บทที่ 5
ระบบเริ่มต้น
10 วันถัดมา เมืองสุริยันจันทรา เมืองตงซาน
เมืองนี้ตั้งอยู่บนชายแดนตะวันออกของราชอาณาจักรและมีชื่อเสียงมาก สถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นท่ามกลางูเา 2 ลูก
เมืองตงซาน เป็เมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกของอาณาจักรและยังเป็เขตแดนของประเทศอีกด้วย หากจะเข้าและออกจากอาณาจักรทางทิศตะวันออกจะต้องผ่านเมืองนี้อย่างแน่นอน
เหตุผลง่ายๆก็คือทางทิศตะวันออกของราชอาณาจักรเป็หน้าผาสูงชัน นอกจากภูมิประเทศที่ราบเรียบแล้ว ูเาที่อื่นก็สูงชันยากที่จะผ่านไปได้
ดังนั้นที่นี่จึงมีขบวนรถสัญจรไปมามากมายทำให้เมืองชายแดนแห่งนี้เจริญรุ่งเรือง
……
เช้าตรู่ในเมืองตงซาน มีผู้สัญจรไปมา เป็ภาพที่คึกคักไม่เหมือนกับเมืองหลวง นี่เป็ชายแดนตะวันออกของราชอาณาจักร มีพ่อค้าจำนวนมากในเมือง นอกเหนือจากเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้วยังมีขบวนของเผ่าพันธุ์อื่นๆอีกมากมาย
แน่นอนว่าเผ่าพันธุ์ที่ไปมาหาสู่กันล้วนเป็เผ่าพันธุ์ระดับเหลืองเช่นเดียวกับเผ่ามนุษย์
เผ่าพันธุ์ระดับลึกลับนั้นไม่สนใจที่จะมาดินแดนของเผ่ามนุษย์แม้แต่เผ่าเอลฟ์ที่อยู่ใกล้ๆ และค่อนข้างสงบสุข จะไม่เดินทางมายังดินแดนของเผ่ามนุษย์
ภายในเมือง หลี่มู่ฟาน อยู่ในชุดสีเขียวกำลังฟังรายงานของหลิวหลงภายในโรงเตี๊ยมเล็กๆ
ด้วยเหตุผลหลายประการพวกเขาเข้าปล้นคาราวานมากกว่า 300 คนระหว่างหลบหนี แม้ว่าผู้คุ้มกันของคาราวานจะมีฝีมือแต่พวกเขาจะเป็คู่ต่อสู้ให้กับกองพันทหารอารักขาได้อย่างไร?
พวกเขาปล้นชิงอาหารและได้รับเงิน 1,000 เหรียญทอง หลังจากมีเงิน หลี่มู่ฟาน ได้ส่งคนไปซื้อชุดธรรมดาทั่วไป 200 ชุดในหมู่บ้านใกล้เคียง เพื่อไม่ให้เกิดความโกลาหลมากเกินไป
“นายน้อย เป็ไปตามที่ท่านคาดเอาไว้ จางเถี่ยได้รายงานว่าโจรฏ ได้ระดมทหาร10,000นาย ไปยังชายแดนตะวันตก ท่านนี้ช่างฉลาดยิ่งนักข้าน้อยนับถือ”
หลี่มู่ฟาน ยิ้มอย่างภาคภูมิใจและกล่าวว่า “แน่นอนทุกอย่างเป็ไปตามที่คาดหวังเอาไว้ เอาล่ะ เ้าไม่จำเป็ต้องประจบสอพลอเลย ข้าจะบอกเ้าว่าควรทำอะไรต่อไป?”
หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวัน หลิวหลงและทหารองครักษ์ก็เข้าใจนิสัยของาาของพวกเขา
เขาไม่ใช่าาผู้สูงส่งในจิตสำนึกดั้งเดิมของทุกคนแต่เป็เหมือนคนธรรมดาที่หัวเราะและด่าทอออกมาเมื่อโกรธ โศกเศร้าและสับสน นอกจากนี้พวกเขายังเข้ากันได้ดี
หลิวหลงเป็คนที่ติดต่อกับาาของเขาอยู่บ่อยๆ เขาแอบยิ้มและหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินเช่นนี้
“นายน้อยเื่คำสั่งของท่านเสร็จสิ้นแล้ว แม่ทัพฟานพาพี่น้องส่วนหนึ่งปลอมตัวเป็พ่อค้าม้าแล้วออกจากเมืองไปก่อนแล้ว ส่วนที่เหลือรอท่านออกคำสั่ง!”
หลี่มู่ฟาน พยักหน้าและกล่าวว่า “ทำได้ดี เ้าไปที่ประตูเมืองแล้วดูว่ามีการป้องกันอย่างไรและที่นั่นว่ามีรูปของพวกเราแปะอยู่ที่นั่นไหม?”
หลิวหลงตอบ “เมืองตงซานเป็เหมือนประตูใหญ่ทางทิศตะวันออกของราชอาณาจักร กำแพงสูงถึง 15 เมตรล้วนสร้างจากหินปูนแข็งแรงมาก ประตูเมืองสร้างขึ้นจากไม้จันทน์ดำแข็งแรงและทนทานยากที่จะแตก
“แต่ที่น่าแปลกก็คือข้าไม่พบรูปภาพนำจับของพวกเราที่หน้าประตูเมือง”
หลี่มู่ฟาน ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวออกมาว่า “มีบางอย่างผิดปกติ พวกเ้าถือว่าเป็ฏของราชสำนักและจะต้องถูกออกหมายจับ ไม่มีเหตุผลที่เมืองแห่งนี้จะไม่แปะภาพของพวกเ้าเอาไว้”
“นายน้อย..แล้วพวกเราควรจะทำตามแผนเดิมหรือไม่?”
หลิวหลงดูเหมือนไม่แน่ใจ
หลี่มู่ฟาน พูดขึ้นว่า “แม้จะมีทหารมาบังน้ำมาบังดิน เ้าบอกพี่น้องว่าทุกอย่างเป็ไปตามแผนเดิม!”
“ขอรับ!ข้าจะรีบไปจัดการเื่นี้!”
หลิวหลงพูดขึ้นและออกจากห้อง หลังจากที่เขาออกจากห้องไป หลี่มู่ฟาน ใช้มือเท้าคางและนิ้วชี้อีกข้างหนึ่งเคาะบนโต๊ะอย่างเป็จังหวะ ทำให้เกิดเสียง “ตึก ตึก”เบาๆ นี่เป็นิสัยของเขา ในชีวิตที่แล้วเมื่อเวลาที่เขาคิดถึงอะไรบางอย่างหรือรู้สึกลังเลเขาจะเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
แม้ว่าเขาจะบอกว่าทุกอย่างเป็ไปตามแผนแต่ในใจของเขากลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย
ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นในหัวของเขา
“ติ่ง..พลังงานได้รับการฟื้นฟูตรวจพบเ้าของร่างรอดชีวิตมาได้มากกว่า 20 วัน ระบบเปิดใช้งานอย่างเป็ทางการและเริ่มผูกมัด”
“ติง...การผูกมัดสำเร็จระบบกำลังติดตั้ง”
“ติง...ติดตั้งสำเร็จเริ่มนับถอยหลัง”
“ 10”
“ 9”
“8”
……
หลี่มู่ฟาน อ้าปากค้าง เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันในหัวของเขาทำให้เขาตกตะลึง