ฉลามคลั่งรัก 25 : คนของฉลาม
#ฉลามคลั่งรัก
เลือดข้นกว่าน้ำ
หยาดใสแตกกระจายยามมัจจุราชตัวร้ายเอียงตัวเข้าหาดายรับคนตัวเล็กเข้ามาในปาก พาดำดิ่งหลบลูกกระสุนของลูกน้องริชาร์ดที่ตามมาอีกเป็นสิบผิวเนื้อคล้ายโดนสะกิด ถึงอย่างนั้นกระสุนเงินก็ไม่ได้ฝังร่างลึกเลยสักลูกยิ่งในน้ำมีแรงต้านทาน กระสุนพวกนั้นก็เป็นเพียงแมลงที่แตะผิว
ครีบยาวเว้าแหว่งแหวกทะเลชนเข้ากับเรือไม่ให้หยุดนิ่งท้ายเรือถูกชนจนหมุนกลับทิศตามด้วยความภักดีของดีแลนที่กระแทกเข้าใจกลางเรือ
ผัวะ !
“เฮ้ย !”เสียงกรีดร้องโหวกเหวกดังลั่นเมื่อไม้จากใต้ท้องเรือถูกพังด้วยคมเขี้ยวดีแลนง้างขากรรไกรกัดกินทุกชีวิตที่ตกลงน้ำเพราะแรงปะทะขณะที่ดายเลือกจะว่ายหวนกลับพาสิ่งมีชีวิตในปากถอยห่างทว่าดวงตาสีดำก็ยังฝากความเครียดแค้นเป็นการบอกเล่า
ไหลผ่านไปกับสายน้ำให้คนเป็นน้องรับทราบถึงคำสั่ง
‘ฆ่าพวกมัน’
“อ๊าก !” ดีแลนกระโจนขึ้นบนดาดฟ้ากระชากร่างพวกลูกน้องเกือบสี่คนลงอีกฝั่ง หลากชีวิตเกาะติดเรือที่กำลังจะคว่ำเรือกู้ภัยถูกปลดให้ใช้การในทันที ดวงตาสีสวยกวาดมองสิ่งมีชีวิตจากใต้มหาสมุทรมองดูการดิ้นรนเอาชีวิตรอดของพวกมนุษย์ที่ชวนขบขัน
ดีแลนไม่ได้ต้องการจะฆ่าพวกไฮโซที่ไม่ได้รู้เรื่องราวเขากำลังมองหาเป้าหมายที่กระทำ
พลันก็เห็นร่างหนึ่งของคนที่อยู่บนดาดฟ้าโนเอลมองหาทางลี้ภัยด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ ไม่มีลูกน้องพาเขาหนีต่างจากพ่อเซ็บกำลังกระโดดลงเรือที่โอเว่นเตรียมไว้ให้ การหลบหนีเป็นสิ่งที่น่าสนใจเสียงโวยวายเคล้ากับกลิ่นเลือดเป็นอะไรที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในร่าง
แต่ก่อนจะไล่ตามดีแลนก็พุ่งจากใต้ทะเล ชนเข้ากับเรือที่ตอนแรกเตรียมไว้ให้โซล
ปึง !
ครีบหลังพัดโบกกระทบเรือเล็กให้ไปติดกับเรือใหญ่เป็นจังหวะเดียวกับที่โนเอลเสียหลักตกลงมาพอดีแบบรอดตายได้ร่างของเขากระแทกกับเรือโอดครวญด้วยความเจ็บ เสียดายที่ไม่มีใครเห็นใจ ดีแลนใช้ครีบยาวดันเรือเล็กให้ถอยห่างออกไปเพราะเขาเห็นว่าหนึ่งในคนใจร้าย...
กำลังจะปาระเบิดมา!
“หลบไป !” ทั้งร่างดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกมองดูหยาดใสแตกกระเซ็นไม่ต่างจากตอนที่พี่ชายกระโดดรับร่างโซลไว้เสียงระเบิดดังจนไล่พวกปลาแถวนั้นให้หายไป แต่มันไม่ได้ไล่ให้ดีแลนเลิกสนใจกลับกันแล้วมันคือสัญญาณของการเปิดศึกมากกว่า “ดีแลน...!”
“กึด !” คมเขี้ยวชนกับเรือเล็กเป็นการบอกให้รีบหนีหางยาวสะพัดโบกให้คลื่นน้ำซัดเรือโนเอลให้ถอยห่าง ระเบิดอีกลูกกำลังตามมา ดีแลนรีบดำลงน้ำไปอีกครั้งมองดูเรือลี้ภัยสามลำที่แล่นไปอีกทางครีบยาวลากผ่านน้ำ ไม่สนใจพวกลูกค้าที่พยายามตะเกียกตะกายรอดชีวิต
ธรรมดาก็ไม่ใช่พวกที่จะฆ่าคนดีทุกการฆ่าที่เขาทำ...
มีเหตุผลทั้งนั้น
เช่นตอนนี้
ผัวะ !
“อ๊ากกก !!!!!” มัจจุราชง้างขากรรไกร กัดเข้าใต้ท้องเรือจนขาดครึ่งลูกน้องของเซ็บรีบกระโดดลงน้ำว่ายหาเรืออีกลำที่รออยู่แต่พอเห็นว่าเมกาโลดอนไล่หลัง ก็พากันเร่งเครื่องหนีให้เพื่อนโดนกินไปตรงหน้าดีแลนกัดขาดครึ่งทว่าไม่ได้เอาใครลงท้องไป
เขาไม่อยากกินพวกเศษสวะแสนน่ารังเกียจพวกนี้หรอกเพราะเขามีเป้าหมายที่น่าสนใจมากกว่า
“ยิงปืนไปทางนั้น ล่อมันอย่าให้ชนเรือเราได้ !” โอเว่นตะโกนสั่งให้คนยิงสกัดดีแลนไว้ในเรือลำนั้นมีเซ็บที่จ้องมองสิ่งมีชีวิตแห่งความตายด้วยนัยน์ตาแพรวพราวความสนใจแสดงออกนอกหน้ายิ่งตอนที่ดีแลนกัดซากเรือและเหวี่ยงร่างคนของเขาไปมายิ่งเป็นภาพที่สวยงามในสายตาเขา
ความงดงามที่พระเจ้ารังสรรค์สิ่งมีชีวิตที่ควรจะสูญพันธ์กลับว่ายอยู่เบื้องหน้า
ทั้งขากรรไกรทั้งครีบและลำตัวเหยียดยาว มีหลายอย่างที่เขาต้องการจะจับไปศึกษา
“ทำยังไงก็ได้ให้เราได้มันมาจับตัวมันให้ได้ต่อให้พวกแกต้องตายทุกคน !”
“ครับนาย !” ลูกน้องรับคำสั่งกราดยิงใส่ทั้งที่ก็รู้ว่าคงฆ่าเจ้าสัตว์หนังเหนียวนี่ไม่ได้ “เอาระเบิดมาอีก ยาสลบอยู่ไหน !”
“ยิงเข้าที่ปากมัน ตรงเหงือกเป็นส่วนเดียวที่ยิงเข้าไปง่ายสุด” คุณหมอประจำศูนย์วิจัยให้รายละเอียดกับมือปืนแม่นเป้าโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าทุกการสื่อสารไหลเข้ามาในหูดีแลนหมด เจ้าตัวอ้าปากกระโจนเข้าไปกัดเรืออีกลำแล้วสลัดไปโดนเรือหลัก
ทุกคนบนเรือต้องเกาะหาที่พึ่งกันไม่งั้นคงตกลงไปกลายเป็นเหยื่อของฉลาม
“ระวัง !”
“มันจะฆ่าเรา !”
“เราไม่รอดกันแน่ !” หลากคำพูดส่งผ่านกันไปมามองดูความเสียหายที่ดีแลนทำไว้ให้นาทีนี้มันกำลังวนไปรอบเรือหลักที่เครื่องยนต์ดับเลยคอนโทรลไม่ได้โอเว่นเอาตัวมาบังเซ็บไว้ เหลือลูกน้องปกป้องอยู่เพียงห้าคนเท่านั้น
คนอื่นจากเรืออีกลำถูกจัดการจนมองไม่รู้ว่าศพไหนเป็นคนไหนดีแลนว่ายวนเรือราวกับวัดใจว่าจะมีใครกล้าลองดีกับมันไหม
ดวงตาสีดำสบเข้ากับเซ็บและโอเว่นที่มองมาคล้ายกับสื่อความในใจ
คนหนึ่งอยากได้
คนหนึ่งหวาดหวั่น
จุดรวมเดียวกันก็คือฉลามล้านปีที่ลองใจพวกเขา
“สวยงามชะมัด”
“คุณเซ็บ”
“ฉันอยากได้มัน”
“…”
“พวกมันและโซล” เซ็บเหยียดยิ้มหยันไม่มีความเกรงกลัวเลยทั้งที่ความตายอยู่ตรงหน้า เวลานี้เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งดีแลนสามารถฆ่าพวกเขาได้ง่าย ๆ แต่ก็เลือกที่จะหยั่งเชิงดูก่อนว่าเซ็บมีแผนอะไรอีกส่วนหนึ่งคือเขาต้องการจดจำใบหน้าของคนที่ทรยศคนของฉลามที่มอบความเชื่อใจ
โอเว่นโดนหมายหัวแล้ว
“ดีแลน แกควรไปกินเขากับพี่ชายแกไม่ใช่เหรอ”
“กึด”
“หนีไปก่อนที่อะไร ๆ มันจะแย่กว่านี้ดีกว่าน่า อย่าให้ฉันต้องทำแกอีกตัวเลย” คุณหมอบอกเสียงแผ่ว ไม่สนใจว่าจะมีอะไรแฝงในคำพูด “ป่านนี้พี่แกคงอร่อยกับร่างของเขาไปกินก่อนที่จะไม่เหลืออะไรให้”
“นายหมายความว่าไง ?” เซ็บถาม “นายกำลังพูดถึงใครโอเว่น”
“พูดถึงใครก็ได้ที่มีอิทธิพลกับมัน”
“หืม ?”
“และคงทำให้คุณอยากฆ่าผมเลยล่ะ”เซ็บเลิกคิ้วใส่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่โอเว่นต้องการจะสื่อ ผิดกับดีแลนที่หงุดหงิดมันว่ายถอยห่างเพื่อพุ่งชนมาใหม่ แต่ในนาทีนั้นโอเว่นก็ตัดสินใจเขาผลักลูกน้องคนอื่นลงน้ำแล้วหยิบมือถือมาเปิดเสียงวาฬล่อเจ้าฉลามไว้
เหน็บมันเข้ากับเสื้อของลูกน้องคนหนึ่งที่ต้องเสียสละตัวเอง
“อ๊ากกก !” เสียงโอดครวญเคล้ากับเสียงเรดาร์ที่กำกับอยู่เจ้าตัวอาศัยจังหวะนั้นรีบกลับไปสตาร์ทเครื่องยนต์เพื่อพาเจ้านายหนีด้วยสัญชาตญาณที่ชอบวาฬมากเลยทำให้ไม่อาจทนความรบเร้าได้ดีแลนพุ่งตรงไปหามือถือที่ถูกเหน็บไว้หลังลูกน้องซึ่งพยายามว่ายหนีไม่ให้ตัวเองตาย
เขาอ้าปากกว้างเขมือบผู้ชายคนนั้นไปทั้งตัว
ทั้งที่ก็รู้ว่าเป็นกลลวงแต่ก็ห้ามความอยากของตัวเองไม่ได้
ถึงอย่างนั้นดีแลนก็ไม่ได้สนใจเขายอมปล่อยให้เรือของอีกฝ่ายแล่นห่างไปเพราะรู้ดีว่าคนพรรค์นั้นอีกไม่นานก็จะถูกฆ่าตาย และคนที่จะทำก็ไม่ใช่ใครอื่น
ดายคงอยากฆ่าพวกมันด้วยตัวเอง
“ถือว่าผมเหลือเหยื่อไว้ให้พี่นะ ดาย”
พี่คงอยากล้างแค้นให้โซล...และครอบครัว
สองมือโอบร่างเล็กขึ้นจากน้ำหอบหายใจนิดหน่อยตอนประคองร่างคนที่ตัวซีดขาว เวลานี้โซลเสียเลือดไปมากเนื้อตัวเริ่มเย็นและไม่ได้สติ เจ้าของนัยน์ตาสีนิลเลยต้องดูแลแบบใกล้ชิดกวาดตามองไปทั่วดูว่าจะพาคนตัวเล็กไปไหนได้บ้าง
จะพาไปที่บ้านก็คงไม่ทันการเสียเลือดมากขนาดนี้ยังไงก็ต้องไปโรงพยาบาลก่อน
“ทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะ ผมจะพาคุณไปหาหมอ”
“…”
“อดทนนะคนเก่ง” กดจูบลงบนหน้าผากความไม่ได้รู้ลู่ทางมากกลายเป็นพิษ ร่างสูงกระชับอ้อมกอดที่มี พาขึ้นไปบนถนนหวังเพียงรถสักคันหรือใครสักคนผ่านมาเห็นแต่เวลานี้ดึกเกินกว่าที่จะมีคนมาเห็นใจ จะให้อุ้มพาไปเองโซลก็คงหายใจได้อีกไม่นาน
ภาพที่อีกฝ่ายโดนยิงยังติดตารวมถึงน้ำตาที่สัมผัสได้
คนตัวเล็กเสียใจและยินยอมรับความตายเนื้อตัวที่แปดเปื้อนไปด้วยหยาดเหนียวข้นบ่งบอกถึงการถูกมัจจุราชโอบกอดเอาไว้
มันหยดลงบนดินย้อมสีนิลเป็นแดงฉาน นาทีนั้นร่างสูงต้องต่อสู้กับสัญชาตญาณ
และฟ้าก็ส่งคนมาช่วยทัน
“พ่อหนุ่ม ยืนทำอะไรน่ะ”
“อะ !”
“มืดแล้วนะ ไม่กลับไปนอนพักเหรอ” เสียงทุ้มต่ำรั้งสายตาให้หันไปหาก่อนจะสบเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าของลุงวัยหกสิบเขาย่นคิ้วเพ่งมองดูร่างที่เต็มไปด้วยเลือดในวงแขนของคนที่ยืนคิดพลันก็เบิกตากว้างทันที ถอยหลังผงะทิ้งข้าวของที่ถือมา “นะ...นั่นใครน่ะ! ทำไมเลือดท่วมตัวขนาดนั้น !”
“เขา...เขาโดนยิงมา”
“หา ?”
“ต้องพาเขาไปโรงพยาบาล ช่วยผมหน่อยได้ไหม” ร่างสูงถามเสียงหนักหัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อได้ยินเสียงพร่ำเพ้อของคนที่ใกล้จากไปขยับเข้าไปใกล้ลุงที่พยายามตั้งสติตัวเอง “เขาจะไม่ไหวแล้ว”
“อะ...อ้าว งั้น...งั้นไปขึ้นรถ ลุงมีรถ จะ...จอดอยู่ด้านหลัง”
“...”
“รีบไปกันเร็วเข้า เดี๋ยวจะแย่เอานะ !” คนแปลกหน้าลนลานหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงนำทางให้คนที่อุ้มร่างเล็กไปขึ้นรถด้วยกันจากที่ไม่เคยขับรถเร็วกลายเป็นต้องเร่งเครื่องหนัก รถกระบะสีเทาเก่า ๆเร่งเครื่องยาวตรงไปถึงโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลมากนัก
ร่างสูงกัดปากเนื้อตัวเปื้อนเลือดแต่ก็ไม่หวั่นกอดร่างบางไว้ข้างกันก่อนจะอุ้มไปวางบนเตียงที่แผนกฉุกเฉินทันทีที่มาถึง
เจ้าหน้าที่หลายคนเข้ามารุมดูทำเอาเผลอย่นคิ้วใส่ การที่มนุษย์มารวมตัวมากมายกลิ่นไอความร้อนจากร่างกายแลดูจะมีผลโดยเฉพาะพวกมนุษย์ตอนอยู่ในสถานการณ์ตื่นตระหนกทว่าเจ้าตัวกลับต้องข่มอารมณ์ถูกพยาบาลดันให้รออยู่ข้างนอกไม่ให้เข้าไปในห้องฉุกเฉิน
“ญาติรอข้างนอกค่ะ”
“ผมขอเข้าไปด้วยไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้ค่ะ” เธอตอบรีบปิดประตูกันร่างสูงเดินเข้าไปนัยน์ตาสีนิลสั่นไหว เดินวนไปมาหน้าห้องฉุกเฉิน หยาดเลือดหยดลงบนพื้นวนเป็นวงกลมตามแนวที่เดิน เขาคอยไปเกาะประตูดูว่าตอนนี้ในห้องนั้นเป็นยังไงขณะที่หัวใจก็ภาวนาให้อย่ามีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น
“พี่ !”
“ดีแลน”
“โซลเป็นยังไงบ้าง ?”คนถูกเรียกหันไปมองก่อนจะพบกับน้องชายที่วิ่งมาหาดีแลนตรงไปเกาะบานประตูพยายามแอบดูว่าตอนนี้ข้างในเป็นยังไงบ้าง “กลิ่นเลือดคลุ้งชะมัด เขาเสียเลือดเยอะแค่ไหนกัน”
“เยอะจนร่างกายซีดขาว”
“หา ?”
“ไม่ต่างจากวันนั้นเลย”คนเป็นพี่หลุบตาต่ำหวนนึกถึงวันที่เรื่องร้ายเริ่มต้นขึ้นมา รวมถึงเรื่องที่เขารู้ว่าโซลอยากจากไปหาพ่อแม่มานานแค่ไหนแต่คนที่จะพรากชีวิตไปได้มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นซึ่งที่ผ่านมาพวกเขาก็ไม่เคยทำให้โซลตายจริง ๆ เลยสักครั้ง
ไม่มีใครที่กล้าทำร้ายคนของฉลาม ถ้าเกิดโซลตายพวกเขาเองก็คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้เหมือนกัน
“ผมอยากเข้าไปหาเขาชะมัด ไม่รู้ว่าเขาเป็นไงบ้าง”
“ฉันก็อยากเข้าไป แต่พวกเขาไม่ให้เข้า” พี่ชายถอนหายใจยืดยาวเสยผมขึ้นแม้เลือดจะเปื้อนไปบ้าง เวลานี้ถึงจะเข้มแข็งแค่ไหนหัวใจก็เต้นในจังหวะที่ความกลัวปลุกเร้า โซลเสียเลือดมากจนเขาไม่แน่ใจว่าความตายจะมาพรากเราออกจากกันไหม
ดีแลนกัดปากยกมือขึ้นกุมหน้าอกราวกับโดนบีบหัวใจ
“เขากำลังจะตาย”
“ดีแลน”
“เขากำลังจะยอมแพ้ ดีวาน” ไม่ใช่แค่น้องชายที่รับรู้ถึงลางสังหรณ์นั้นดีวานเองก็อึดอัดอยู่ในใจไม่แพ้กันดวงตาหลุบมองที่ประตูพยายามคิดว่าจะมีหนทางไหนที่ช่วยคนของฉลามให้รอดตายได้บ้าง “ผมจัดการคนพวกนั้นหมดแล้ว แต่ไอ้ตัวการผมเหลือไว้ให้”
“…”
“พี่คงอยากจัดการมันเอง” สบตากับพี่ชายเพื่อสื่อสารกันผ่านจิตใจดีวานรู้ดีว่าน้องชายหมายถึงอะไร และมันก็เป็นจริงที่พูด พวกคนที่ทรยศคนของฉลามไม่สมควรมีชีวิตอยู่ถ้าเกิดมันไม่ยิงโซล บางทีพวกมันอาจจะถูกฆ่าเงียบ ๆ แล้วปล่อยให้เป็นปริศนาก็ได้
แต่เพราะพวกมันกล้าลองดีเขาเลยขอเก็บพวกมันไว้ส่งท้าย
“โซลฟื้นเมื่อไหร่ พวกมันได้ตายยกรัง” ฝากฝังคำพูดสุดท้ายเป็นจังหวะเดียวกับได้ยินเสียงติ๊ดยาวดังมาจากในห้องนาทีนั้นพี่น้องทั้งสองรีบเกาะประตูแนบหูฟัง และดูว่าเสียงนั้นมันมาจากไหนเขาเคยได้ยินตอนที่พาโซลมาโรงพยาบาลคราวนั้นถ้าจำไม่ผิดมันคือเครื่องวัดชีพจรการเต้นของหัวใจ
ซึ่งการที่มันส่งเสียงติ๊ดยาวแบบนี้แปลว่าเกิดเรื่องไม่ดีต่อใจ
คนของฉลามกำลังจะทอดทิ้งกันไปพาให้ฉลามคลั่งขึ้นมา
“โซล ไม่นะ ไม่ ไม่ !!!!!!”
ผมคิดว่าตัวเองคงไม่รอด
เดจาวูเหตุการณ์คราวก่อนผมเห็นภาพของแม่ที่ยื่นมือมารับ ทว่าพอจะจับกลับตกอยู่ในวังวนฉลามอันน่าพิศวงพวกมันรายล้อมเข้ามาจู่โจม ฉีกทึ้งร่างกายผมคล้ายโกรธเกลียดกันผมกรีดร้องสัมผัสถึงความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าทรมานจนต้องเอ่ยปากอ้อนวอนให้ความตายมารับ
หนำซ้ำยังเห็นภาพของคนที่ไว้ใจหยิบมีดแทงซ้ำตรงแผลเก่า โอเว่น เอริคริชาร์ด รวมถึงเซ็บไม่ต่างจากฉลาม เขาฝังมีดคมวาวลงกับร่าง กรีดกระชากให้ผมกรีดร้องด้วยความรวดร้าวจากร่างกายและหัวใจ
‘ไม่มีใครอยากตายเพื่อคุณ’
‘ทุกคนมีเหตุผลที่บอกใครไม่ได้’
‘เพราะคุณรักมันเกินไป งั้นก็ตายไปพร้อมกับมันเลยแล้วกัน’
‘ไม่นะ !!!!!!!’ ในมโนภาพโอเว่นผลักผมให้จมดิ่งสู่ความมืดผมหวีดร้องแต่กลับไม่มีเสียงคล้ายโดนปาดคอขโมยกล่องเสียงไปจากที่อยู่ในน้ำพลิกกลับเป็นตกจากเรือแล้วลงสู่ทะเลใหม่
หยาดใสผสมกับทะเลเคล้าคลอกันไปแสงสว่างเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นยามกายบอบช้ำร่วงลงสู่ทะเลรอบข้างมีหยาดเลือดปนเปกันไป ผมพยายามนึกว่ามันเคยเกิดขึ้นที่ไหนมันไม่ใช่เหตุการณ์เดียวกับวันที่ผมอยู่ใต้มหาสมุทรหมื่นฟุต
ผมเห็นเงาของคนร่องรอยกระสุนที่พยายามสาดใส่ และฉลามมากมายที่ทำท่าเหมือนจะฆ่าผมให้ได้
แล้วมันก็หายไป
แทนที่ด้วยเงาดำที่ผมพยายามเพ่งเล็งว่ามันคืออะไร
ผมรู้มาตลอดว่าความทรงจำของผมสูญหายทั้งเรื่องของเซ็บ ทั้งเรื่องที่ผมรอดตายไม่มีใครรู้ว่าผมมีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้ยังไงซึ่งมันยากกว่าการตามหาว่าปาร์คเกอร์คือใครซะอีกแต่ในความฝันผมเห็นร่างสีดำที่เริ่มเปลี่ยนไป
ดวงตาพร่าเลือนไม่รู้ว่าตรงหน้าคืออะไรรู้แค่ว่าผมโดนป้อนอากาศให้ โอบกอดด้วยวงแขนอันอบอุ่นผมคิดว่ามันน่าจะเป็นมโนภาพที่ผมสร้างขึ้น ผมได้ยินเสียงกระซิบแต่ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นคืออะไร ราวกับว่าจิ๊กซอว์ที่ผมต่อไว้มันยังลงล็อกไม่ได้
ยังมีบางส่วนขาดหายบางส่วนที่มาพร้อมกับถ้อยคำที่แว่วดังอยู่ไม่ไกล
ผมรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย
แต่ผมไม่รู้ว่ามัจจุราชยังปรานีผมอยู่
‘คุณต้องไม่เป็นอะไร’
‘กลับมาหาเรานะ โซล’
‘พวกเราต้องการคุณ’
เสียงติ๊ดยาวเป็นเสียงเดียวที่ลอยวนอยู่ในความทรงจำผมก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบหายและกลายเป็นเสียงติ๊ดปกติ มันรบกวนดึงรั้งผมออกมาจากภวังค์ความคิดตักเตือนว่าตอนนี้มีบางอย่างผิดแปลกไปผมคิดว่าตัวเองอาจจะกำลังถูกตรวจสอบว่าตายจริงไหม
แต่การลืมตาขึ้นมาเจอกับคนที่ซ้อนทับกับความฝันยิ้มให้มันแลดูจะไม่ใช่ความตายที่ผมคิดไว้เท่าไหร่
มันดูเป็นความจริงที่น่าผิดหวังมากกว่า...
“คุณกลับมาแล้วที่รัก”
ผมยังไม่ตายนั่นคือสิ่งที่ผมอยากพูดออกมา
ติดตรงที่ผมสวมหน้ากากช่วยหายใจเอาไว้การพูดเลยลำบาก หนำซ้ำเรี่ยวแรงที่จะพูดจาก็เหือดหาย ผมปรับโฟกัสไล่สายตามองหน้าสองหนุ่มที่ชะโงกหน้ามาดูผมที่ฟื้นจากความตายดีแลนกับดีวานระบายยิ้มโล่งใจ มือหนาของคนพี่ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน
“เก่งมาก เด็กดี”คำชมเชยทำผมนิ่งคิดไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร ทว่าสายตาที่สื่อมาก็เต็มไปด้วยความห่วงใยพลันปลายนิ้วก็เกลี่ยน้ำตาที่ไหลผ่านหางตาไปให้
ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองร้องไห้ทำไม
ดีใจที่ยังมีชีวิต
หรือเสียใจที่ยังไม่ตาย
“ผม...ยังอยู่เหรอ ?” ผมเค้นเสียงถามลำบากแค่ไหนก็อยากยืนยันให้แน่ใจ “ผมยังไม่ตาย ?”
“คุณรอดอย่างหวุดหวิด หมอบอกว่าหัวใจคุณหยุดเต้นไปพักหนึ่ง แล้วคุณก็กลับมา”
“…”
“ผมนึกว่าคุณจะยอมแพ้แล้วรู้ไหม คุณเก่งมากที่สู้ต่อนะที่รัก” ดีแลนยิ้มหวานกดจูบลงบนหน้าผาก ดึงมือผมมาจูบเบา ๆผมเห็นถึงความโล่งใจและสบายใจของเขาราวกับว่าเพิ่งผ่านการลุ้นระทึกมานาน “หัวใจผมเกือบหยุดเต้นตามเลยตอนได้ยินแบบนั้น ทำไมคุณชอบทำให้พวกเราเป็นห่วงนักนะ”
คนน้องส่ายหน้าไปมาดูเขาอยากจะดุแต่เหมือนคำพูดนั้นเป็นการบ่นกับตัวเองมากกว่า ดีวานเช็ดน้ำตาให้ผมแม้จะไม่มีเสียงสะอื้นแต่ผมก็ยังคงร้องไห้
ผมรู้แค่ว่าผมเสียใจ
และเจ็บร้าวไปทั่วร่างไม่เว้นหัวใจที่บอบช้ำ
“แต่อย่าทำแบบนี้อีกนะ พวกเราเป็นห่วงคุณมากนะรู้ตัวบ้างไหม”
“...”
“ถึงคุณจะไม่เหลือใคร คุณยังมีเรานะโซล” ผมคิดว่านั่นเป็นคำปลอบโยนที่ดีถ้าเป็นคนปกติหรือช่วงเวลาที่ผมไม่เสียใจขนาดนี้ ผมก็ยังจะอินมันได้ไม่ยากแต่เพราะผมเพิ่งเจอคนที่ผมไว้ใจหักหลังมาการถูกพูดว่าเป็นห่วงโดยคนแปลกหน้าทำให้ผมไม่เชื่อเลยสักนิด
อีกอย่างผมไม่รู้ว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก่อนหน้านี้พวกเขาหายตัวไปทิ้งผมไว้ในห้องแล้วกลับมาสวมรอยเป็นคนที่ห่วงใยผมมากกว่าใคร
คิดว่าผมจะเชื่อคำพูดเขาไหม...
ผมไม่เชื่อสักคำ
ผมร้องไห้เงียบๆ ขณะที่พวกเขาไปตามหมอมาดูอาการให้ ผมยังคงต้องพักรักษาตัวจนกว่าแผลจะหายเสียดายที่ผมไม่มีเวลาขนาดนั้น ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ที่เรือนั่นเป็นยังไงบ้างเซ็บกับโอเว่นยังลอยนวลอยู่ไหม มีแค่ริชาร์ดที่ผมเห็นว่าโดนดายฆ่าไปส่วนเรื่องอื่น ๆ กลายเป็นปริศนาให้ผมเดาเอาเองระหว่างหมอดูอาการ
ผมเลียปากหลุบตามองดีวานกับดีแลนซ้ำไปซ้ำมาเขาไปคุยกับหมอปล่อยให้ผมนอนทบทวนตัวเองอยู่คนเดียวในห้องมีหลากคำถามที่ผมอยากถามออกไป ทว่าพอจะพูดทีไรสมองกลับขาวโพลนไปหมดคงเพราะผมพึ่งฟื้น การจะคิดอะไรหนัก ๆ คงจะทำร้ายผม
อีกส่วนคือผมอยากจะพักสักนิด
ผมอยากได้เวลาทำใจก่อนจะกลับไป...
เผชิญความจริง
“ไง ฟื้นแล้วเหรอจอมโจร”
“อะ...”
“คุณดูแย่กว่าที่ผมคิดไว้นะ”เสียงทุ้มต่ำที่เคยได้ยินรั้งสายตาผมให้หันไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่นาทีนั้นผมตกใจ เบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติ โนเอลยิ้มให้ผมเหล่มองสองหนุ่มที่คุยกับหมออยู่ข้างนอกขออนุญาตนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงซึ่งผมก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ “คุณเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าคุณหลับไปเกือบสองวัน”
“ก็ยังไม่ตาย”
“ปากเก่งแบบนี้แปลว่าหายแล้วแน่ ๆ” โนเอลยิ้ม เขาดูจะพยายามไม่ให้สถานการณ์มันตึงเครียดเกินไปผิดกับผมที่มองข้ามไป ผมเลือกที่จะเข้าประเด็นเพราะเสียเวลามากพอแล้ว
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไง ผมนึกว่าคุณจะหายไปกับเซ็บ”
“ผมเลือกช่วยคุณแล้ว ผมไม่หันกลับไปเดินทางผิดหรอก”
“…”
“ถึงผมจะไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้พวกคุณมีเรื่องอะไรกันแต่ผมก็ไม่เห็นด้วยที่เขาทำตัวไม่ดีใส่และผมรู้สึกแย่ที่ได้ยินเขาพูดกับคุณแบบนั้น”
“คุณคิดว่าผมจะเชื่อจริง ๆ เหรอที่บอกว่าคุณไม่รู้ว่าผมกับพ่อคุณมีเรื่องอะไรกัน”
“…”
“ตอนผมรู้ว่าคุณเป็นลูกชายเขา ผมตกใจมากคิดว่าคุณอาจจะหลอกผมไปติดกับพ่อคุณก็ได้ แต่คุณกลับช่วยผมไว้” ผมหลุบตาต่ำ ถอนหายใจยาวไม่สบตากับคนตรงหน้า “ผมไม่รู้ว่าคุณทำแบบนั้นทำไมถ้าเกิดคุณมีแผนอะไรหรือพ่อคุณใช้ให้มาทรยศผม คุณจะจัดการผมเลยก็ได้นะ”
“โว้ว ใจเย็น ผมไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น” โนเอลยกมือห้าม“ที่ผมช่วยคุณก็เพราะพวกเขาสั่ง พ่อไม่ได้บังคับอะไรผมหรอก”
“พวกเขา ?” ผมเลิกคิ้วโนเอลเลยผงกหัวไปทางสองหนุ่มนั่น “พวกเขาเกี่ยวอะไรด้วยกัน ?”
“ก็พวกเขาคิดว่าคุณน่าจะรั้นออกไปตามหาความจริงแน่ ๆ เลยขอให้ผมช่วยเพราะผมดันไปรู้อะไรไม่ดีเข้า”
“หืม ?”
“ไว้คุณไปคุยกับพวกเขาเองดีกว่า ส่วนเรื่องพ่อเท่าที่ผมรู้คือมีคนพาเขาหนีไปที่ไหนสักแห่งยังระบุไม่ได้ชัดเจนแต่ผมจะติดต่อคนในตามหาตัวให้...ถ้าเกิดพวกเขายังไม่ตายน่ะนะ” ประโยคหลังโนเอลพึมพำ เขาพ่นลมหายใจเหยียดยาวดูเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นพลันเขาก็เปลี่ยนมานั่งประสานมือ ขบฟันไปมานิดหน่อยด้วยท่าทีจริงจัง “แต่ผมมีเรื่องที่อยากถามคุณมาก”
“เรื่องอะไร ?”
“เรื่องน้องชาย”
“…”
“คุณรู้ใช่ไหมว่าเขาตายยังไง”ภาพของโจเอลลอยเข้ามาในหัว ผมยังจำมือซีดขาวที่โบกให้ผมอยู่ได้ “ผมอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรตาย เรื่องศูนย์วิจัยก็เกี่ยวกับคุณใช่ไหมไหนจะเรื่องข้อมูลอะไรที่อาพูดถึงอีก เรื่องพวกนี้มันคืออะไรกันแน่ ?”
“ทำไมคุณไม่ถามพ่อตัวเองเอาล่ะ เขาเป็นคนวางแผนทุกอย่าง”
“ผมบอกแล้วไงว่าตอนนี้ผมกลับไปหาพ่อไม่ได้”
“…”
“ผมมีแค่คุณแล้วก็พวกเขา เพราะงั้นช่วยบอกผมเถอะว่ามันเกิดอะไรและผมจะบอกทุกสิ่งที่ผมรู้ให้คุณฟังเช่นกัน”
“นี่คือการเดิมพัน ?”
“มันคือการขอความเห็นใจก่อนความตายมาเยือน โซล”
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
579K
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)