เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ทันใดนั้น... ใบหน้าของตาแก่ธนกฤต ก็ผุดขึ้นมาในความคิดผมทันที คงมีแต่เขาเท่านั้น ที่ต้องการจะจัดการผมถึงขนาดนี้ ผมไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องความแค้นอีกต่อไปแล้ว

ผมตัดสินใจเหยียบคันเร่ง เร่งความเร็วของรถขึ้นอย่างรวดเร็ว จนผมรู้สึกว่ารถมันจะบินขึ้นฟ้า รถกระบะสีดำก็เร่งเครื่องตามมาติด ๆ ชนิดที่แทบไม่ทิ้งระยะห่าง

ตอนนี้รถกำลังขับเข้าสู่ถนนภายในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งมีทางแยกและซอกซอยมากมาย ผมใช้โอกาสนี้พยายามตั้งสติอย่างหนักและเริ่มคิดหาวิธีที่จะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเขาให้ได้

พวกเขาอาจมีอาวุธมาด้วย... ความคิดนี้ทำให้หลังผมเย็นวาบ 

ผมเหยียบคันเร่งจมมิดติดพื้นรถ เครื่องยนต์คำรามลั่น จนความเร็วแตะขีดอันตราย

มันยิ่งขับไกลออกไปจากตัวเมืองเรื่อย ๆ ซึ่งไม่ใช่สัญญาณที่ดี เพราะหมู่บ้านแห่งนี้มีทางเลี้ยวกลับเข้าเมืองที่ไม่สะดวกและมันซับซ้อน

หากผมจะเลี้ยวเพื่อสลัดพวกเขา หรือหาทางย้อนกลับไปยังถนนหลัก ผมต้องหาทางเลี้ยวที่จะไม่ทำให้รถของผมต้องหยุดชะงักแม้แต่วินาทีเดียว เพราะนั่นหมายถึงการถูกตามทันอย่างแน่นอน

เหงื่อผุดขึ้นเป็นเม็ดตามใบหน้าและแผ่นหลังของผม ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย แต่ก็ไม่สามารถทำได้สำเร็จ เพราะนี่คือสถานการณ์เสี่ยงตายที่ผมไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต

ความตื่นตระหนกเริ่มกัดกินทุกความคิด จนกระทั่ง เสียงเรียบ ๆ ไร้อารมณ์ ของระบบดังขึ้นมาในโสตประสาท

เสียงนั้นกลับทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที อย่างน้อยที่สุด ในสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ ผมก็ยังมีระบบนี้อยู่เคียงข้าง

[เนื่องสถานการณ์ของคุณตอนนี้ ระบบ ได้ทำการเช่าซื้อทักษะ นักแข่งรถมืออาชีพ ให้กับคุณโดยอัตโนมัติ เพื่อรักษาชีวิตของคุณเอาไว้]

[-100,000 บาท]

[คุณได้รับทักษะ นักแข่งรถมืออาชีพ เป็นเวลา 60 นาที]

ทันใดนั้นเอง ข้อมูลต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวผมราวกับคลื่นทะเลที่ซัดกระหน่ำ

“ระบบ แกเลือกทางที่ดีที่สุดให้ฉันหน่อย!” ผมพูดออกไปอย่างรวดเร็ว “ฉันอยากจะหนีพวกมันให้พ้น!”

แทบจะทันทีที่คำพูดจบลง ภาพจอโปร่งแสงของแผนที่นำทางก็ปรากฏซ้อนทับอยู่บนกระจกหน้ารถ เส้นแสงสีฟ้าสดใสเส้นหนึ่งทอดยาวเป็นทางซิกแซกไปตามถนน

[หากคุณขับตามเส้นทางที่ระบบบอกต่อไปเรื่อย ๆ มีโอกาสที่จะรอดพ้นจากพวกเขา แต่ก็ไม่ 100% แม้ว่าคุณจะได้รับทักษะและขับได้ดีขนาดไหนก็ตาม]

คำเตือนนั้นทำให้ผมกระวนกระวายหนักกว่าเดิม ผมกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

“แกช่วยคิดหาทางออกที่ดีกว่านี้หน่อยสิวะ!” ผมตะโกนใส่ความว่างเปล่าอย่างหัวเสีย เพราะความสามารถของนักแข่งรถมืออาชีพที่เพิ่งได้รับมา ไม่ได้ช่วยให้ความกลัวหายไปได้ทั้งหมด

[ทางออกที่ดีที่สุด คือ คุณไม่ต้องหนีไปตลอด แต่คุณแต่ดักรอพวกเขาในจุดที่คุณได้เปรียบมากที่สุด]

ผมนิ่งอึ้งไปกับคำตอบนั้น สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ ดักรอพวกเขา หมายถึงการหยุดวิ่งหนี แล้วรอความตายไม่ใช่เหรอ

ผมมองที่กระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะเห็นรถกระบะคันสีดำที่เริ่มบีบเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ 

“แผนบ้าอะไรของแกนั้น ถ้าพวกมันมีปืนมาด้วยล่ะ ฉันจะทำยังไง”

[คุณก็มีได้เหมือนกันนี่ครับ]

ระบบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งจนน่าขนลุก ราวกับเรื่องการมีอาวุธเป็นเรื่องง่าย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนที่จอโปร่งแสงของแผนที่นำทางจะเปลี่ยนเป็นหน้าร้านค้าออนไลน์

ภาพในจอถึงกับทำให้ผมต้องเบิกตากว้าง หัวข้อที่โชว์อยู่บนหน้าจอคือ หมวดหมู่ อาวุธ มันเต็มไปด้วยอาวุธต่าง ๆ หลากหลาย 

“นี่มัน... คลังแสงชัด ๆ!” ผมเอ่ยออกมาอย่างตกตะลึงจนเสียงสั่น ภาพที่เห็นบนหน้าจอทำให้ผมแทบไม่เชื่อสายตา มีอาวุธหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น ปืนไรเฟิล ปืนกลเบาและปืนสไนเปอร์ มีให้เลือกแทบจะทุกอย่างที่กองทัพใช้ แม้กระทั่งระเบิดมือแบบโยน ก็ยังมีให้กดซื้อได้ทันที

ขณะที่ผมยังจ้องมองรายการสินค้าเหล่านั้นอย่างสับสน สายตาก็เหลือบไปเห็นของอีกอย่างหนึ่ง มันเป็นของที่ดูจะผิดกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งที่สุด นั่นคือ ตะปูเรือใบ

[สินค้าเหล่านี้ คุณสามารถซื้อได้อย่างถูกกฎหมายในช่องทางของระบบ]

ระบบตอบกลับผมในทันที ราวกับรู้ว่าผมกำลังสงสัย เสียงเรียบ ๆ นั้นไม่ได้ให้คำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติม แต่ยืนยันว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า คือสิ่งที่ผมสามารถนำไปใช้ได้อย่างถูกต้องตาม กฎ ของมัน

ผมไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไป สถานการณ์บีบคั้นให้ผมต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว มาถึงขนาดนี้แล้ว ผมต้องเล่นพวกมันกลับไปบ้าง ต้องแสดงให้พวกมันเห็นว่าผมไม่ใช่เหยื่อที่ล่าได้ง่าย ๆ

“ซื้อตะปูเรือใบให้ฉันหน่อยสิ” ผมออกคำสั่งทันที มันเป็นตัวเลือกที่ดูเรียบง่าย แต่มันเหมาะมากสำหรับตอนนี้

[รับทราบ ชำระเงินเสร็จสิ้น]

เสียงระบบตอบกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการแจ้งเตือนใหม่ที่ปรากฏขึ้น

[คุณต้องการใช้งานเลยไหมครับ ระบบจะจัดการให้ทันที] 

“ยังก่อน เดี๋ยวฉันขับไปที่ที่ไม่ค่อยมีบ้านคนก่อน แล้วฉันจะบอกอีกที” ผมบอกกับระบบพลางเหลือบมองแผนที่ ที่กำลังนำทาง

ในใจของผมตอนนี้ ความหวาดหวั่นที่เคยมีเริ่มจางลงไปเรื่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความเจ้าเลห์และความเย็นชา

ไม่นานนัก รถของผมก็พุ่งเข้าสู่เส้นทางที่เป็นถนนลูกรังแคบ ๆ รอบข้างมีแต่ทุ่งนากว้างใหญ่ไพศาล มันคือพื้นที่โล่งโจ้งที่ไม่มีบ้านเรือนของผู้คน

ผมกวาดสายตาสังเกตดูแล้ว แทบจะไม่มีรถยนต์คันอื่นผ่านเข้ามาเลย... นี่แหละคือจุดที่เหมาะสมที่สุด

“ระบบ ตอนนี้แหละ... ปล่อยเลย!”

แทบจะทันทีที่ผมออกคำสั่ง เสียง "แกร๊ก!" ดังขึ้นเบา ๆ จากใต้ท้องรถ ตามมาด้วยเสียงวัตถุโลหะกระทบพื้นถนน

ผมรีบมองดูกระจกมองหลังอย่างรวดเร็ว และเห็นว่าตะปูเรือใบที่เพิ่งซื้อมา ได้ถูกกระจายออกไปเต็มพื้นถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นและก้อนกรวดเรียบร้อยแล้ว 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของผม ความสะใจที่ได้เอาคืนจากการถูกไล่ล่าอย่างไม่ยุติธรรม

ผมยังคงเหยียบคันเร่งต่อไปอีกระยะหนึ่ง ก่อนจะเริ่มชะลอความเร็วลงและมองดูกระจกหลังอย่างใจเย็น รถกระบะสีดำคันนั้นไม่มีทางรอดพ้นจากกับดักที่สมบูรณ์แบบนั้นได้

และแล้ว... ในที่สุดรถคันนั้นก็กระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะจอดแน่นิ่งอยู่กลางถนนลูกรัง ไม่สามารถตามผมมาได้อีกต่อไป

ผมชะลอรถให้อยู่ห่างออกไปในระยะที่ปลอดภัย แต่ก็พอที่จะมองเห็นภาพของคนในรถได้อย่างชัดเจน ประตูรถกระบะเปิดออก และมีชายผิวสีแทนสองคนก้าวลงมา ใบหน้าของพวกเขาดูเหี้ยมเกรียมและโหดร้าย ตามแขนเต็มไปด้วยรอยสัก

“เอาไงดีฉัน” ผมพึมพำออกมาขณะมองพวกนั้น ไม่นานผมก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีสกิลที่อาจจะใช้งานได้ 

“ระบบ ใช้สกิลตรวจสอบพวกนั้นทีสิ”

[รับทราบ กำลังตรวจสอบข้อมูลของเป้าหมายจำนวนสองคน... ชำระเงินเสร็จสิ้น]

[-1,000,000 บาท]

ทันใดนั้น จอโปร่งแสงก็แสดงข้อมูลสำคัญของชายผิวสีแทนทั้งสองคนขึ้นมาอย่างละเอียด ภาพใบหน้าของพวกเขาถูกซ้อนทับด้วยข้อมูลสถิติต่าง ๆ

ผมกวาดสายตาไล่ดูข้อมูลอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบสิ่งที่สำคัญที่สุด พวกเขาพกอาวุธปืนมาด้วยหรือไม่ ข้อมูลที่ปรากฏนั้นค่อนข้างที่จะครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นประวัติอาชญากรรม พฤติกรรมความรุนแรง

ผมกวาดสายตาไล่ลงไปตามรายการอุปกรณ์ที่พกพา... และไม่นานผมก็พบว่าพวกเขามีอาวุธปืนมาด้วย

เป็นปืนพกขนาดกะทัดรัดที่เหน็บอยู่ที่เอวของชายคนหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว คือบรรทัดถัดไป ข้อมูลกลับแจ้งว่าพวกเขาไม่มีลูกกระสุน

"ไม่มีกระสุน" ความคิดนี้ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างมหาศาล ตอนนี้ผมมีความได้เปรียบขึ้นมาแล้ว