ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 64 มีหลานสาวคนใหม่เพิ่มมาอีกคน

        หลังจากที่หานชีเยวี่ยออกมาจากตลาดมืดแล้วเธอก็มุ่งหน้าไปยังโรงงานสีฝ้ายอีกครั้ง

        อย่างไรเสีย วันนี้ได้เข้าเมืองทั้งทีหลังจากที่กลับไปก็ยังต้องรายงานให้ผู้นำชุมชนทราบอยู่ดี ไหนๆ ก็มาแล้วหานชีเยวี่ยก็อยากจะหาโอกาสซื้อผ้ากลับไปด้วย

        ในชนบทก็มีผ้าเหมือนกันทว่าก็เป็นผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ทอขึ้นเองในบ้านทีละนิดทีละหน่อยเอามาใช้ตัดเสื้อดูไม่ค่อยงามเท่าไหร่นัก

        เสื้อผ้าของคนในบ้านขาดวิ่นกันหมดแล้วต้องรีบทำให้เสร็จโดยเร็ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่สามที่จะมาทำงานในเมืองแม้ว่าสถานีตำรวจจะมีเครื่องแบบให้ แต่จะให้เขาใส่เสื้อขาดๆมาในวันแรกก็คงไม่ดีกระมัง?

        ห้างสรรพสินค้าในมิติของหานชีเยวี่ยก็ใช่ว่าจะไม่มีเสื้อผ้าอยู่เพียงแต่ว่าเสื้อผ้าเหล่านั้นมันไม่เหมาะที่จะเอามาใส่ในยุคนี้

        ไม่นาน หานชีเยวี่ยก็มาถึงโรงงานทอฝ้ายหวงพั่นหลานกำลังจับกลุ่มนั่งคุยอยู่กับพวกคุณตาคุณยายอยู่ที่หน้าประตูโรงงานทอฝ้ายในมือของหล่อนมีเสื้อผ้าตัวหนึ่งที่กำลังปะเย็บช้าๆ อยู่

        พอเห็นหานชีเยวี่ยมาหาหวงพั่นหลานก็ดีใจเหลือแสน หล่อนรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอทันที"หลานสาวทางครอบครัวฝั่งแม่ฉันมาหา ไม่คุยกับพวกคุณแล้ว"

        ทุกคนอาศัยอยู่ด้วยกันมานานหลายปีแม้จะมิอาจบอกได้ว่ารู้จักญาติพี่น้องของทุกบ้านทว่าอย่างน้อยเต็มสิบก็รู้จักสักแปดเก้าเมื่อเห็นสาวงามอย่างหานชีเยวี่ยมาหาถึงหน้าประตูและหวงพั่นหลานบอกว่าเป็นหลานสาวทางฝั่งครอบครัวมารดาพวกเขาก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก

        "พี่หวงพี่มีหลานสาวที่สวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

        หรือว่านี่ก็เป็นพวกที่มาตลาดมืดเหมือนกัน?

        "มีมาตลอดนั่นแหละ เพียงแต่ก่อนนานๆทีจะมาหา พวกเธอเลยไม่เคยเห็น" หวงพั่นหลานตอบอย่างใจร้อน ก่อนจะก้าวเร็วๆเข้าไปหาหานชีเยวี่ย

        ตอนที่หานชีเยวี่ยมานั้นเธอถือตะกร้ามาแค่ใบเดียว ดูๆ ไปแล้วก็เหมือนจะไม่ได้ใส่อะไรมามากมายทุกคนมองแล้วมองอีกสุดท้ายก็ละทิ้งความสงสัยแล้วกลับไปคุยกันอย่างออกรสชาติกันอีกครั้ง

        หวงพั่นหลานจูงแขนหานชีเยวี่ยอย่างสนิทสนมพาเธอเข้าไปในบ้าน พอเข้าบ้านไปได้ก็ถามขึ้นว่า "ชีเยวี่ยเอ๋ยวันนี้มาทำไมอีกล่ะ? หรือว่าเรื่องที่พูดกันเมื่อวานมันไม่ได้ผล?"

        ในใจของหวงพั่นหลานเป็นกังวลเหลือเกินกลัวว่าจะได้ยินข่าวร้ายจากปากของหานชีเยวี่ย

        แต่แม้จะกังวลหวงพ่านหลานก็ยังบอกให้หานชีเยวี่ยนั่งลง ก่อนจะรินน้ำให้เธอทาน

        "คุณป้า ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะหนูมาวันนี้ก็แค่จะมาบอกว่าเรื่องนี้ใกล้จะสำเร็จเรียบร้อยแล้วภารกิจนี้จะต้องสำเร็จแน่นอนค่ะ ของที่ชุมชนของเราไม่พอหนูจึงแจ้งให้ทางสหคามทราบเรียบร้อย และจะรวบรวมไปพร้อมชุมชนอื่นๆ ค่ะ”

        เดินมาตลอดทางหานชีเยวี่ยนับว่ากระหายน้ำแล้วจริงๆ เธอจึงไม่เกรงใจ ยกน้ำขึ้นดื่มทันที

        หวงพั่นหลานถึงได้โล่งใจ

        "คุณป้าคะ ยังมีอีกเรื่องนึงหนูมีเรื่องที่อยากจะขอให้หัวหน้าเจียงช่วยหน่อยค่ะ"

        หวงพั่นหลานถาม "เรื่องอะไรหรือทำไมต้องทำตัวเป็นจริงจังขนาดนั้น"

        "หนูอยากจะถามว่าที่โรงงานมีผ้าที่มีตำหนิขายไหมคะพอดีพี่ชายหนูเพิ่งได้งานใหม่ หนูก็เลยอยากจะตัดเสื้อผ้าให้เขาแต่คุณป้าก็รู้ดีว่าที่หมู่บ้านหนูไม่มีคูปองผ้า"

        พอหวงพั่นหลานได้ยินหานชีเยวี่ยพูดแบบนั้นเธอก็แย้มรอยยิ้มกว้างก่อนพูดว่า "นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีกเรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ที่นี่คือโรงงานทอฝ้ายนะ ผ้าที่มีตำหนิมีเยอะแยะเชียวเธออยากได้เท่าไหร่ เดี๋ยวฉันไปบอกให้"

        หานชีเยวี่ยคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะราบรื่นขนาดนี้

        ถึงแม้ชาติที่แล้วเธอจะรู้ว่าโรงงานทอฝ้ายมีผ้าที่มีตำหนิขายแต่ผ้าพวกนี้คนทั่วไปมิอาจเอื้อมคว้าได้ถึงส่วนใหญ่ก็จะตกไปอยู่กับคนในโรงงานหรือคนที่มีเส้นสายเกี่ยวข้องด้วย

        "คุณป้า เอามาได้จริงๆ เหรอคะ?"หานชีเยวี่ยถามด้วยความประหลาดใจปนดีใจ

        "ตราบใดที่เธอไม่ได้เอาเยอะเกินไปก็ย่อมได้แน่นอน"

        หานชีเยวี่ยรีบบอกว่า"ไม่เอาเยอะหรอกค่ะ คุณป้าสบายใจได้ หนูรู้จักประมาณตนดี"

        จริงๆเธออยากจะตัดเสื้อผ้าให้ทุกคนในครอบครัว แต่จริงๆ ก็ยังไม่ต้องรีบร้อนอะไรตอนนี้ทำก่อนชุดนึง มีเสื้อผ้าดีๆ ให้พี่สามใส่ไปทำงานส่วนที่เหลือก็ค่อยหาวิธีเอาทีหลัง

        "ลูกสาวจ๊ะถ้ามีของดีอะไรก็อย่าลืมเอามาฝากป้าสักหน่อยต่อไปถ้าอยากได้ผ้าเมตรเอยผ้าปูเอยอะไรพวกนี้ ป้าจะหาวิธีให้เธอเอง"

        หวงพั่นหลานคุยกับหานชีเยวี่ยไปเรื่อยๆระหว่างทางที่เดินไปด้วย

        "ค่ะ คุณป้า"หานชีเยวี่ยไหลตามน้ำตอบรับคำแนะนำอย่างว่าง่าย

        ผ้าปูอะไรพวกนี้ ในมิติของเธอนับว่ามีอยู่ทั้งยังมีอยู่หลายแบบเลยทีเดียว ประเดี๋ยวรอจังหวะดีๆก่อนค่อยเอามาใช้เท่านี้ก็เป็นพอแล้ว แต่ในมิตินั้นไม่มีผ้าจริงๆและผ้าก็เป็นของที่หายาก ขาดแคลนพอๆ กับน้ำมันปรุงอาหารเลย

        คนงานในเมืองยังดีหน่อย มีจัดสรรคูปองผ้าให้แต่คนที่อยู่ชนบทนั้นจะขาดแคลนกว่า หลายบ้านได้คูปองผ้าแค่สองสามฉื่อ [1]ต่อปี เพียงแค่นี้ก็ไม่พอให้ทุกคนในบ้านใช้แล้ว

        "เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกกับคนอื่นๆไปว่าเธอเป็นหลานสาวทางฝั่งครอบครัวมารดา ต่อไปห้ามเรียกฉันว่าคุณป้านะให้เรียกว่ากูหนาย [2] แทน"

        หานชีเยวี่ย "..." เหตุใดอยู่ๆก็มีญาติเพิ่มมาอีกคนเล่า? แถมญาติคนนี้ยังมีอำนาจในมืออีกด้วย

        ทว่าคิดไปคิดมา ก็นับว่าเธอได้กำไรอยู่ดี

        หวงพั่นหลานพาหานชีเยวี่ยตรงไปหาเจียงอวี้หมิงยามที่เจียง อวี้หมิงได้ยินหานชีเยวี่ยเรียกแม่ของตนว่ากูหนายเขาถึงขนาดตกใจจนสะดุ้งเฮือก

        อยู่ๆ ก็ได้หลานสาวมาเพิ่มอีกคน?

        "อวี้หมิงเอ๋ยแม่พาชีเยวี่ยมาหารือธุระกับแกหน่อย"

        ห้องทำงานของเจียงอวี้หมิงเป็นห้องเดี่ยวหวงพั่นหลานจะเอ่ยอะไรก็ไม่จำเป็นต้องระมัดระวังมาก

        "สหายชีเยวี่ยวันนี้ที่มาเพราะเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

        เขาไม่เหมือนกับหวงพั่นหลานเจียงอวี้หมิงไม่เคยฉุกใจคิดสงสัยเลยสักนิดว่าหานชีเยวี่ยจะทำเรื่องนี้ไม่สำเร็จเพราะอย่างไรเสีย แม่นางน้อยคนนี้ก็ดูน่าเชื่อถือ พึ่งพาได้เป็นอย่างยิ่ง

        และก็เป็นไปตามที่คาดหานชีเยวี่ยให้คำตอบตามที่เจียงอวี้หมิงต้องการ

        "อวี้หมิงเอ๋ยแม่คิดว่าต่อไปพวกเราคงต้องติดต่อกับชีเยวี่ยบ่อยๆแม่ก็เลยให้ชีเยวี่ยเรียกว่ากูหนายแล้วหลังจากนี้ก็ให้เธอเรียกลูกว่าคุณลุงแล้วกัน"

        ไอ้หยา เขาได้หลานสาวมาเพิ่มจริงๆ ด้วย

        ทว่าอย่างไรก็ตาม แค่แม่มีความสุขก็พอแล้วได้หลานสาวเพิ่มมาอีกคน แถมยังเป็นหลานสาวที่มีความสามารถมา เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน

        ต่อจากนี้หวงพั่นหลานก็เล่าความต้องการของหานชีเยวี่ยที่อยากได้ผ้าให้เจียงอวี้หมิงฟัง

        เจียงอวี้หมิงเอ่ยว่า"เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว เดี๋ยวฉันเขียนใบสั่งให้แล้วให้เสี่ยวอู๋พาเธอไปหาคนดูแลคลังสินค้า เธอต้องการเท่าไหร่?สามสิบเมตรพอไหม?"

        หานชีเยวี่ยคิดไม่ถึงว่าเพียงแค่เปิดปากมาคำแรกก็เป็นคำว่าสามสิบเมตรเลยผ้าสามสิบเมตรเชียว มันเพียงพอที่จะตัดเสื้อผ้าได้เป็นสิบชุดเลยนะ

        คนในบ้านสิบกว่าคนก็จะได้คนละประมาณหนึ่งชุดพอดี ครั้งนี้นับว่าเป็นโชคใหญ่แล้ว

        เป็นตอนที่หานชีเยวี่ยกำลังจะพูดว่าพอค่ะเธอก็ได้ยินเจียงอวี้หมิงพูดอีกว่า "ไม่พอเหรอ? งั้นเอาแบบนี้ดีกว่าฉันให้เธอห้าสิบเมตร เธออยากได้เนื้อผ้าแบบไหนก็เลือกเอาเองเลย อีกอย่างเธอมาพอดีคลังสินค้าเพิ่งได้ของที่มีตำหนิเข้ามาใหม่ คุณภาพก็ไม่ได้แย่อะไรมากราคาเองก็ถูกด้วย แถมไม่ต้องใช้คูปองผ้าอีก"

        ที่เจียงอวี้หมิงใจป้ำแบบนี้ก็มิใช่ว่าไม่มีเหตุผลเพราะอย่างไรเสีย ที่นี่ก็เป็นโรงงานทอฝ้าย แถมยังเป็นโรงงานใหญ่ทุกปีผลิตผ้าที่มีตำหนิออกมาไม่น้อย

        ในฐานะหัวหน้าฝ่ายจัดการสินค้า มีอำนาจในมือการอนุมัติผ้าไปสักห้าสิบเมตรก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

        อีกอย่าง ครั้งนี้หานชีเยวี่ยก็ช่วยเขาแก้ปัญหาใหญ่ให้สำเร็จไปได้ด้วยดีเขาถึงขนาดรู้สึกว่าในอนาคตอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากหานชีเยวี่ยด้วย

        "หัวหน้าเจียงขอบพระคุณมากเลยค่ะ!"

        หานชีเยวี่ยรีบกล่าวขอบคุณทันที

        เจียงอวี้หมิงมองมารดาของตน ก่อนจะพูดว่า"ต่อไปก็เรียกฉันว่าคุณลุงเถอะ!”

        เขาเข้าใจความหมายของแม่เขาเป็นอย่างดีเด็กสาวคนนี้มีความสามารถในการหาสินค้าเกรงว่าแม่ของเขาคงต้องติดต่อกับเธออีกไม่น้อยเลยทีเดียว

        ถือว่าเป็นญาติกันก็ย่อมปลอดภัยกว่า

        เชิงอรรถ

        [1] กูหนาย 姑奶หมายถึงน้องสาวของคุณตาที่เป็นญาติฝ่ายแม่