ยืมเพื่อนมาเป็นผัว (NC20+)

        หลังจากจบบทรักอันดุเดือดรับยามเช้า ศรัณย์กับเหมียวก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วกลับมานั่งคุยกันแบบจริงจังเป็นครั้งแรก แม้ว่าพวกเขาเพิ่งจะได้มีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกันมาแบบข้ามวันข้ามคืนแต่เมื่อต้องมาคุยกันถึงเรื่องความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นก็ทำให้ศรัณย์อึดอัดใจอยู่บ้าง

        "เรื่องที่เหมียวพูดเมื่อกี้.. คือผม.."

        "ไม่เป็นไรๆ รันไม่ต้องตอบหรอก เหมียวแค่พูดไปตามอารมณ์ตอนนั้นน่ะ ไม่ต้องคิดมากนะ"

        "........."

        "อย่าเงียบแบบนี้สิคะ.. ถามจริงนะ เหมียวทำให้รันรู้สึกแย่เหรอ?"

        "มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ผมแค่รู้สึกไม่ค่อยดีที่ใช้เหมียวเป็นที่ระบายอารมณ์น่ะ.. ผมต่างหากที่จะทำให้คุณรู้สึกแย่"

        เหมียวยิ้มกว้างให้กับคำพูดน่ารักของเขา ขยับตัวมานั่งเบียดแล้วจับมือเขาไว้

        "ไม่ต้องห่วงเหมียวหรอกนะ ไม่ต้องคิดมากเรื่องของเราด้วย เหมียวไม่ได้จะเร่งรัดเอาคำตอบจากรันหรอก รันอยากให้เรามีสถานะเป็นอะไรกันก็แล้วแต่เลยค่ะ"

        "อืม.. งั้นเราก็เป็นเพื่อนกันไปก่อนนะ"

        แมวสาวอมยิ้มแล้วเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูเขา

        "เพื่อนกันไม่เอากันแบบนี้นะคะ"

        "อะ-เอ่อ.. ผมหมายถึง.."

        "ให้เหมียวเป็นของเล่นของรันดีกว่า อึดอัดเมื่อไหร่ก็มาระบายลงกับเหมียวสิ.. โทรหาเหมียวนะ จะดึกแค่ไหนเหมียวก็จะรีบมา.. จะเอาชั่วคราวหรือให้ค้างคืนก็ได้ทั้งนั้น ตกลงไหมคะ?"

        คำพูดยั่วยวนกึ่งล้อเล่นของเหมียวทำให้ศรัณย์หลุดขำและทำให้บรรยากาศสดใสขึ้นมาบ้าง

        "ฮ่าๆ คุณนี่นะ...... งั้นผมขออะไรอย่างสิ"

        "ได้ทุกอย่างเลยค่ะ"

        "คราวหน้าถ้าเราอยู่ด้วยกัน.. อย่าพูดถึงริสายั่วโมโหผมอีกนะ"

        "อืมมม.. รู้ด้วยเหรอว่าเหมียวยั่วโมโหอะ"

        "ชัดเจนขนาดนั้นจะไม่รู้ได้ยังไง"

        "แต่เหมียวชอบตอนรันโมโหแล้วเอามาลงกับเหมียวนี่นา.. โคตรดุ.. ถึงใจเป็นบ้า"

        "พอเลย ไม่ต้องแซวเลยนะ.. คราวนี้ผมอยากจะตัดใจจากริสาให้ได้จริงๆ สักที.. เหมียวช่วยผมได้ไหม?"

        "ค่ะ ได้สิ"

        "แล้วก็อย่าไปพูดหรือทำอะไรให้ริสาไม่สบายใจอีกเลยนะ ผมยังอยากเป็นเพื่อนกับเขาอยู่"

        เหมียวพยักหน้าตอบแล้วยิ้มหวานก่อนจะโผเข้าหอมแก้มแล้วซุกหน้าอ้อนอีกรอบ ถึงจุดนี้ให้ทำอะไรเธอก็ยอมเขาได้ทุกอย่างแล้วจริงๆ สักพักก็ลุกเดินไปเปิดประตูกำลังจะออกห้องแต่ก็รีบหันกลับมาโบกมือลาดูน่ารักแล้วเดินออกไปในที่สุด ศรัณย์มองตามจนบานประตูปิดลง เขาหลับตาถอนหายใจก้อนใหญ่และพูดกับตัวเองเบาๆ

        "แบบนี้คงจะดีกับเราแล้วใช่ไหมสา.. กลับมาเป็นเพื่อนกันจริงๆ อย่างที่มึงต้องการไง"

***************

        เวลาผ่านไปหลายวันด้วยความเบื่อหน่ายของริสา เธอเพิ่งรู้ว่าชีวิตที่ไม่มีศรัณย์เข้ามาวนเวียนชวนไปกินข้าวด้วยมันเหงาขนาดไหน เธอรู้ว่าเขายังโกรธอยู่และเธอก็มีทิฐิมากพอที่จะห้ามตัวเองไม่ให้ไปตามง้อเขาก่อน พอเจอกับเหมียวที่คณะก็ได้ลองแอบถามเรื่องของศรัณย์ เหมียวก็เลี่ยงที่จะให้คำตอบตรงๆ โดยบอกแค่ว่าถ้าเขาพร้อมเมื่อไหร่จะมาคุยกับเธอเอง นั่นทำให้ริสาไม่กล้าเดาว่าพวกเขาทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันไปแล้วถึงขั้นไหน

        แค่อยู่เงียบๆ ปล่อยให้เวลาผ่านไป เดี๋ยวรันก็ต้องมาง้อเองเหมือนเคย

        เธอคิดเข้าข้างตัวเองอยู่แบบนั้นจึงได้แต่นั่งจ้องโทรศัพท์ปัดหน้าจอดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง...

        ตื้ดด.. ตื้ดดด..

        สายโทรเข้าเครื่องของริสาทำให้เธอถึงกับสะดุ้งและเผลอหลุดยิ้มกว้าง แต่พอดูดีๆ ก็เห็นว่าไม่ใช่คนที่รออยู่เลยกลับมาทำหน้าบึ้งแล้วหยุดคิดสักพักก่อนจะกดรับสาย

        "ค่าพี่เอก.. มีอะไรคะ?"

        "ฮัลโหลครับน้องสา พี่โทรมากวนรึเปล่า"

        "ถ้าบอกว่ากวนจะวางไหมคะ?"

        "จะวางก็ได้ครับ แต่อีกห้านาทีพี่ก็จะโทรไปใหม่นะ ฮ่าๆ"

        "เฮ้อออ.. งั้นคุยเลยก็ได้ค่ะ คราวนี้อะไรอีกล่ะ คราวก่อนสาว่าพูดไปชัดเจนแล้วนะคะ"

        "ไม่ๆ พี่ไม่ได้จะมาตื้อเหมือนคราวที่แล้วนะ.. คือพี่เพิ่งพาคุณแม่ไปเที่ยวมา แล้วเค้กที่ร้านขนมนั่นอร่อยสุดๆ เลยล่ะ.. พี่ก็เลยซื้อติดมากล่องนึง อยากให้น้องสาได้ทาน"

        "......พี่พาแม่ไปเที่ยวด้วยเหรอ?"

        "อื้อ ทำไมเหรอครับ?"

        "ไม่ใช่ว่าไปกับสาวๆ เหรอ?"

        "โหคนเรา ก็ตามจีบน้องสาอยู่คนเดียวแท้ๆ จะให้พาสาวที่ไหนไปล่ะครับ.. ไปดูในสตอรี่ของพี่ก็ได้ ถ่ายรูปคู่กับแม่จริงๆ"

        "ไม่ล่ะค่ะ สาไม่ได้อยากรู้ถึงขนาดนั้น"

        "โอ้ย! เจ็บเลยอะ.. ใจร้ายจังนะ"

        "ช่ายยย รู้ก็ดีแล้วนี่ จะได้เลิกตื้อสาสักที"

        "หูยยย พูดถึงขนาดนี้ เค้กในมือพี่น้อยใจแย่"

        "ฮ่าๆ แต่คราวนี้ถือว่าได้คะแนนอยู่นะคะ หนุ่มหล่อไฮโซพาแม่ไปกินเค้กเนี่ย สาเพิ่งเคยเจอ"

        "จริงเหรอ! ยอมคบกับพี่แล้วใช่ไหมครับ!"

        "จะบ้ารึไง! แค่บอกว่าได้คะแนนเฉยๆ.. ให้ได้แค่คะแนนเดียวด้วย ไม่ต้องทำเหลิงเลยนะ"

        "น้องสาก็อย่ายิ้มสิครับ"

        "ไม่ได้ยิ้มสักหน่อย!...... รู้ได้ไงเนี่ย.."

        "ฮ่าๆๆ"

        การพูดหยอกล้อแบบไม่คิดอะไรทำให้ริสาได้ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอเลยลองให้โอกาสหนุ่มรุ่นพี่ที่คอยตามจีบมาหลายเดือนได้คุยเป็นเพื่อนแก้เหงา จากปกติที่เคยคุยกันได้แค่ไม่กี่คำเธอก็รีบตัดบทจบความแบบไม่ใยดี แต่คราวนี้พอไม่ได้ตั้งกำแพงแล้วปล่อยใจคุยไปเรื่อยเธอกลับรู้สึกว่าพี่เอกเป็นคนที่คุยด้วยแล้วสนุกกว่าที่คิด

        เขามีความสุภาพแต่ก็แฝงไปด้วยอารมณ์ขันแบบผู้ดีนั่นทำให้ริสาอมยิ้มได้อยู่หลายครั้ง จากที่คิดเล่นๆ ว่าแค่จะคุยฆ่าเวลาเดี๋ยวเดียวแต่พอรู้สึกตัวอีกทีเธอเหลือบดูนาฬิกาก็พบว่าคุยกันเพลินจนผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง

        "เอ่อ.. พี่เอกคะ มันเย็นมากแล้วสาว่า.."

        "ไปกินข้าวใช่ไหมครับ พี่กำลังจะแวะไปแถวนั้นพอดี เดี๋ยวพี่ไปรับนะ"

        "รู้ด้วยเหรอว่าสาอยู่แถวไหน"

        "ไม่รู้หรอก.. แต่จังหวะนี้ถึงน้องสาอยู่เชียงใหม่พี่ก็จะแวะไป"

        "ชิ.. เอาแต่ใจจังเลยนะ"

        "นะนะนะนะ.. ไปกินข้าวกับพี่สักมื้อนะครับ เลือกร้านที่น้องชอบเลย น้องสาอยากกินอะไรพี่ตามใจทุกอย่าง"

        คำพูดออดอ้อนชวนไปกินข้าวที่ฟังดูเหมือนเด็กนั่นทำให้ริสาอดคิดถึงศรัณย์ไม่ได้ เธอไม่อยากเป็นฝ่ายตามง้อเขาก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องตัดขาดจนห่างหายกันไปแบบนี้ ครั้นจะโผล่ไปเจอหน้าเขาเฉยๆ ก็ดูแปลกๆ เพราะนิสัยไม่ยอมคนทำให้เธอไม่อยากเป็นฝ่ายต้องรู้สึกผิด อยากให้เห็นว่าถึงเขาจะโกรธแต่เธอก็ยังสบายดี อยากแกล้งเอาคืนให้เขารู้บ้างว่าเธอก็มีความสุขกับคนที่ตัวเองเลือกได้เหมือนกัน

        "อื้ม ไปก็ได้ค่ะ"

        "หะ-ห๊ะ?.. ไปจริงเหรอครับน้องสา!"

        "แต่เดี๋ยวสาขอเตรียมตัวก่อนนะ แล้วจะไลน์บอกอีกทีค่ะ"

        "ครับๆๆ พี่จะรอนะ"

        เธอกดวางสายพี่เอกพร้อมกับคิดแผนการเร็วๆ ขึ้นมาในหัว แล้วปัดหน้าจอกดโทรออกหาเพื่อนสาวตัวแสบ

        "ฮัลโหลเหมียว.. เย็นนี้ว่างป่าววะ...... มึงยังงง คุยกับรันอยู่รึเปล่า.. อ่อ เพิ่งคุยกันเหรอ...... ช่างเหอะ งั้นก็ดี ช่วยอะไรกูอย่างสิ..."