ร่างราวยมทูตสีขาว ก็พุ่งหายวิบวับ ลงมือ สังหาร มอนสเตอร์ ประดุจ ราชสีห์ขย้ำเหยื่อ

เปรี้ยง! ตู้ม!

ซึ่งกว่าเชน จะจัดการ กระต่ายนักสู้ มอนสเตอร์ ตามข้างทาง ไม่ต่างอะไรจาก ปะทะกับบอสเกต…ถึงกลับต้องตั้งปณิธาน ภายในใจกับตนเองขึ้นมา หากเจอมอนสเตอร์ ระดับสูงประเภทนี้อีกละก็ เขาเลือกที่จะถอยหนี พวกมันดีกว่า

ขณะเชน หอบหายใจหนักถี่ ขึ้นมาอยู่บ้าง ซึ่งเสียเวลาไปกับเจ้านี่อยู่สักครู่ ทำให้เขาเสียโอกาส ขณะเห็นภาพ เสบียง ผูกติดร่มชูชีพ ส่งลงมาใกล้ช่วงยามเย็น ที่ดูยุ่งวุ่นวาย

ซึ่งมีจุดหนึ่งที่ใกล้กับเขาอยู่ เชนที่เสียเวลาไปบ้าง แต่ก็คาดหวังจึงไม่ลังเล ตามเสบียง ตกใกล้ที่สุดไปทันที

แต่ก็อย่างที่คิด จุดตกเสบียง บริเวณนั้นเกิดการต่อสู้ทันใด หากต่อสู้ต่อเนื่องเช่นนี้ ความเหนื่อยล้าจะต้องสะสม ออกจากเกาะแห่งนี้ไปก่อนแน่

เชนเฝ้ามองห่างๆ จึงเลือกที่จะไม่เข้าไปช่วงชิง อาหาร เสบียงของใช้จำเป็น ขณะเดินทางลัดเลาะไปทางแม่น้ำ ตัดเข้าเขตป่าโบราณส่วนลึกต่อ ทว่าแม้แต่ฝูงยุงยักษ์ ตามลำธารยังน่ากลัว

มอนสเตอร์สัตว์ใหญ่อย่าง แรดเขาไฟเพลิง เกราะแข็งยังถูกแทงสูบเลือดจนตายตก เชนยังต้อง คิดหนักให้ตนเองระวังตัวมากขึ้นหลายเท่าตัว

…คืนแรกมีไม่ถึง1ส่วนที่หาที่พักปลอดภัย บางคนเริ่มเปลี่ยนแผน หากคิดจะอยู่ภายในป่าอันตรายแห่งนี้ให้นานขึ้น พวกเขาจำเป็นจะต้องปรับตัว

เชน พักอยู่บนต้นไม้สูง พอมีเวลาให้พักผ่อน ข่มตาหลับอยู่บ้าง ยังต้องคิดหนัก หากคิดจะเข้าไปสำรวจเขตป่าใจกลาง น่าจะอันตรายกว่านี้ เป็นหลายเท่าตัว

แต่การสำรวจหา ‘ผลชีวิต’ เป็นเป้าหมายของเขามาตลอด ที่จะรักษาแม่ให้ ฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ยอมถอยง่ายๆ แน่…เมื่อเชนตั้งใจเดินทาง ไปยังพื้นที่อันตรายส่วนลึก

พริบตาเดียวก็เข้าสู่ช่วง วันที่4 ใกล้ข้ามเข้าสู่วันที่5 ไปทุกเสี้ยวขณะ ของการทดสอบผู้รอดชีวิต

ภายในพื้นที่โลกยามรัตติกาล แตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มผมขาว ก็ยังคงตั้งใจเดินเท้าอย่างระวังทุกฝีก้าว ย่างกายเข้าไปยังเขตใจกลางที่ผ่านถ้ำแหล่งน้ำสุด แสนอันตรายอย่างไม่มีหวาดเกรง

ยังดีที่เชน พบเจอตู้เสบียง ผูกติดร่ม ค้างอยู่ระหว่างยอดไม้ ทำให้เขาได้เสบียงอาหาร พลังงานสูง มาอีกหลายชิ้น พร้อมทันใดที่มีเสียงคำรามดังขึ้นจากด้านนอก ห่างออกไป

เชนจะหรี่ดวงตา น้อยๆ ทันที “หืม!”