ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 71 แผนร้ายซ่อนเร้น

ทุกคนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพวกมันอยู่ๆ ก็หายไปราบกับภูตผีท่านเจ้าคุณมีสีหน้าหนักอึ้งหลังเขาใช้วิชาย่นระยะค้นหาพื้นที่โดยรอบทว่าไม่พบแม้แต่เงานั่นแสดงว่ายันต์หลบหนีของพวกมันนี้ต้องทรงพลังมากแน่ๆ

“บัดซบไอ้พวกสารเลว” เขารีบสั่งออกไป

” ค้นหาผู้บาดเจ็บทั้งหมดแล้วพาคนเจ็บไปรักษาส่วนคนที่ตายระบุตัวตนแล้วส่งไปกองทหารรักษาการแล้วติดต่อไปทางญาติเพื่อให้พวกเขารับทราบ” เขากวาดตามองไปรอบๆ

“ให้คนประเมินความเสียหายอย่างละเอียดและด่วนที่สุด “ท่านเจ้าคุณออกคำสั่งจัดการเรื่องต่างๆ จนหมดทหารหลวงก็มาถึงการต่อสู้เหมือนจะนานทว่ามันผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น กว่าทหารหลวงจะมาถึงทุกอย่างก็จบไปแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะเก่งกาจทว่าทหารหลวงฝีวิชาทางสายทหารไม่ได้เก่งด้านอาคมพวกเขาจึงไม่มีวิชาย่นระยะแต่ไม่มีใครคิดว่าทุกอย่างจะจบไวขนาดนี้แม่ทัพหลวงที่ชื่อทรงวุฒิถามขึ้น

” เรื่องราวมันเป็นอย่างไรกันแน่ “ท่านเจ้าคุณจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังทุกคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก

“ขุนโสภาโดนจับไปงั้นหรือ” ท่าเจ้าคุณพยักหน้า

“ใช่ “ทรงวุฒิมีสีหน้าแปลกประหลาด

” ไม่ใช่ว่าแผนของเราคือใช้ร่างพันนาเป็นตัวล่อพวกมันหรอกหรือไม่สิพวกมันจำขุนโสภาไปทำไมกันนี่มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ “ท่านเจ้าคุณสีคางไปมา

” เรื่องนี้ย่อมมีเมื่อหลังแน่แต่นี่ไม่ใช่เวลาเราต้องจัดการเรื่องตรงหน้าก่อนความเสียหายนี้มีไม่น้อยเลย” ท่านเจ้าคุณมองไปรอบๆ แล้วเรียก

“ไอ้สมานเอ็งอยู่ไหน “พระยาสมานนอนอยู่ใต้ซากตึกส่งเสียงครางออกมาก่อนจะกล่าว

” ข้าอยู่นี่ขอรับท่านเจ้าคุณ “ท่านเจ้าคุณมองไปตามเสียงก็เห็นพระยาสมานอยู่ใต้าซากอาคารพวกเขาจึงให้คนช่วยกันพาตัวพระยาสมานออกมา

” เอ็งไหวหรือไม่” พระยาสมานพยักหน้า

พระยาสมาน “พอไหวขอรับ” ท่านเจ้าคุณจึงเรียกหมอมาดูอาการแล้วถาม

“ได้ผลใช่หรือไม่” พระยาสมานพยักหน้า

“ขอรับ “ท่านเจ้าคุณถอนใจตอนนี้นินถูกพวกมันจับไปถ้าแผนของเขาใช้ไม่ได้ล่ะก็ซวยแน่ “หลังจากสั่งงานคนไปจัดการเรื่องทั้งหมดท่านเจ้าคุณก็สั่งให้ทองและแสนกลับไปแจ้งข่าวที่บ้างวาสกับเป็ดก็แยกตัวหลับไปเช่นกัน เขาหันไปมองโทโมเอะ นี่ยากหน่อยเขาพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้

“มัใครพูดภาษาญี่ปุ่นได้บ้างไหม” ทหารคนหนึ่งพยักหน้าแล้วเดินมา

“กระผมพอพูดได้ขอรับ” ท่านเจ้าคุณจึงให้ทหารแปลให้

โทโมเอะ “ได้ข้าจะไปรอข่าวที่บ้าน” ทหารแปลให้ท่านเจ้าคุณฟัง

” ขอบคุณที่ท่านหญิงให้ความช่วยเหลือครั้งนี้ “นางได้ยินตำแปลก็ส่ายหน้า

โทโมเอะ” ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกข้าแค่ทำตามคำสั่งท่านขุนเท่านั้น “ท่านเจ้าคุณพยักหน้าแล้วมองไปทางแสน

“ไอ้แสนพานางไปด้วย” แสนพยักหน้าท่านเจ้าคุณหันมาทางทอง

” เอ็งยังไม่ไปอีกหรือ “ทองถามขึ้นมาเมื่อหานินไม่เจอ

ทอง “แล้วไอ้นินล่ะขอรับ” ท่านเจ้าคุณในตาวูบไหว

“มันถูกขอมจับไปแล้ว” ทุกคนตกตะลึง

ทอง “งั้นเราต้องออกตามหามันไม่ใช่หรือขอรับรีบตามไปอาจจะทันนะขอรับ” ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

“ไม่ทันแล้วมันใช้ยันต์หลบหนีไม่ใช่ย่นระยะข้าออกตามหาไปแล้วเมื่อครู่แต่ไม่พบมันเลย” ทุกคนมีสีหน้าสลด

“กลับไปก่อนรอให้ข้าประชุมก่อนค่อยว่ากันข้าต้องตามหามันแน่ทว่าเรายังไม่รู้ว่าพวกมันอยู่ที่ไหนจนกว่าจะแน่ใจตอนนี้ทำอะไรไม่ได้หรอก “ทุกคนพยักหน้าแล้วพากันกลับไป ส่วนท่านเจ้าคุณเดินทางเข้าไปที่วังหลวงเพื่อรายงานเรื่องทั้งหมด สองชั่วโมงต่อมาพวกทองกลับมาถึงบ้านก็ทำเอาทุกคนประหลาดใจ

ไหมแก้ว” ทอง แสน ไหนว่าไปนอกเมืองไม่ใช่รึ “ทองจึงเล่าออกมา

ทอง “เดิมทีก็เป็นเช่นนั้นขอรับทว่าระหว่างที่เราออกไปถึงหน้าประตูเมืองไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อนท่านขุนตัดสินใจกลับไปช่วยท่านเจ้าคุณขอรับ” พิมถามขึ้น

“งั้นนินไปไหนเสียเล่าตามคุณพ่อไปรึ” ทองส่ายหน้า

ทอง” ท่านขุน… “ทองแน่นอนไม่กล้าพูดไหมแก้วสัมผัสได้ว่ามันผิดปกติ

ไหมแก้ว” เกิดอะไรขึ้นกันแน่ “แสนรีบกล่าว

แสน” รอท่านขุนกลับมาก่อนเถอะขอรับตอนนี้เราเองก็ยังไม่ทราบเรื่องมากขอรับ “พิมไม่เชื่อ

พิม” เกิดเรื่องขึ้นกับนินใช่หรือไม่เขาเป็นอะไร “หางตาของพิมเหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

แสน” เราไม่ทราบจริงๆ ขอรับต้องรอท่านเจ้าคุณก่อนขอรับ” ทุกคนขมวดคิ้ว

แก้ว” คุณแม่กับพี่พิมไปพักก่อนเถอะขอรับรอคุณพ่อกลับมาก่อนค่อยว่ากันขอรับ “ทุกคนนั่งรอท่านเจ้าคุณไม่มีใครข่มตาลงได้พวกเขาเต็มไปด้วยความกังวลระหว่างนี้ทองและแสนเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังว่าพวกขอมมาชิงร่างของพันนาจึงเกิดการต่อสู้ขึ้นที่เมืองชั้นนอกความเสียหายนั้นหนักหนามากจริงๆ ส่วนขุนนางที่เกี่ยวข้องก็เดินทางมาถึงวังหลวงแล้วในเวลาต่อมาเกิดการถกเถียงกันขึ้นหัวข้อใหญ่ๆ คือนินที่ถูกลักพาตัวไปท่านเจ้าคุณโกรธมาก ระหว่างการเดินทางมาวังหลวงทำให้เขาตกผลึกได้ว่าจะต้องมีคนสมรู้ร่วมคิดกับพวกขอมแน่นอนไม่อย่างนั้นใครมันจะไปรู้จักนินได้ชื่อเสียงนินยังอยู่ในวงแคบๆ ไม่มีใครสนใจหรอก ท่านเจ้าคุณจึงกล่าวความคิดออกมาทั้งหมดต่อหน้าพระที่นั่ง

“จะต้องมีคนให้ข่าวพวกขอมรู้แน่ว่านินเป็นใครอย่าลืมว่าขุนโสภาเพิ่งจะมีชื่อเสียงไม่ถึงเดือนพวกนั้นจะรู้จักเขาได้อย่างไร” ขุนหลวงหรี่ตาลง

” เป็นเช่นนี้จริงหรือขุนนางที่รักของข้าแต่ไหนแต่ไรมาข้าคนนี้ปิดตาข้างหนึ่งเพื่อให้พวกเจ้าสามารถหาผลประโยชน์ได้บ้างทว่าขีดจำกัดของข้าย่อมมีหากว่ามันผู้นั้นคิดทำลายรากฐานของประเทศข้าไม่มีทางปล่อยไว้อย่างแน่นอน “จิตสังหารของเขาระเบิดออกมาจนกดทับทุกคนขุนหลวงไม่ใช่คนโง่ แค่นินหายตัวไปเขาพอจะเดาได้เจ็ดแปดส่วนแล้วว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ แม้นินจะมีชื่อเสียงทว่าก็แค่อยู่ในวงแคบๆ เท่านั้นการที่ขอมรู้ถึงความสามารถของนินในเวลาสั้นๆ นั่นมันแปลกเกินไปหน่อยดังนั้นต้องมีคนจงใจส่งข่าวไปบอกพวกมันแน่นอนทว่าเป้าหมายของพวกมันคืออะไรกันแน่ ขุนนางทุกคนหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา บดินทร์ มองไปทางขุนนางคนหนึ่ง ชายชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

” ขุนโสภาแม้จะเก่งอยู่บ้างแต่การหายตัวไปของเขาเราก็มิได้เสียหายหนักพ่ะย่ะค่ะแน่นอนว่าเราต้องตามหาเขาทว่าสิ่งสำคัญคือความเสียหายของเมืองชั้นนอกมากกว่าพ่ะย่ะค่ะ” เขาตั้งใจด้อยค่าของนินลงทว่า ขุนหลวงโกรธจนหัวเราะเขา

“ไม่สำคัญรึ “ขุนหลวงเผยยิ้มร้ายออกมา

เมื่อขุนหลวงยิ้มออกมาแบบนี้นั่นหมายความว่าขุนหลวงโกรธจนอยากสังหารคนแล้วเขาชี้ไปที่ขุนนางคนนั้นแล้วกล่าวออกมาด้วยเสียงที่โกรธจัด

” ไม่สำคัญอย่างนั้นหรือไอ้พวกโง่เขลา ขุนโสภาเก่งอะไรที่สุดน่ะหรือคือการสร้างตำราเรียนรู้ไหมหมายความว่าอย่างไรเราสามารถสร้างรากฐานองค์ความรู้ได้ก่อนอังวะและขอมรวมไปถึงประเทศต่างที่ยังไม่ก่อตั้งสถานศึกษาเราจะสามารถนำหน้าพวกเขาได้เป็นสิบหรือเป็นร้อยปีจากเรื่องนี้การที่มันจับตัวขุนโสภาไปนั้นหมายความว่ามันตระหนักได้ถึงเรื่องนี้แล้วเช่นกันและมันรู้ได้อย่างไรว่าขุนโสภามีความสำคัญด้านนี้พวกเอ็งคิดว่าพวกจอมขมังจนกระทั่งมันใส่ใจเรื่องนี้หรือจะต้องมีคนเตือนมันถึงเรื่องนี้ไงและขอให้คนๆ นั้นไม่ใช่ขุนนางที่รักของข้าไม่เช่นนั้นข้าจะประหารมันเก้าชั่วโคตร “มีขุนนางหวาดกลัวทว่าก็มีคนหนึ่งพูด

” ถ้าเป็นเช่นนั้นแต่ขโมยตำราเรียนเราไปก็ได้แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะเหตุใดต้องจับขุนโสภาไปกันพ่ะย่ะค่ะ “ขุนหลวงหัวเราะ

” ไอ้เทียมเอาวิชาเลขมาให้มันอ่านดู “มหาดเล็กเทียมยื่นตำราเลขให้ขุนนางคนนั้นดู

“ไหนเอ็งบอกมาหน่อยว่าสูตรคูณมีวิธีใช้อย่างไร” สีหน้ามันซีดเผือดมันจะตอบได้อย่างไรมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสูตรคูณคืออะไรเหงื่อเท่าเม็ดถั่วผุดออกมา

“นี่ นี่” ขุนหลวงเดินลงมาแล้วถีบขุนนางคนนั้นจนกระเด็น โครม ทุกคนตกตะลึง

ขุนหลวง “ข้ามีขุนนางโง่แบบนี้ได้อย่างไรถ้าไอ้นินไม่สำคัญแล้วพวกมันจะเอาตัวไอ้นินไปเพื่ออะไรพวกมันว่างขนาดนั้นเลยหรือเรื่องนี้ข้าต้องสืบสวนจนถึงที่สุด” ขุนหลวงกวาดตามองไปยังทุกคน จากนั้นขุนหลวงก็ขมวดคิ้วแล้วคิดอะไรได้แล้วถามท่านเจ้าคุณ

” พวกวังตะวันตกเคลื่อนไหวหรือไม่ “ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

” ไม่เห็นเลยพ่ะย่ะค่ะ “จากนั้นท่านเจ้าคุณก็ชะงักจริงด้วยการที่นินหายตัวไปใครกันได้รับผลประโยชน์มากที่สุดก็พวกวังตะวันตกไงเล่า แต่ท่านเจ้าคุณคิดว่ามีอีกความเป็นไปได้หนึ่งลูกน้องเขาไอ้แหวงได้รายงานเรื่องไอ้เชษฐ์พบคนแปลกหน้าสามครั้งนั่นก็อาจเกี่ยวข้องกันก็ได้ จากนั้นพระยาสมานก็ขอเข้าเฝ้า

“เข้ามา” พระยาสมานมีสภาพย่ำแย่มากกล่าวออกมา

“รู้ตำแหน่งคราวๆ แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทุกคนมีสีหน้าแตกต่างกันไปรู้ตำแหน่งอะไรกันแน่ ขุนหลวงกล่าวออกมา

” นอกจากไอ้เรืองแล้วออกไปรอข้างนอกก่อน “ทุกคนจึงต้องออกไป ก่อนหน้านี้ได้มีการประชุมกันถึงเรื่องของร่างพันามาก่อนว่าพวกมันต้องกลับมานำร่างของพันนาไปแน่นอนและตอนนั้นเองท่านเจ้าคุณก็เกิดความคิดที่บ้าๆ ขึ้นว่าจะมอบร่างมันไปทว่าจะลงอาคมติดตามเอาไว้เพื่อหาฐานทัพพวกมันแต่ก็วางแผนสองทางคือพยายามจับพวกมันให้ได้ก่อนถ้าไม่ได้ก็ใช้แผนสองคือให้พวกมันเอาร่างไปแล้วตามไปถล่มค่ายมันทีหลังทว่าไม่คิดเลยว่าคนที่มาจะร้ายกาจขนาดนี้การต่อสู้ดุเดือดมาก คิดไม่ถึงว่าพวกมันมากันชุดใหญ่ขนาดนี้แถมบานปลายจนเกิดการต่อสู้ที่ใหญ่มากขึ้นประเด็นสำคัญคือนินดันเป็นเป้าหมายมันอีกคน พระยาสมานทำการเปิดใช้ยันต์ติดตามวิชานี้จะเห็นภาพในรัศมีของร่างพันนาได้ทั้งหมดก็พบว่าพันนาอยู่สถานที่แห่งหนึ่งในป่าที่สวยงามมากทว่าที่นั่นเหมือนเป็นค่ายทหารที่ใหญ่มากถูกสร้างมาเป็นอย่างดีคนที่อยู่ด้านในไม่ใช่ทหารแต่พวกเขามีกลิ่นอายไม่ต่างจากทหารเลยเขารีบเปลี่ยนมุมมองตามร่างพันนาที่ถูกหามไปตามทางมุมมองของเขาสามารถมองได้รอบตัวของร่างพันนาแถมไกลมาก

พระยาสมาน” ดอกลำดวลงั้นหรือแต่ว่านี่ในป่าไม่ใช่หรือ “เมื่อเขาตามไปเรื่อยๆ ก็พบเบาะแสสำคัญคือแผนที่ที่ติดอยู่บนผนังจึงทำให้รู้ว่าพวกมันอยู่ที่ไหนเพราะมีการทำเครื่องหมายเอาไว้ชัดเจนเพื่อความชั่วเขาถอนยันต์ติดตามออกมามันแปลงเป็นแมลงแล้วบินไปรอบๆ ก็แล้วออกมามองไปยังมุมสูงไม่ผิดอย่างที่คาดนี่คือนี่คือเมือง โพงโร ไม่ผิดแน่พระยาสมานตามหานินจนกระทั่งมาถึงห้องลับเข้าไม่สามารถเข้าไปได้มันมีอาคมป้องกันรุนแรงมากจนทำให้ยันต์ของเขาสลายไปเขาจึงรีบมากราบทูลอย่าที่เห็น

“ว่ามา” พรยาสมานจึงกล่าวออกมา

” พบแล้วพ่ะค่ะพวกนนั้นอยู่ที่เมือง โพงโร พวกมันสร้างค่ายเหมือนค่ายทหารใหญ่หลบอยู่ในป่าเวทย์ที่น่ากลัวมากพ่ะย่ะค่ะ “ท่านเจ้าคุณดีดตัวขึ้นมา

” จริงรึ “ขุนหลวงรีบห้าม

” ไอ้เรืองใจเย็นก่อน “ท่านเจ้าคุณจึงสงบสติอารมณ์ ขุนหลวงคิดสักพักแล้วสั่งออกไปลอยๆ แน่นอนว่าเขาสั่งองครักษ์ลับออกไป

ขุนหลวง “งั้นส่งจดหมายไปจังด่านพระปรงเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้” เขาหันไปมองท่านเจ้าคุณ

“ส่วนเอ็งไอ้เรืองเอ็งออกจากเมืองไม่ได้แต่ข้าจะส่งยอดฝีมือออกไปตามหาไอ้นินแทน” ที่ขุนหลวงไม่ให้ท่านเจ้าคุณออกไปเพราะว่านี่อาจเป็นแผนล่อท่านเจ้าคุณออกจากเมืองหลวงเพื่อสังหารเขาแน่นอน

“ไอ้เรืองเอ็งย่อมรู้ดีที่สุดว่าเอ็งออกไปผลจะเป็นอย่างไรพวกมันสงสัยเรื่องเอ็งมานานแล้วครั้งนี้ถ้าเอ็งออกไปพวกมันต้องรู้ความลับเอ็งแน่” ท่านเจ้าคุณย่อมรู้ดีครั้งที่แล้วเขาก็เกือบไม่รอดยังดีที่นินมาช่วยเขาได้ทันเวลา

“แต่ฝ่าบาทกระหม่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้หรอกนั่นมันลูกเขยกระหม่อมนะ” ขุนหลวงยกมือขึ้น

“เรื่องนี้ตกลงตามนี้เอ็งไม่ต้องพูดอีก “จากนั้นขุนหลวงก็ให้ขุนนางเข้ามาแล้วหารือและวางแผนเรื่องอื่นๆ ต่อจนเลิกประชุม หน่วยลับที่ชื่อว่าหมาป่าถูกตั้งขึ้นเพื่อออกตามหานินพวกเขาออกเดินทางทันที ส่วนขุนหลวงและท่านเจ้าคุณอยู่คุยกันต่อ ตอนนี้ท่านเจ้าคุณไม่อาจสงบได้อีก

” เหตุใดไม่ให้กระหม่อมไปหากไอ้นินเป็นอะไรไปกระหม่อมคงรับเรื่องนี้ไม่ไหว “ขุนหลวงขมวดคิ้ว

” ข้าล่ะสงสัยจริงๆ ว่ามันเป็นลูกเขยหรือลูกแท้ๆ ของเอ็งกันแน่ “ขุนหลวงถอนใจออกมา

” ไอ้นินข้าเองก็ชอบมันทว่าเอ็งต้องเข้าใจว่าข้าก็เสียเอ็งไปไม่ได้เช่นกัน “ท่านเจ้าคุณนั่งลงสงบสตีอารมณ์

” พวกมันไม่ฆ่าไอ้นินหรอกไม่งั้นคงไม่จับมันไปให้ข้าเดานะพวกมันต้องการความรู้ของไอ้นิน “ท่านเจ้าคุณก็คิดเรื่องนี้ออกเช่นกันขุนหลวงกล่าวต่อ

“แต่ที่สำคัญคือคนที่ปล่อยข่าวเรื่องไอ้นินนั้นมันหวังจะกำจัดเอ็งมากกว่าหากเอ็งออกไปนักฆ่านับร้อยรอเชือดเอ็งแน่” ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว การไปครั้งนี้แน่นอนว่าต่างจากครั้งทั่วๆ ไปที่เขาจะออกไปแบบลับๆ ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ใดทว่านี่ต่างออกไปคนที่วางแผนเรื่องนี้ต้องจับตาดูท่านเจ้าคุณอยู่แน่นอนการจะโค่นล้มขุนหลวงได้จะต้องจัดการท่านเจ้าคุณเรืองเป็นอันดับแรกก็เพราะพลังของเขาน่ะสิน่ากลัวถึงขั้นลีเคนาที่เป็นยอดจอมเวทย์แห่งยุคยังเอาเขาไม่ลงเลย

ท่านเจ้าคุณกว่าจะกลับออกมาจากวังหลวงก็บ่ายโมงแล้วกว่าจะเดินทางไปถึงบ้านอีกก็เป็นเวลาช่วงเย็นแล้ว เมื่อมาถึงท่านเจ้าคุณก็ต้องตกใจเพราะทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เขาถอนใจออกมาอย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องมีคำอธิบาย

ไหมแก้ว” แล้วพ่อนินเล่า “ท่านเจ้าคุณยิ้มขมขื่นแล้วตอบกลับไปแบบหมดแรงเช่นกัน

“มันถูกพวกขอมจับไปแล้ว “เมื่อได้ยินแบบนั้นพิมก็เป็นลมไปทันทีทุกคนจึงวุ่นวายกันใหญ่เมื่อฟื้นขึ้นมาทุกคนก็โล่งใจ ท่านเจ้าคุณจึงรีบอธิบาย

” พิมลูกไม่ต้องร้อนใจการที่มันจับตัวนินไปแทนที่จะฆ่าเขาแสดงว่าพวกมันต้องการผลประโยชน์จากไอ้นินพวกมันไม่ฆ่าเขาแน่นอน “พิมยิ่งกังวลมากขึ้น

พิม” แต่ถึงอย่างนั้นเขาอาจโดนทรมานเมื่อลูกคิดว่าเขาจะต้องเจออะไรบ้างลูกก็เหมือนจะเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก “ไหมแก้วปลอบลูกสาว

ไหมแก้ว” เด็กโง่เจ้ารักเขาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก “ท่านเจ้าคุณมีสีหน้าเครียดทองถามขึ้น

ทอง” ท่านเจ้าคุณขอรับแล้วไอ้นินถูกพาไปที่ไหนขอรับพวกกระผมยินดีที่จะออกไปตามหามันขอรับ” ท่านเจ้าคุณส่ายหน้า

“ไม่ได้พวกเราออกไปไม่ได้ครั้งนี้มีคนวางแผนโจมตีพวกเราพวกเอ็งคิดดูดีๆ ว่าทำไมพวกมันถึงได้จับตัวไอ้นินไปพวกมันรู้ถึงการมีอยู่ของไอ้นินได้อย่างไร” ทุกคนคิดตามสีหน้าก็พลันดูไม่ได้

ไหมแก้ว” พวกมันชักจะมาไปแล้วกล้าทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ” พิมสงบสติอารมณ์ออกมา

พิม “ในเมื่อพวกเขาจงใจเล่นงานเรางั้นลูกจะไม่ยอมให้พวกมันทำตามใจเป็นแน่” ท่านเจ้าคุณมองลูกสาว

“ลูกหมายความว่าอย่างไร” พิมกล่าวออกมา

พิม “อย่างน้อยลูกต้องทำในสิ่งที่ทำได้ธุรกิจของนินที่สร้างไว้จะต้องดำเนินต่อลูกจะช่วยบริหารจนกว่าเขาจะกลับมา” ท่านเจ้าคุณแอบถอนหายใจยังดีที่ลูกของเขาใช้สิ่งนี้เป็นแรงผลักดันแทนที่จะตรอมใจจนล้มป่วย

ภา “แล้วจะทำอย่างไรเจ้าคะเราไม่รู้ว่าพี่เขยถูกจับไปไหนแถมเราก็ออกตามหาไม่ได้อย่างนี้” ท่านเจ้าคุณเผยยิ้มออกมา

“เรื่องนี้พวกลูกไม่ต้องสนใจหรอกทำตัวปกติก็พอ” จากนั้นก็มีคนมาขอพบท่านเจ้าคุณเป็นโทโมเอะเขามากับโทชิ ท่านเจ้าคุณจึงให้พวกเขาขึ้นเรือนมา

“มีอะไรงั้นหรือท่านหญิง” โทโมเอะกล่าวออกมาแล้วให้โทชิแปล

โทชิ “ท่านหญิงกล่าวว่ามีวิธีรู้ว่าท่านขุนปลอดภัยหรือไม่” ทุกคนจึงสนใจ

“อย่างไรหรือว่ามา” โทโมเอะจึงหงายฝ่ามือให้ทุกคนดูที่ข้อมือด้านในมีสัญลักษณ์รูปดวงจันทร์เสี้ยวปรากฏ

โทชิ “นี่คือตราประทับเมื่อสาบานรับใช้นายแล้วหากสัญลักษณ์นี้ยังอยู่นั่นหมายความว่านายหรือท่านขุนยังมีชีวิตอยู่ขอรับจะเรียกว่านี่คืออาคมชนิดหนึ่งก็ได้ขอรับ” ท่านเจ้าคุณเผยยิ้มออกมา

“เช่นนั้นก็เยี่ยมเลยเราจะได้สามารถรู้สถานการณ์ของไอ้นินได้ตลอดเวลา” ทุกคนโล่งใจไปอีกขั้นหนึ่ง ทางด้านนินตอนนี้เขาถูกมัดเหมือนมัมมี่และขังอยู่ในห้องที่ถูกสร้างมาอย่างดีเพื่อใช้สำหรับขังคนที่มีพลังเหนือมนุษย์โดยเฉพาะ แล้วมีคนหลายคนยืนล้อมเขาอยู่ตรงกลางมีเก้าอีกขนาดใหญ่และมีสตรีนั่งอยู่แน่นอนว่านางคือลีเคนาเมื่อเห็นนางชัดๆ นินจึงพบว่านางคือสาวงามคนหนึ่งเลยทีเดียว

นิน “พวกแกจับข้ามาทำไม” นางประหลาดใจ

“พูดภาษาข้าได้ด้วยรึ” นินกลอกตานี่มันยากตรงไหนกัน

นิน “มันยากตรงไหนบอกมาว่าแกต้องการอะไร” นางมองนินอย่างสนใจ

“แกนี่ไม่ตระหนกเลยหรือที่ถูกจับมา” นินเผยยิ้มร้ายออกมาเขาเป็นสายลับผ่านเรื่องแบบนี้มาไม่น้อยแล้วจะตระหนกได้หรือ

นิน “การที่พวกแกจับฉันมาแทนที่จะฆ่าแสดงว่าพวกมันมีบางอย่างต้องการจากฉันใช่ไหมล่ะ” นางยิ้ม

“แกนี่ฉลาดดีนี่ถูกต้องเราต้องการความรู้ของแก” นินขมวดคิ้ว

นิน “หรือว่าพวกมันต้องการยาสีฟันของข้ากันไม่ถูกนี่มันไม่คุ้มเลยกับการแลกสูตรยาสีฟันถ้างั้นต้องเป็นตำราเรียนแน่นอนแต่พวกมันรู้ได้อย่างไรว่าฉันคือคนเขียนตำรา” เขาเผยยิ้มออกมา

นิน “ใครกันเป็นคนส่งข่าวว่าข้าคือคนที่เขียนตำราเรียนได้” นางเลิกคิ้วขึ้น

“เดาได้เร็วขนาดนี้เลย” นินแค่นเสียง

นิน” แน่นอนข้าไม่ได้โง่บอกไวเลยว่าแกไม่มีทางได้ในสิ่งที่ต้องการหรอก “นางหัวเราะออกมา

” ข้าไม่รีบตอนนี้แกยังไม่ให้ความร่วมมือแต่อีกไม่นานหรอกแกรู้ไหมว่าการอดอาหารมันทรมานยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้นข้าจะทรมานแกจนกว่าแกจะทำงานให้ข้า “นางดีดนิ้วสายฟ้าก็ฟาดลงมาที่ร่างของนิน ตูมมมมม

นิน” อ๊ากกก อีเวรเอ๊ยปล่อยฉัน “นางแสยะยิ้มออกมา

” ลงมืออ้ออย่าโจมตีไปที่หน้าของมันแต่ตอนนี้ก็ขี้เหร่พออยู่แล้วถ้าเละไปกว่านี้ข้ากลัวว่าข้าจะอาเจียนเสียก่อน “นินถึงกับหน้ากระตุกเขาขี้เหร่ตรงไหนกันไม่สิถ้าเทียบกับคนอื่นมันก็อย่างนั้นจริงๆ นินพยายามดิ้นทว่าดิ้นไม่หลุด

ลีเคนา “อย่างพยายามเลยนี่คือผ้าอาคมมันไม่หลุดออกมาหรอก” จากนั้นคนของนางก็ซ้อมนินอย่างบ้าคลั่งจนนินสลบไป

” พอก่อนเดี๋ยวมันตายไม่ต้องให้ข้าวให้น้ำมันอีกสามวันค่อยมาดูมันใหม่ “ทุกคนพยักหน้าแล้วเดินออกไปตอนนี้จิตของนินเข้าไปในกระบี่ชิงหยวนทำเอาเขาตกใจมาก

นิน” ไม่สิเป็นไปได้ไงจำได้ว่ากระบี่หลุดมือไปแล้วไม่ใช่หรือ “ทว่าเมื่อเขาสังเกตดีๆ กระบี่ชิงหยวนเข้าไปอยู่ในตันเถียนของเขาเฉยเลย

นิน” เกิดอะไรขึ้นกันแน่ “…