บทที่ 16 หลบหนี
หลบหนี เสียงรถม้าที่ควบไปบนท้องถนนที่ลัดเลาะ ไม่อาจกลบเสียงของหัวใจดวงน้อยที่กำลังร่ำร้องได้ ในใจไม่คิดถึงตัวเองแม้แต่น้อย พร่ำโทษตัวเองต่าง ๆ นานาที่ทำให้เพื่อนเพียงคนเดียวต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะความคิดน้อยของตนเด็กสาวตัวเล็กที่มือโดนมัดรวบไว้ข้างหน้า ปากถูกปิดไว้โดยผ้าสีขาวอย่างหนาแน่น ดวงตาที่เปื้อนด้วยน้ำใส ๆ แต่แววตาแฝงไปด้วยความคับแค้นใจที่ทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้เลยเบื้องหน้าเป็นโจรสองคน ที่นั่งประจันหน้าอยู่ในรถม้าคันเดียวกัน โจรจ้องมองไปที่หญิงสาวแล้วพูดถ้วยคำเชิงประเมินราคาคนตรงหน้ากันอย่าขบขัน ยิ่งทวีความโกรธให้กับเด็กสาว‘ฉันต้องรอดให้ได้’ ไอรีนพยายามคิดหาวิถีทางที่จะทำให้รอดจากช่วงเวลาอันเลวร้ายนี้“ลูกพี่ เราต้องเข้าเมืองไปซื้อเสบียงกันก่อนไหมครับ”“เจ้าเฝ้านางไว้แล้วกัน ข้ากับเจส เข้าไปซื้อเสบียงก่อน”“ได้ ซื้อสุรามาด้วยล่ะ”“รู้แล้ว ๆ แต่เจ้าห้ามทำอะไรนางนะ ถ้ามีรอยขีดข่วน เดี๋ยวจะราคาตก นายใหญ่ฆ่าพวกเราแน่”“เออน่า ข้ารู้ พวกเจ้าก็รีบ ๆ ไปได้แล้ว” ไม่พูดเปล่า กระชากมือไอรีน ให้ลงมาจากรถม้าอย่างรุนแรง“ราฟ ข้าบอกว่าให้เบามือหน่อย”“เออ ๆ ไปได้แล้วน่า พูดมากซะจริง”“เดี๋ยวข้ารีบกลับมา...” โจรอีสองคน ควบรถม้า มุ่งหน้าเข้าเมือง“เจ้าก็อยู่เฉย ๆ ล่ะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”“อ่อย อ้า เออะ เอ้าอากไอ้อะไอ อ้าอะไอ้อดเอย”“เจ้าเลิกพยายามเถอะ ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ”“อ่อย อ้า ไอเออะอะ เอ้าไอ้เอินอากอ่าอี้ออ๋ายอ้าอีก”“ข้าฟังไม่รู้เรื่อง เจ้าหยุดพูดเถอะ”“แอ้อั๊ดไอ้อ่อย อ้าอากเอ-อะอา”“ข้าบอกให้เจ้าอยู่เงียบ ๆ”“แอ้อากไอ้อ้าอ่อยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!”“หุบปากของเจ้าซะ”“อ้าไอ้เอียบบบบบบบ อนอ่าเอ้าอะอ่อยอ้า”“ถ้าข้าแก้มัดปากให้เจ้า เจ้าจะเลิกโวยวายมั้ย” เด็กน้อยพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเข้าใจ“ข้าอยากเจรจา”“ข้าไม่ตกลงอะไรทั้งนั้น”“ข้ารู้เจ้าไม่ใช่คนใจร้าย ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่แกะเชือกให้ข้าหรอก”“อย่ามาทำเป็นรู้ดี ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้าจะพูดอะไรก็เท่านั้น”“หนึ่งแสนเหรียญ แลกกับการปล่อยตัวข้า”“ไม่”“นี่เงินทั้งชีวิตของข้าเลยนะ ยังไม่พออีกเหรอ”“เจ้าแกล้งโง่หรือโง่จริง ๆ เจ้ามาบอกโจรอย่างข้าว่าเจ้ามีเงินเท่าไหร่เนี่ยะนะ เจ้าไม่กลัวข้าจะได้ทั้งเงินของเจ้า และเงินที่ได้จากการขายเจ้าเหรอ”“....”“เห้อ เจ้ารู้แบบนั้นแล้ว เงียบ ๆ ไปซะดีกว่า ข้าไม่ใจอ่อนหรอก”“ข้าเชื่อ เชื่อว่า เจ้าไม่ใช่คนใจร้าย นั่งรถมาหลายชั่วยาม เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่พยายามเอาน้ำมาให้ข้า คนอื่นต่างพากันตีราคาข้า แต่เจ้ากลับนิ่งเฉย ข้า..”“เจ้ามันโง่จริง ๆ แหละ โจรก็คือโจร แล้วเจ้าก็จงเลิกนิสัยเชื่อใจใครง่าย ๆ ได้แล้ว เพราะความเชื่อใจของเจ้า มันทำให้ตัวเจ้าเองต้องมาอยู่ตรงนี้อย่างไรล่ะ” ราฟใช้ผ้าปิดปากไอรีนไว้เช่นเดิม ไอรีนถูกจับโยนขึ้นรถทันทีที่โจรทั้งสองกลับมา ทั้งหมดต่างรีบพากันมุ่งหน้าสู่ชายแดนให้เร็วที่สุดไอรีนจับในความเรื่องราวทั้งหมดได้ว่า อัศวินบาบิเนียร์ช่วยองค์หญิงเบลไว้ได้ เรื่องที่ไอรีนถูกจับตัวไป กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่อัศวินและทหารจากทั้งสามเมืองต่างช่วยกันตามหา ชายแดนทั้งสามเมืองถูกปิด ดังนั้นจึงมีหนทางเดียว คือ อาณาจักรทางเหนือ แต่ต้องลัดเลาะขอบป่าไปไกลมากโจรทั้งสามคนรีบมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรทางเหนือทันที การเดินทางที่ยาวนาน ป่าเมืองยอน์จค่อนข้างสลับซับซ้อน บวกกับความอ่อนล้าทำให้การเดินทางเป็นไปได้ช้าลง ทั้งหมดจึงตัดสินใจหยุดพักบริเวณลำธาร“กินนี่ซะ เดี๋ยวจะตายเสียก่อน” ราฟคอยแวะเวียนเอาอาหารและน้ำมาให้ไอรีนอยู่ตลอดการเดินทาง“ขอบคุณค่ะ” ไอรีนรับอาหาร จากคนตรงหน้ามาอย่างว่าง่าย“...”“เอ่อ คือ คือข้า”“อะไร”“ข้าอยากเข้าห้องน้ำค่ะ”“อีกแล้วเหรอ นี่ก็ดึกแล้ว เราก่อไฟไม่ได้ เจ้าทนไปก่อน เช้าแล้วค่อยไป”“ข้าปวดห้องน้ำจริง ๆ นะคะ”“ก็ได้ ๆ ตามมา”ราฟพาไอรีนเดินตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะแกะเชือที่มัดมือออก และยืนหันหลังให้ไอรีนทำธุระ“เดี๋ยวค่ะ เอ่อ คือ ข้าขอบคุณนะคะ”“เจ้ารีบ ๆ จัดการซะ มันเสียเวลา”“ค่ะ”ไอรีนเดินตรงเข้าไปในความมืดสักพัก ก่อนจะมีบางอย่างเกิดขึ้น“วี๊ดดดดด ปั้ง” เสียงพลุระบุตำแหน่งดังขึ้น จากจุดที่ไอรีนเดินหายเข้าไป“เกิดอะไรขึ้น”“รีบตามหาตัวนาง เราต้องไปเดี๋ยวนี้”โจรทั้งหมดต่างรีบพากันตามหาตัวไอรีนท่ามกลางความมืด เด็กน้อยซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบ...ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากมุ่งหน้ามาทางนี้ ทำให้โจรทั้งสาม ล้มเลิกความตั้งใจที่จะออกตามหาไอรีน และหลบหนีไปในทันที “ไอรีน ไอรีน”เสียงหวานที่คุ้นหูแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเด็กน้อยที่กำลังเหนื่อยล้า พร้อม ๆ กับสติที่ดับวูบไป......... TALK : น้อนนนนน ปลอดภัยแล้วใช่มั้ยลูก (จูงมือลูกไปทำบุญล้างซวย)ไรท์จะมาอัพใหม่พรุ่งนี้นะคะ