หลังจากจบเื่ของสตรีหน้าด้านไร้ยางอายนางก็ไม่มีใจจะไปเดินดูตำราต่อ โชคดีที่นางมียาแก้ปวดมันช่วยให้รอยช้ำตรงแขนจางลงไปบ้างแล้ว ท่านพ่อใหญ่ก็อาการหนักห่วงนางมากถึงขั้นพานางมาโรงหมอเพื่อตรวจดูอาการ ถึงนางจะบอกว่าไม่ได้เป็อะไรมากสุดท้ายนางก็ต้องยอมให้ท่านหมอตรวจดูอาการอยู่ดี
“คุณหนูน้อยท่านไม่ได้เป็อะไรมากแล้วขอรับ”
“เห็นไหมลี่เอ่อร์บอกแล้วว่าไม่ได้เป็อะไรมาก”
“งั้นลี่เอ่อร์บอกพ่อมาว่าอยากได้สิ่งใด”ท่านพ่อใหญ่ถามถึงความ้าของบุตรสาวบุญธรรมเพราะรู้สึกผิดที่ไม่ได้เอาคืนคนที่กล้ามาทำร้ายนาง
“ลี่เอ่อร์้าที่ดิน100ไร่เ้าค่ะ”นางไม่รู้ว่าขอเยอะไปหรือเปล่าแต่เพื่อขยายสวนสมุนไพร ที่ดิน 100 ไร่ก็ถือว่าไม่เยอะเท่าไหร่ ท่านพ่อใหญ่ร่ำรวยมีอำนาจแค่ที่ดินไม่กี่สิบผืนคงจะหามาให้นางได้ไม่ยาก
“ได้! พ่อจะให้คนไปจัดการนำโฉนดที่ดินมาให้ลี่เอ่อร์เอง”เยี่ยม! นางจะได้ไม่ต้องขุดหลุมรอบๆเรือนนอนอีกต่อไปในแต่ละวันสาวใช้จะช่วยกันรดน้ำให้กับสวนผักสมุนไพร แต่ในวันหนึ่งนางก็เกิดอาการไม่พอใจกับแปลงผักเนื่องจากรอบๆเรือนนอนมักจะเต็มไปด้วยพืชผักนานาชนิดจนไม่เหลือที่พอจะปลูกดอกไม้ ส่วนหลุมที่ขุดไว้รอบๆเรือนนอนก็เพื่อประชดท่านแม่ที่ไม่ยอมพานางไปซื้อที่เพิ่มด้วยเหตุผลที่ว่านางยังเด็ก
แต่ในตอนนี้มีท่านใหญ่อยู่ด้วยมีหรือนางจะไม่ได้ในสิ่งที่้า แผนการของเด็กหญิงก็มีอยู่ว่าปลูกสมุนไพรเอาไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อนำไปขายแล้วเอาเงินไปบริจาคแก่คนจน ๆ ใครใช้ให้นางเป็คนใจดีขี้สงสารกันเล่าแค่เห็นขอทานน้อยพากันมานั่งขอเศษอาหารนางก็อดที่จะสงสารไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่านางจะให้ไปฟรี ๆ คนเราถ้าไม่ทำงานก็จะไม่ได้เงินแต่สำหรับนาง้าคนมาเฝ้าสวนรดน้ำสมุนไพรเท่านั้น เอาเป็นางจะว่าหางานให้พวกเขาทำแล้วค่อยให้เงินเป็สิ่งตอบแทนดีกว่า
“ลี่เอ่อร์หิวแล้ว”นางออกจากจวนมาก็นานมากแล้วตอนนี้คงถึงเวลาที่นางจะต้องหาอะไรกิน
“ท่านพ่อหมองั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน”ท่านพ่อใหญ่คุ้นเคยกับคน ในโรงหมอเป็อย่างดี สมแล้วที่มีอำนาจรู้จักคนเยอะก็คงไม่ใช่เื่แปลกอะไร ระหว่างทางนางก็ได้พบท่านพ่อรองเข้าโดยบังเอิญแถมยังถามอาการาเ็ซึ่งนางก็เดาได้ว่าต้องฝีมือขององครักษ์เงาที่ท่านพ่อรองส่งมาคอยดูแลนางไม่งั้นท่านพ่อรองจะรู้ได้อย่างไรว่านางถูกคนทำร้ายร่างกายมา
“ลี่เอ่อร์น้อยไม่อย่างไรบ้าง”ท่านพ่อรองจับตัวนางหมุนไปมาเพื่อดูว่านางมีาแตรงไหนไหม
“ท่าพ่อรองลี่เอ่อร์ไม่ได้เป็อะไรแล้วเ้าคะ”
“โล่งอกไปที”
“เ้าเป็ใคร?”
“ข้ามีนามว่าหยางเจี๋ยเป็ท่านอ๋องปีศาจที่ผู้คนล่ำลือกันและก็เป็ท่านพ่อรองของลี่เอ่อร์น้อย”เหมือนนางจะเห็นกระแสไฟฟ้าส่งออกมาจากดวงตาคมของท่านพ่อรองที่มองมายังท่านพ่อใหญ่ ไม่ใช่ว่าพวกเขาทั้งสองจะมีเื่กันต่อหน้านางหรอกนะ
“หึ! ข้าน้อยมีนามว่าเฟิงเสวี่ย คุณชายใหญ่จากตระกูลเฟิงยินดีที่ได้รู้จักท่านอ๋องปีศาจขอรับ”สายตาของทั้งสองคนฟาดฟันกันไปมาในตอนนั้นเองที่นางจับมือของคนทั้งคู่ให้เดินตามนางเข้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่งนางก็ไม่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้จะมีรายการอาหารมากกว่าห้าพันรายการ แถมราคาเริ่มต้นที่หนึ่งแสนเป็อาหารระดับชนชั้นสูงโดยแท้
“ลี่เอ่อร์ว่า…ลี่เอ่อร์ขอกินแค่น้ำชาก็พอเ้าคะ”นางเห็นราคาอาหารแล้วแทบจะเป็ลมเป็ราคาที่ต่อให้รวยขนาดไหนก็แทบกระเป๋าฉีก
“เอาอาหารที่แพงที่สุดในร้านมาสิบอย่าง”ท่านพ่อรองโคตรรวย สมแล้วที่จะเป็สามีของท่านแม่แค่คิดอนาคตของนางก็สดใสแล้ว
“เอาชาที่แพงสุดของร้านมาสามที่ อ้อ! เอาขนมที่แพงที่สุดมาสิบอย่างพร้อมห่อกลับอีกสิบชุด”ว้าว! ท่านพ่อใหญ่ก็ใจดีพร้อมจ่ายดีจริงๆที่นางได้ท่านพ่อทั้งสองมา นางต้องยอมยกความดีให้กับระบบเลยที่หาท่านพ่อสายเปย์มาให้ นางคงลืมไปแล้วว่าตัวเองก็มีเงินทองมหาศาลที่ได้จากท่านพ่อบุญธรรมทั้งสาม หากจะบอกว่านางนั้นคือเด็กหญิงผู้โชคดีที่มีเงินมากมายกว่าเด็กคนอื่นก็ว่าได้แต่ดันลืมว่าตัวเองมีเงินทำตัวเป็ยาจกไปได้
“ข้ายินดีเลี้ยงอาหารท่านนะคุณชายเฟิง”ท่านพ่อรองเอ่ยปากพูดกับท่านพ่อใหญ่
“ไม่จำเป็ข้าก็มีเงินสามารถเลี้ยงลี่เอ่อร์ได้สบายๆ”ท่านพ่อใหญ่ก็ออกปากไม่้าความหวังดีของท่านพ่อรองแล้วนางไปเกี่ยวอะไรด้วย
“ลี่เอ่อร์น้อยหากลูก้าสิ่งใดขอให้บอกพ่อมาได้เลย”ท่านพ่อรอง
“ลี่เอ่อร์สามารถบอกพ่อได้ทุกเมื่อหากเ้า้าสิ่งใด”ท่านพ่อใหญ่
แล้วาขนาดเล็กก็เริ่มเกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารนางผู้นั่งอยู่ตรงกลางก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆท่านพ่อทั้งสองทำตัวเหมือนเด็กกำลังแย่งของเล่นกันอยู่เลย ส่วนนางหรือก็ต้องนั่งกินอาหารที่ท่านพ่อทั้งสองขยันนำมันมาวางลงบนจานให้นางจนมันล้นนางแทบอยากจะร้องไห้ทำได้แต่เพียงกินอาหารต่อไปอย่างฝืนทน
หลังจากกินอาหารเสร็จนางก็คิดว่าทุกอย่างจะจบแต่ที่ไหนได้ารอบใหม่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง เพราะทั้งสองคนเอาแต่ทะเลาะกันนางจึงเดินหนีออกมาเพื่อไปเดินดูร้านขายสมุนไพรแต่ยังไม่ถึงไหนนางก็เดินไปชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
“ไม่มีตาหรือไงห๊ะ!”เด็กอะไรนิสัยแย่จริง
“ข้าก็เดินมาดี ๆ เ้าต่างหากที่ไม่มีตามอง”คิดว่านางจะยอมให้ใครมาด่าง่ายๆหรือไง
“พวกเ้าไปจับมันไว้”นางคือคุณหนูรองแห่งตระกูลอี้มีหรือจะยอมให้เด็กบ้านนอกที่ไหนมาต่อว่าอย่างอวดดี
“ดีแต่ใช้สุนัขนี่เอง”ลี่ชิงน้อยใช้พลังปราณสายฟ้าขั้นสามออกไปทำให้คนพวกนั้นาเ็เพียงเล็กน้อย เล็กน้อยมากกระดูกแขนขาหักนั้นเรียกว่าาเ็เพียงเล็กน้อยจริงหรือ?
โอ้ยยยย
“เจ็บข้าเจ็บ ขาของข้าอั๊ก!”
“แขนข้าโอ้ยเจ็บเหลือเกิน”
“ไอ้พวกไม่ได้เื่”
จะบ้าตายเด็กอะไรชอบใช้อำนาจยังไม่พอยังชอบดูถูกคนอื่นอีกดีแต่สั่งนึกว่าตัวเองดีกว่าคนอื่นนักหรือไง ไม่มีสมองหรือโง่กันแน่เกิดมาวันๆหนึ่งคงทำแต่เื่ไม่ดีเที่ยวใช้อำนาจพ่อแม่ไปในทางที่ผิดไม่รู้ว่าเป็คุณหนูจากจวนใดทำเสียชื่อวงศ์ตระกูลหมด
“เก่งจริงทำไมไม่ลงมือเอง”
“อย่าเข้ามานะ"
“ฮะ ฮ่า ฮา ฮ่า โอ้ยขำจริงเ้าเป็คุณหนูจวนไหนเนี่ยข้าแค่ขู่เล่นๆถึงกับฉี่ราดเลย ฮา ฮ่า ๆ”ลี่ชิงน้อยขำออกมาด้วยความสะใจที่ทำให้เด็กหญิงในวัยเดียวกันร้องไห้ฉี่ราดได้
‘ระบบปลดล็อคความสามารถวิชากระบี่มารแล้วขอรับ’ของดีนางเก็บเอาไว้ก่อนแล้วกัน
“ทีหลังจะหาเื่ใครก็ช่วยดูให้ดีๆด้วยว่ากำลังหาเื่ผิดคนอยู่”
นางหันกลับไปมองท่านพ่อทั้งสองก็ยังคงเถียงกันไม่เลิกจนกระทั่งนางขอตัวกลับจวนถึงได้ยอมเลิกรา ถ้าเป็ท่านพ่อสามอยู่ด้วยนางคงคุยได้ทุกเื่แต่ท่านพ่อสามบอกว่ามีเื่ต้องไปทำและสำคัญมากนางจึงทำได้แค่รอ ส่วนเื่ท่านแม่นางยังไม่ได้บอกท่านพ่อรองออกไปเพราะคิดว่าต้องใช้เวลาสักพักแล้วค่อยให้คนทั้งสองได้พบกัน ท่านพ่อใหญ่ขอตัวกลับไปก่อนบอกเพียงแค่ว่าอีกหนึ่งเดือนค่อยเจอกันเอาเถอะอย่างน้อยๆนางก็ได้ที่ดินมาแล้วเอาเวลาไปคิดสูตรยาดีกว่า
“ท่านพ่อรองพรุ่งนี้ลี่เอ่อร์จะไปหานะเ้าคะ”
“ได้สิ พ่อจะให้คนเตรียมขนมไว้รอ”หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อยท่านพ่อก็ขอตัวกลับส่วนนางก็ตีเนียนแอบปีนกำแพงเข้าเรือนนอนไปอย่างว่องไว
1K
