เสียงไก่ขันแว่วมาจากที่ไกลๆ ยามที่แสงสว่างของวันใหม่ยังไม่ทันจับขอบฟ้า ท้องฟ้าเบื้องนอกยังเป็สีหมึกหมองมัว เฉินอันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัวและอากาศอันเย็นเยียบภายในกระท่อมไม้ไผ่หลังเก่า ทันทีที่เขาพยายามเคลื่อนไหวขยับกาย ความเ็ปอันรุนแรงราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ากระดูกก็แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างฉับพลัน
บ่าทั้งสองข้างที่สืบเนื่องมาจากเมื่อวานจากการแบกกระสอบสมุนไพรอย่างหนักตลอดทั้งวันยังคงบวมช้ำ แขนขาทั้งสองข้างแข็งเกร็งจนแทบยกไม่ขึ้น และสิ่งที่น่าแปลกประหลาดใจไปกว่านั้นคือ แผ่นหลังส่วนล่างของเขากลับรวดร้าวราวกับถูกท่อนไม้พลองขนาดใหญ่ฟาดเข้าใส่ซ้ำๆ ทั้งที่เมื่อวานนี้เขาไม่ได้ถูกกระทบกระแทกตรงส่วนนั้นเลยแม้แต่น้อย
"คงเป็เพียงแรงเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาจากการยกของหนักทั้งวัน..."
เฉินอันพึมพำปลอบใจตัวเองเบาๆ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าและแห้งผาก พลางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ทว่าในส่วนลึกของจิตใจ เขารู้ดีว่ามันไม่ได้มีสาเหตุมาจากงานแบกหามเพียงอย่างเดียว ยามเมื่อคืนก่อนที่จะหลับใหลไป เขาได้ลองนึกทบทวนเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นบริเวณท่าเรือเรือพาณิชย์อีกครั้งอย่างถี่ถ้วน ทุกรายละเอียดปรากฏชัดในความทรงจำ ทั้งหมัดอันหนักหน่วงของหลิวซานที่ซัดเข้าหาหน้าอก ความรู้สึกประหลาดที่กายเนื้อกลายเป็แผ่นเหล็กกล้าโบราณ และกระแสพลังที่พวยพุ่งออกจากฝ่ามือของเขาเองจนสลัดร่างของนักเลงผู้มีพลังปราณขั้นก่อกายา ระดับสี่ ให้ลอยกระเด็นไปไกลถึงสามวา
เื่ราวเ่าั้เกิดขึ้นจริง มิใช่ภาพฝันที่สร้างขึ้นมาเอง
ทว่าในเช้าวันนี้ ร่างกายของเขากลับผอมแห้งและอ่อนแอยิ่งกว่าวันธรรมดาเสียอีก ราวกับว่าพลังอันเร้นลับที่ปะทุขึ้นมาขั่วครู่เมื่อวาน ได้สูบเอาแรงกายและหยาดหยดพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขาไปจนหมดสิ้น เฉินอันถอนหายใจออกมาเป็ไอขาว เขารู้เพียงแต่ว่าพลังนี้จะปรากฏขึ้นมาเมื่อเขาเผชิญหน้ากับภัยอันตราย และจะสลายหายไปเมื่ออันตรายพ้นผ่าน ทิ้งไว้เพียงกายเนื้ออันบอบบางตามเดิม หรืออาจจะอ่อนแอยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
"พี่... ข้าได้ยินเสียงท่านขยับตัว"
บานประตูห้องครัวเปิดแง้มออกเบาๆ เสียงกริ๊กของสลักไม้ดังขึ้นพร้อมกับแสงเทียนเล่มเล็กในมือของเฉินเหลียนที่ส่องสว่าง สาดสะท้อนความห่วงใยบนใบหน้าจิ้มลิ้มอ่อนเยาว์ของเด็กสาว เธอรีบก้าวเท้าเข้ามานั่งลงข้างที่นอนอย่างระมัดระวัง ยื่นมืออันนุ่มนวลแตะลงบนหน้าผากของพี่ชายด้วยความเคยชิน
"ยังไม่มีไข้ แต่ว่า... สีหน้าของท่านดูซีดขาวกว่าเมื่อวานมากเลย"
"พี่เพียงแค่เหน็ดเหนื่อยล้าจากการแบกกระสอบตลอดทั้งวันเท่านั้น" เฉินอันส่งรอยยิ้มปลอบประโลมน้องสาว แม้รอยยิ้มนั้นจะดูฝืนทนอย่างยิ่งเพราะความเจ็บรวดร้าวตรงบ่า "เ้าอย่าได้กังวลไปเลย นั่งพักผ่อนสักครู่คงจะดีขึ้นเอง"
เฉินเหลียนไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดตอบกลับ เธอทำเพียงจ้องมองพี่ชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแคลงใจ เด็กสาวลุกขึ้นเดินไปยังมุมครัว หยิบผ้าป่านเนื้อหยาบชุบน้ำอุ่นที่ต้มไว้ั้แ่เช้ามืด กลับมานั่งลงข้างตั่งไม้ แล้วค่อยๆ วางประคบลงบนบ่าทั้งสองข้างของเฉินอันอย่างเบามือที่สุด
"เมื่อคืนท่านไม่ยอมเล่าเื่ที่เกิดขึ้น ณ ท่าเรือให้ข้าฟังตามตรง" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบา ขณะที่สองมือยังคงกดผ้าอุ่นลงบนบ่าพี่ชาย "แต่ในเช้าวันนี้ ป้าซัวจากบ้านปลายซอยเดินมาเคาะประตูบ้านเราั้แ่ไก่ยังไม่ทันขัน บอกว่าหลานชายของนางที่ทำงานขนส่งสินค้าอยู่ริมแม่น้ำ เห็นเหตุการณ์เมื่อวานเต็มสองตา..."
มือของเฉินอันชะงักนิ่งไปในทันที "เห็น... เห็นสิ่งใดกันหรือ?"
"หลานของป้าซัวเล่าว่า เห็นท่านโบกฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ส่งร่างหลิวซานคนสนิทของตระกูลหลิวลอยกระเด็นไปไกลถึงสามวา ยามนี้เื่ราวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านดอนไผ่แล้ว บ้างก็ว่าท่านซ่อนฝีมือเร้นกาย บ้างก็ว่าท่านได้รับสิ่งวิเศษมาจากป่าลึก" เฉินเหลียนหยุดมือลง สายตาจับจ้องใบหน้าพี่ชายอย่างตรงไปตรงมา "ท่านจะไม่ยอมบอกความจริงแก่ข้าจริงๆ หรือ ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่"
เฉินอันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองดูดวงตาสุกใสที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยของน้องสาวบุญธรรม ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมารอบหนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างถี่ถ้วน ั้แ่การถูกหลิวซานมาขู่ขวัญแย่งชิงเงินเหรียญทองแดง หมัดที่พุ่งซัดเข้าใส่หน้าอก จนถึงสภาวะที่กายเนื้อแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าและพลังสภาวะแรงเหวี่ยงที่ดันร่างอีกฝ่ายลอยกระเด็นไป ก่อนที่พลังทั้งหมดจะดับวูบลงและทำให้เขาล้มพับไปกับพื้น
เฉินเหลียนรับฟังเื่ราวอย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตของเธอขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเมื่อเล่าจบ เธอกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นดีใจอย่างที่เฉินอันคาดคิดไว้ เด็กสาวก้มหน้าลงต่ำ เล็บมือบีบผ้าป่านชุบน้ำอุ่นแน่นจนข้อสั่งสั่น
"เช่นนั้น... ท่านก็ต้องเจ็บตัวเพื่อปกป้องข้าอีกแล้ว" น้ำเสียงของเธอเบาหวิว "ไม่ว่าพลังนั้นจะมาจากสถานที่ใด แต่มันกำลังสูบเอาแรงกายของท่านไปใช่หรือไม่"
เฉินอันอึ้งไปชั่วขณะ เขามิคิดว่าน้องสาวจะมองเห็นถึงผลกระทบนี้ เขายื่นมืออันหยาบกร้านไปลูบเรือนผมของเธอเบาๆ อย่างอบอุ่น "อย่าได้คิดมากเลยเหลียนเอ๋อร์ พี่ชายเพียงแค่ต้องพักผ่อนให้มากหน่อยเท่านั้น มันมิใช่เื่ใหญ่โตอันใดเลย"
"มันเป็เื่ใหญ่สำหรับข้า" เฉินเหลียนเงยหน้าขึ้น สายตาเด็ดเดี่ยวเกินวัย "วันนี้ท่านจงพักผ่อนอยู่ภายในบ้านเถิด ข้าจะเข้าไปในเมืองเพื่อหางานทำแทนเอง..."
"ไม่ได้เด็ดขาด!" เฉินอันโพล่งขัดขึ้นทันควันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขารีบผ่อนคลายสีหน้าเมื่อเห็นน้องสาวสะดุ้ง "พี่ไม่ได้ตั้งใจจะดุเ้า เพียงแต่เมืองลั่วเฉิงในเวลานี้อันตรายเกินไปสำหรับเด็กสาวเช่นเ้า โดยเฉพาะหลังจากเกิดเื่เมื่อวานนี้ ตระกูลหลิวคงไม่อาจปล่อยผ่านเื่นี้ไปได้ง่ายๆ หากพวกมันพบเ้าเดินอยู่ตามลำพังในเมือง..."
คำพูดหยุดลงเพียงแค่นั้น แต่เฉินเหลียนเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ทั้งหมดอย่างชัดแจ้ง เธอพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อต้มข้าวต้มร้อนๆ มาให้พี่ชายได้กินรองท้อง
ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิว ทางทิศตะวันตกของเมืองลั่วเฉิง
ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ปูด้วยหินอ่อนขัดเงาวาววับ เครื่องเรือนไม้เนื้อดีแกะสลักลวดลายัและเมฆาประดับประดาอยู่อย่างหรูหรา หลิวซานคุกเข่าอยู่กลางห้อง มือขวาถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเทอะทะ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความเ็ปและความหวาดกลัวอย่างจับจิต
"นายน้อย... ข้าพเ้าพูดความจริงทุกประการ!" หลิวซานก้มหน้าจรดพื้นหิน เสียงสั่นเครือ "เ้าเฉินอันนั่น ทั้งที่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยปราณขั้นที่หนึ่งในร่างกาย ทว่าจู่ๆ ร่างของมันกลับแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า หมัดของข้าพเ้าที่ทุ่มสุดแรงกลับสะท้อนความเ็ปกลับมา และเมื่อมันผลักฝ่ามือออกมาเพียงครั้งเดียว กายของข้าพเ้าก็ลอยกระเด็นไปไกลถึงสามวา!"
ชายหนุ่มอาภรณ์ไหมสีฟ้าเข้มปักลายเมฆาทองนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มะฮอกกานีแกะสลัก เขาคือ 'หลิวเหวินฮุ่ย' บุตรชายคนเดียวของเ้าเมืองหลิวใหญ่ ผู้ถือครองพลังปราณขั้นก่อกายา ระดับหก อันเป็ที่เกรงขามของคนหนุ่มสาวในเมืองลั่วเฉิง ั์ตาของเขาหรี่แคบลงด้วยความสนใจปนความไม่พอใจ
"เ้ากำลังจะบอกข้าว่า... ไอ้ขยะไร้ปราณที่ทำงานแบกหามอยู่ท่าเรือ จู่ๆ ก็ทำร้ายเ้าจนาเ็กลับมาเช่นนั้นหรือ" หลิวเหวินฮุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ยื่นมือไปยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ทว่าดวงตากลับส่องประกายวาววับดั่งสัตว์ร้ายพบเหยื่อ "น่าสนใจยิ่งนัก... น่าสนใจจริงๆ"
ชายชราผู้เป็ที่ปรึกษาประจำตระกูลที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ ก้าวเข้ามาก้มกายเอ่ยขึ้น "นายน้อย เื่ราวเช่นนี้อาจเกิดขึ้นได้จากหลายปัจจัย บางทีเด็กหนุ่มผู้นั้นอาจพบเจอสิ่งวิเศษบางประการในป่าลึก หรืออาจมีสายเืพิเศษซุกซ่อนอยู่ หากเป็เช่นนั้นจริง การนำตัวเขามาอยู่ใต้ปกครอง ย่อมเป็ประโยชน์ต่อตระกูลหลิวของเราอย่างมหาศาล"
หลิวเหวินฮุ่ยพยักหน้าช้าๆ นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนขอบถ้วยชาเบาๆ "ส่งคนไปสืบดูประวัติของครอบครัวเฉินให้ถี่ถ้วน ทั้งพ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว และเด็กหญิงกำพร้าที่มันเลี้ยงดูอยู่ด้วย" เขายกมุมปากขึ้นเป็รอยยิ้มลึกลับ "หากเ้าเฉินอันผู้นี้มีของดีติดตัวจริง ข้าย่อมไม่ทำร้ายเขา... ข้าจะดึงเขามารับใช้ตระกูลหลิว ไม่ว่าจะต้องใช้เงินทอง หรือ... วิธีการอื่นใดก็ตาม"
สายตาของเขามองลอดผ่านหน้าต่างออกไป ทางทิศตะวันออกอันเป็ที่ตั้งของแนวเขารอยต่อหมู่บ้านดอนไผ่
่บ่ายของวันนั้น แม้ร่างกายจะยังคงรวดร้าวอยู่บ้าง แต่เฉินอันก็เลือกที่จะออกจากบ้านตามปกติ วันนี้เขาไม่ได้มุ่งหน้าเข้าเมือง แต่เดินลัดเลาะเข้าไปในป่าเชิงเขาด้านหลังหมู่บ้าน ตะกร้าสานใบเก่าสะพายอยู่บนหลัง มือถือเคียวเหล็กเล่มเล็กที่บิดาทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นใจ
เงินแปดเหรียญทองแดงเมื่อวานคงใชัจ่ายซื้ออาหารได้เพียงไม่กี่วัน เขาจึงต้องอาศัยป่าเขาแห่งนี้ในการหาของป่ามาจุนเจือ ผักกาดป่า เห็ดหอมตามโคนไม้ผุ และรากไม้ยาบางชนิด ล้วนเป็สิ่งประทังชีวิตของสองพี่น้องมาตลอดหลายปี
เฉินอันก้มกายลงตัดผักกาดป่าใบเขียวสดใส่ตะกร้าด้วยความชำนาญ มือของเขาแม้จะไร้ซึ่งพลังยุทธ์ แต่กลับคุ้นเคยกับผืนป่าแห่งนี้อย่างดี เขารู้ว่าพุ่มไม้ใดมีเห็ดป่าขึ้น รู้ว่าลำธารสายใดมีปลาตัวเล็กอาศัยอยู่ และรู้ว่าบริเวณใดควรหลีกเลี่ยงเนื่องจากเป็ถิ่นหากินของสัตว์ร้าย
ทว่าในวันนี้ ขณะที่เขากำลังก้มเก็บผักอยู่นั้น เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาข้างหน้า
กรับ!
เฉินอันเงยหน้าขึ้นด้วยความระมัดระวัง สัญชาตญาณเตือนภัยในกายตื่นตัวทันที
ร่างของสุนัขป่าตัวใหญ่สีเทาเข้ม ขนาดลำตัวใหญ่กว่าสุนัขบ้านทั่วไปเกือบสองเท่า ค่อยๆ ย่างก้าวออกมาจากพุ่มไม้ ั์ตาสีเหลืองอำพันจ้องมองมาอย่างคมกริบ เขี้ยวแหลมยาวโผล่พ้นริมฝีปากที่ย่นขึ้นด้วยเสียงขู่คำราม นี่คือ 'สุนัขป่าเขี้ยวเงา' สัตว์อสูรระดับต่ำที่มักออกหากินตามชายป่าในฤดูหนาว ยามที่มันขาดแคลนอาหาร มันจะไม่ลังเลเลยที่จะเข้าทำร้ายมนุษย์
"แย่แล้ว..."
เฉินอันค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทีละก้าว มือกำด้ามเคียวเหล็กแน่น หัวใจเต้นระสับจนแทบทะลุออกมานอกอก เขารู้ดีว่ากายเนื้ออันแสนอ่อนแอของตน ไม่มีทางต่อกรกับสัตว์อสูรดุร้ายเช่นนี้ได้เลยแม้แต่น้อย
สุนัขป่าเขี้ยวเงาย่อตัวลงต่ำ กล้ามเนื้อขาหลังเกร็งตึง เตรียมพร้อมจะทะยานเข้าใส่ น้ำลายเหนียวหยดลงบนพื้นดินแห้งกรัง
โฮก!!
เสียงคำรามก้องดังไปทั่วป่า ร่างของมันพุ่งทะยานแหวกอากาศเข้าหาเฉินอันด้วยความเร็วสูง!
ในเสี้ยววินาทีแห่งชีวิตและความตายนั้นเอง ลึกลงไปในดวงจิตของเฉินอัน วงล้อแห่ง 'ครรลองผันแปร' พลันหมุนเวียนขึ้นอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งแสงออรา ไร้ซึ่งเสียงคลื่นปราณ ทว่าในระดับโครงสร้างแห่งกฎเกณฑ์ธรรมชาติ กายเนื้อของเขาถูกยกระดับสภาวะพลังขึ้นมาทันที!
สุนัขป่าเขี้ยวเงาตัวนี้มีอานุภาพพลังเทียบเท่าผู้ฝึกตนขั้นก่อกายา ระดับห้า... กายเนื้อของเฉินอัน ณ วินาทีนั้น จึงถูกยกระดับสภาวะพลังขึ้นเป็ ระดับเจ็ด โดยอัตโนมัติ!
ตูม!!
เฉินอันเหวี่ยงเคียวเหล็กในมือออกไปตามสัญชาตญาณ โดยไร้ซึ่งท่วงท่ามวยยุทธ์ใดๆ ทว่ากระแสแรงเหวี่ยงที่ส่งออกไปกลับหนักหน่วงมหาศาลเกินกว่าเคียวเล่มเล็กจะรับไหว! คมเคียวสับเข้าที่ลำตัวของสุนัขป่าอย่างจัง!
ฉาด!!
ผัวะ!!
เสียงคมเหล็กตัดผ่านเนื้อและกระดูกดังสะท้าน พร้อมกับร่างของสุนัขป่าเขี้ยวเงาที่ลอยกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนเปลือกไม้แตกกระจาย!
เอ๋ง! เอ๋ง!
สุนัขป่าาเ็สาหัสส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเ็ป มันรีบพยุงกายที่บอบช้ำถอยร่นหายเข้าไปในป่าลึกอย่างรวดเร็ว ทิ้งรอยเืเป็ทางยาวไว้บนพื้นดิน
เฉินอันยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ลมหายใจหอบกระเส่า เคียวเหล็กในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดัง เคร้ง! มือทั้งสองข้างสั่นระริกไม่หยุด และในเสี้ยววินาทีต่อมา ความเหน็ดเหนื่อยล้าอย่างที่สุดก็ถาโถมเข้าเล่นงานทั่วทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเขาต้องทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นดินเย็นชืด หายใจหอบเอาอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก เหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้าซีดขาว
"อีก... อีกครั้งแล้วสินะ"
เขาพึมพำเสียงเบาหวิว ั์ตาเหม่อมองรอยเืบนพื้นดิน เขานั่งพักอยู่ตรงนั้นเป็เวลานานจนกระทั่งแรงกายค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาพอให้ลุกยืนได้ เมื่อเก็บผักกาดป่าใส่ตะกร้าจนเรียบร้อย เฉินอันจึงค่อยๆ ประคองร่างเดินกลับสู่หมู่บ้านด้วยก้าวขาอันหนักอึ้ง
ตกเย็นวันนั้น เฉินเหลียนต้มซุปผักกาดป่าใส่เห็ดหอม กลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วกระท่อมไม้ สองพี่น้องนั่งกินอาหารเย็นด้วยกันข้างเตาไฟ เฉินอันเล่าเื่สุนัขป่าให้ฟังโดยพยายามลดทอนความน่ากลัวลง ทว่าใบหน้าของเฉินเหลียนก็ยังคงหมองลงด้วยความกังวล
"พี่..." เธอวางช้อนลงเบาๆ มองเปลวไฟในเตาด้วยสายตาเหม่อลอย "บางครั้งข้าก็ฝันถึงเื่ราวแปลกประหลาด"
เฉินอันเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว "ฝันสิ่งใดหรือ?"
"ข้าฝันเห็นทะเลสาบกว้างใหญ่ที่มีดอกบัวสีชมพูบานสะพรั่งเต็มผืนน้ำ มีสตรีในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ริมสระนั้น แต่นางหันหลังให้ข้าตลอดเวลา ไม่ว่าข้าจะพยายามวิ่งเข้าไปใกล้สักเพียงใด ก็ไม่อาจมองเห็นใบหน้าของนางได้เลย" เฉินเหลียนยกแขนขึ้นกอดเข่าตัวเองไว้ "ข้าฝันเช่นนี้มาั้แ่ยังเยาว์วัย บางครั้งก็คิดว่าอาจเป็เพียงภาพจินตนาการที่ข้าสร้างขึ้นมาเอง เพราะโหยหาท่านแม่ที่แท้จริง..."
เฉินอันเงียบไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือไปจับมือน้องสาวไว้แน่น "ไม่ว่าเ้าจะเป็ใครมาจากไหน ไม่ว่าความฝันนั้นคือสิ่งใด เ้าคือน้องสาวของพี่เสมอ และไม่ว่าอดีตจะซ่อนเร้นความลับใดไว้ พี่ชายคนนี้จะอยู่เคียงข้างและปกป้องเ้าตลอดไป"
เฉินเหลียนส่งรอยยิ้มบางๆ พยักหน้ารับ แสงไฟจากเตาสะท้อนดวงตาของเธอให้ดูอบอุ่น ทั้งสองนั่งกินซุปร้อนๆ ท่ามกลางความเงียบสงบ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ดอกบัวในความฝันนั้น คือสัญลักษณ์เดียวกับลายปักบนผ้าอ้อมที่ติดตัวเธอมาั้แ่เกิด
ค่ำคืนนั้น หลังจากเก็บกวาดชามอ่างเรียบร้อยแล้ว เฉินอันเดินออกมายืนอยู่หน้าประตูกระท่อม มองดูดวงจันทร์เสี้ยวที่ลอยเด่นอยู่เหนือแนวเขาไกลลิบ ลมหนาวพัดผ่านยอดไผ่จนเกิดเสียงไหวเบาๆ
เขายังคงครุ่นคิดถึงพลังประหลาดที่ปะทุขึ้นสองครั้งในรอบสองวัน ไม่มีสิ่งใดที่เขาจะเข้าใจได้ มีเพียงความรู้สึกว่ามันจะปรากฏขึ้นยามที่เขาหรือคนสำคัญตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น
ทว่าในเงามืดของราวป่าห่างออกไปจากรั้วบ้าน มีร่างสองร่างกำลังหมอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หนา สายตาจับจ้องมายังกระท่อมหลังเล็กอย่างไม่คลาดสายตา
"นี่คือบ้านของมันใช่หรือไม่" เสียงกระซิบเบาหวิวดังขึ้นจากร่างหนึ่ง
"ถูกต้อง... แต่นายน้อยสั่งไว้เพียงให้สอดแนม ดูท่าทางไอ้เด็กหนุ่มนั่นก็ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยสักนิด ผอมแห้งจนเหมือนจะล้มพับได้ทุกเมื่อ" ร่างที่สองเอ่ยตอบพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
"อย่าได้ประมาท เ้าหลิวซานประมาทมาแล้วคนหนึ่ง" ร่างแรกเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่ร่างทั้งสองจะค่อยๆ ถอยร่นหายเข้าไปในความมืดของราวป่าอย่างเงียบเชียบ
เฉินอันไม่อาจรับรู้ได้เลยว่ามีสายตาคู่อื่นกำลังแอบมองบ้านของเขาอยู่ เขายืนมองดวงจันทร์อีกชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจยาวและก้าวเดินกลับเข้าบ้าน ปิดประตูลงอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับของน้องสาว
ราตรีนั้นผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ ทว่าใต้ความสงบเรียบง่ายนั้น พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ รอคอยวันที่จะปะทุออกมาซัดกระหน่ำชีวิตของสองพี่น้องให้เปลี่ยนไปตลอดกาล
2K
