"เสี่ยวเวย เ้ากับพี่ซานและคนอื่น ๆ ช่วยกันขนโถน้ำตาล จำไว้ว่าห้ามอยู่ลำพัง"
เมื่อทุกคนมาถึงแล้วหลินอวี่จึงทำได้เพียงกัดฟันเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้ หวังว่าเ้าของหอสุราชิงเจียงจะยังคงรักษาคุณธรรมและความเมตตาเอาไว้ มิเช่นนั้นการค้าครั้งนี้คงต้องจบสิ้นลง
ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน
เจียงหนานเยี่ยนนั่งอยู่ในรถม้า เขากวาดสายตามองชาวบ้านที่ล้อมรอบพวกเขาอยู่ แล้วหยิบน้ำตาลไม้งาขึ้นมาทานชิ้นหนึ่งเพื่อระงับความตื่นตระหนก
หมู่บ้านสือหลินอยู่ห่างจากตัวอำเภอเพียงครึ่งชั่วยาม แม้จะเป็ที่ห่างไกลแต่ก็ไม่ได้ปิดกั้น ไม่น่าจะทำเื่ร้ายแรงอย่างการปล้นคนเดินทางทั้งหมู่บ้านได้ อีกทั้งระหว่างทางยังพบรถขนอ้อยป่ามุ่งหน้ามาทางนี้ แสดงว่าพวกเขาไม่ได้ปฏิเสธการต้อนรับคนนอก
"ดูเหมือนข้าจะมาไม่ถูกจังหวะ ในหมู่บ้านสือหลินต้องเกิดเื่ใหญ่ขึ้นแน่ ๆ "
ขณะนั้น เถ้าแก่ถงที่เจรจากับชาวบ้านเสร็จแล้วได้เลิกม่านรถม้า ก้มตัวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ลุงถง ทำไมพวกเขาถึงกั้นไม่ให้พวกเราเข้าหมู่บ้านขอรับ?"
"เห็นว่าบ้านของหลินอวี่เกิดไฟไหม้ แถมยังเจอคนในหมู่บ้านสมคบคิดกับกลุ่มโจร ฉวยโอกาสปล้นชิงในขณะที่ไฟกำลังลุกไหม้"
"กร๊อบ"
ฟันของเจียงหนานเยี่ยนขบกันจนเกิดเสียง ความรู้สึกเสียวฟันทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความเ็ป
ไฟไหม้? ปล้น?
"หลินอวี่ไม่เป็ไรใช่หรือไม่?"
"ตอนนั้นหลินอวี่ไม่อยู่บ้านจึงรอดมาได้ แต่พวกโจรนั่นมุ่งเป้าไปที่น้ำตาลทรายแดง จึงขนสินค้าที่จะต้องส่งมอบไปจนหมด"
เจียงหนานเยี่ยนกุมแก้มขวา หลังจากฟังคำพูดของลุงถง เขาก็รู้สึกว่าฟันยิ่งปวดมากขึ้น ั้แ่ในครัวทำขนมหวานออกมาวางเต็มโต๊ะ เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะมาพบลูกชายของลุงหลิน
"หากรู้ว่าเกิดเื่เมื่อคืน ข้าน่าจะรีบเดินทางมาโดยไม่หยุดพักผ่อน น่าเสียดายจริง ๆ "
แต่เมื่อลองคิดดูอีกที หลินอวี่ที่ส่งน้ำตาลไม่ทันตามกำหนด ตอนนี้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก หากเขาเสนอขอซื้อสูตรน้ำตาลทรายแดงในตอนนี้ หลินอวี่จะมีปฏิกิริยาอย่างไร?
"ลุงถงอยู่ข้างในหรือไม่?" เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากนอกรถม้า
ลุงถงรีบหันหลังกลับไป เลิกม่านรถม้าขึ้นก็พบกับหลินอวี่ที่อยู่ในสภาพมอมแมมไปด้วยฝุ่น เขากำลังเช็ดคราบเืที่แห้งกรังบนแก้ม พร้อมกับส่งยิ้มให้
ในขณะเดียวกัน หลินอวี่ก็มองเห็นชายหนุ่มสามคนที่เขาไม่รู้จักนั่งอยู่ในรถม้า คนหนึ่งสวมชุดหรูหราสีเขียว ต้องเป็เ้าของหอสุราชิงเจียงแน่นอน อีกฝ่ายอายุราวยี่สิบต้น ๆ มีท่าทางเหมือนคุณชายผู้สูงศักดิ์ ซึ่งแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้เล็กน้อย ไม่น่าจะเป็นายจ้างที่บิดาของเ้าของร่างเดิมเคยทำงานให้ในตอนนั้น
"ลุงถง ในหมู่บ้านเกิดเื่ขึ้น ถนนเดินลำบาก ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติในรถลงมาเดินเท้าสักครู่ขอรับ"
"นายท่าน ท่านคิดว่าอย่างไร?"
"พอดีข้านั่งรถม้าจนล้าแล้ว ในเมื่อคุณชายหลินเป็ผู้เชิญ ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ"
เจียงหนานเยี่ยนลงจากรถม้า และประสานมือทำความเคารพตามแบบฉบับของบัณฑิตเหวินต่อหลินอวี่ ก่อนมาเขาเตรียมตัวมาอย่างดี และรู้ว่าหลินอวี่เคยสอบได้เป็ถงเซิง
แม้เมื่อสามปีก่อนผลการสอบคัดเลือกขุนนางจะถูกยกเลิกจนทำให้เขากลายเป็คนปัญญาอ่อน แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่โรคปัญญาอ่อนของหลินอวี่จะหายไปแล้ว
โชคดีที่ในยามนี้ราชสำนักกำลัง้าคน เมื่อฝ่าพระบาททรงประทานรางวัล ก็ได้กำจัดเหล่าขุนนางไม่ซื่อสัตย์ที่เคยเสนอให้ยกเลิกผลการสอบคัดเลือกขุนนางในตอนนั้นออกไปจนหมด
หากเดือนหน้าผลการสอบคัดเลือกขุนนางไม่ออกมาดีนัก คนที่เคยถูกยกเลิกตำแหน่งและมีชื่ออยู่ในลำดับต้น ๆ ก็ยังมีหวังที่จะได้รับตำแหน่งคืน เนื่องจากเื่ยังไม่สิ้นสุด และมีการกล่าวถึงเพียงเล็กน้อยในจดหมายทางบ้าน จึงไม่สามารถใช้ข่าวนี้มาสร้างความประทับใจให้หลินอวี่ได้
ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก
ทางด้านหลินอวี่เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเ้าของหอสุราชิงเจียงผู้นี้ไม่ใช่เพียงพ่อค้า แต่ยังเป็ผู้มีความรู้
"ไม่ทราบว่าพี่ชายท่านนี้... ข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไรดี?"
"ข้าแซ่เจียง นามว่าหนานเยี่ยน อายุมากกว่าเ้าเพียงไม่กี่ปี เรียกข้าว่าพี่เจียงก็พอ"
ในสังคมศักดินา การแบ่งชนชั้นนั้นชัดเจนยิ่งนัก การเรียกพี่เรียกน้องจึงมีธรรมเนียมปฏิบัติที่ชัดเจน หลินอวี่ััได้ถึงความเป็มิตรที่เจียงหนานเยี่ยนแสดงออกมา คนผู้นี้ถ้าไม่ใช่คนเข้ากับคนง่าย ก็ต้องเป็คนที่มีเื่อยากให้ช่วย หากเป็อย่างหลัง เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่าย้าอะไรจากชาวนาป่าเขาเช่นเขา
"พี่เจียง เชิญขอรับ"
"เชิญ"
หลินอวี่พิสูจน์ให้ชาวบ้านเห็นว่าคนที่อยู่ในรถม้าคือแขกผู้มีเกียรติจากในเมือง จึงจัดแจงให้คนรู้จักพาคนขับรถไปพักผ่อนที่ทุ่งหญ้าอันกว้างขวาง การกระทำนี้ทำให้เจียงหนานเยี่ยนชื่นชมอย่างยิ่ง และในขณะเดียวกันก็รู้สึกปวดหัวไม่น้อย รายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้แหละคือตัวตัดสินความสำเร็จหรือล้มเหลว
ดูเหมือนหลินอวี่จะเป็คนละเอียดรอบคอบและเฉลียวฉลาด ดังนั้นเื่การขอซื้อสูตรจะทำอย่างบุ่มบ่ามไม่ได้
ทางลาดจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตกของหมู่บ้านต้องเดินอีกระยะหนึ่ง ในขณะที่เจียงหนานเยี่ยนกำลังหาจังหวะชวนคุยเื่การซื้อสูตร เขาเห็นชาวบ้านที่หน้าตามอมแมมถือถังน้ำอยู่ริมทาง วางถังน้ำลงแล้วเริ่มเก็บอ้อยป่าที่กระจายอยู่บนพื้น
เขามองอ้อยป่าที่กองเต็มถนน แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง หลินอวี่สังเกตเห็นจุดนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย และเป็ฝ่ายเริ่มอธิบายเื่โถน้ำตาลที่ถูกปล้นไปก่อน
"ที่บ้านเหลือน้ำตาลทรายแดงไม่ถึงหนึ่งพันจิน ตามที่ตกลงกับลุงถงไว้คือครึ่งเดือนผลิตหนึ่งหมื่นจิน ทุกสามวันต้องส่งสองพันจิน ตอนนี้ยังขาดอีกมากกว่าครึ่ง หากพี่เจียงรีบใช้ ข้าจะเกณฑ์คนทั้งหมู่บ้านมาช่วยกันเคี่ยวน้ำตาลทันที ก่อนมื้อเที่ยงจะเคี่ยวได้สองพันจิน และจะส่งไปที่หอสุราก่อนค่ำขอรับ"
การพูดเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมาด้วยท่าทางผ่อนคลาย ไม่เปิดโอกาสให้เจียงหนานเยี่ยนฉวยโอกาสกดดันได้เลย อย่างไรก็ตาม หลินอวี่ยังคงเตรียมแผนรับมือในกรณีที่เลวร้ายที่สุดไว้ หากเจียงหนานเยี่ยนฉวยโอกาสในยามลำบากเพื่อขอสูตรเคี่ยวน้ำตาล เขาจะยอมยกเลิกการร่วมงานกับหอสุราชิงเจียง และไปขายน้ำตาลทรายแดงให้กับคู่แข่งของหอสุราชิงเจียงแทน
เจียงหนานเยี่ยนรู้สึกว่าน้ำเสียงของหลินอวี่ค่อนข้างแข็งกร้าว และดูเหมือนจะกดดันเล็กน้อย จึงเริ่มเดินช้าลง เถ้าแก่ถงเกรงว่าคนหนุ่มจะใจร้อน คุยกันไม่กี่คำแล้วจะตกลงกันไม่ได้ จึงตั้งใจจะพูดช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่กลับได้ยินเ้าของหัวเราะเสียงดังขึ้นมา
"น้องหลิน เ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน ข้าเพียงแต่คิดถึงขนมน้ำตาลที่ลุงหลินทำ อยากจะมาไหว้ท่าน และถือโอกาสมาดูว่าเ้าเคี่ยวน้ำตาลทรายแดงอย่างไร"
เจียงหนานเยี่ยนชี้ไปที่เถ้าแก่ถงที่เดินตามหลังมา
"เื่การส่งมอบน้ำตาลทรายแดงเป็เื่ของเ้ากับลุงถง ข้าจะไม่เข้าไปแทรกแซง"
คำว่า 'ไม่แทรกแซง' เพียงคำเดียวของเขา ช่วยให้หลินอวี่รักษาความน่าเชื่อถือไว้ได้สำเร็จ เพราะกำหนดเส้นตายสามวันนั้น จะเป็่เช้าหรือ่ค่ำก็ได้
"พี่เจียงรู้จักท่านพ่อของข้าหรือขอรับ?"
"ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยพักที่หอสุราอยู่่หนึ่ง ขนมน้ำตาลที่ลุงหลินทำนั้นมีความเหนียวนุ่มเป็เลิศ"
เมื่อพูดถึงบิดาของหลินอวี่ เจียงหนานเยี่ยนก็ไม่มีความกังวลเื่ได้หรือเสีย น้ำเสียงจึงผ่อนคลายและพูดคุยมากขึ้น
ทั้งสองคนระลึกถึงขนมน้ำตาลและอาหารเลิศรสที่เคยทานตอนเด็ก ๆ พูดคุยกันว่าร้านหนังสือแห่งใดในเมืองมีพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกชั้นดี หรืออาจารย์สำนักใดที่มีท่าทางคร่ำครึหัวโบราณ ทั้งสองคนพูดคุยเื่สัพเพเหระแต่กลับลื่นไหลราวกับรู้จักกันมานาน
เดินมาถึงหน้าบ้านโดยไม่รู้ตัว
ขณะนี้ทางทิศตะวันออกเริ่มมีแสงรำไร มองเห็นซากปรักหักพังที่ถูกเผาจนดำเป็ตอที่ปลายทางลาด และชาวบ้านที่กำลังขนโถน้ำตาลจากตีนเขาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เจียงหนานเยี่ยนเห็นสภาพอันน่าเวทนาของบ้านหลินอวี่กับตา จึงรู้สึกโชคดีที่ตนเองยังมีมโนธรรมอยู่
หากเขาเสนอเื่ซื้อสูตรในเวลานี้ เขาก็คงไม่ต่างอะไรกับพวกโจรที่ฉวยโอกาสปล้นชิงในขณะไฟไหม้
"หลุมศพของท่านพ่ออยู่ทีู่เาด้านหลัง ทางเดินบนเขาลำบาก พี่เจียงรอให้ฟ้าสว่างกว่านี้แล้วค่อยไปเถิดขอรับ"
"ตามแต่น้องหลินจะจัดแจง"
บ้านถูกไฟไหม้ ไม่มีที่สำหรับต้อนรับแขก แต่หลินอวี่ก็ยังนำทางเจียงหนานเยี่ยนและคณะรวมสี่คน เดินเข้าไปในลานบ้านที่ถูกเผาจนดำ
ในขณะที่เจียงหนานเยี่ยนคิดว่าหลินอวี่้าให้พวกเขาเห็นความรุนแรงของเหตุการณ์ เพื่อขอผ่อนผันเวลาส่งน้ำตาลออกไปอีก ใครจะรู้ว่า หลินอวี่กลับหยิบผงสีขาวหม่น ๆ ถุงหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตาออกมาจากในบ้านที่เหลือเพียงขื่อบ้านครึ่งเดียว แล้วยื่นให้เจียงหนานเยี่ยน
"พี่เจียง รับไว้ขอรับ"
เจียงหนานเยี่ยนสำลักจนต้องเอามือปิดจมูกและไอเบา ๆ เมื่อรับถุงมาและเห็นว่าข้างในคือปูนขาว ก็มีสีหน้าไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
"ข้านึกว่าพี่หลินจะให้น้ำตาลทรายแดงแก่ข้า ไม่นึกว่าเป็ปูนขาว มันมีประโยชน์วิเศษอย่างไรหรือ?"
เขาไม่สนใจวัสดุก่อสร้าง สนใจเพียงแต่อาหาร โดยเฉพาะของหวาน นอกจากว่าปูนขาวจะสามารถนำมาทำอาหารเลิศรสได้ มิเช่นนั้น แทนที่จะให้ปูนขาวแก่เขา สู้เก็บไว้ให้หลินอวี่ใช้สร้างบ้านจะดีกว่า
4K
