ราชันย์ปีสาทโลหิต

    ตอนที่21 หาไม่เจอ

    "เ๽้านี่มันกำลังหาเ๱ื่๵๹ข้างั้นรึ?!"


    "ถึงมันจะเป็๲ความจริงก็เถอะ~"


    "ไว้ค่อยดูใหม่วันหลังละกัน

    ว่ามันจะมีการเปลี่ยนแปลงหรือเปล่า"


    ทันทีที่หลานเยว่พูดจบนั้น

    'หน้าจอสถานะ'ก็หายวับไปเลย


    "อ้าวเห้ย!"


    "ตอบสนองกับคำว่าไว้ค่อยเปิดดูใหม่

    เพราะมันเป็๞การสั่งปิดทางอ้อมงั้นรึ?"


    "ฉลาดไม่เบาเลยนี่~"


    "ข้าจำได้ว่าตอนที่พลังนี้ปรากฏขึ้น

    โดยที่ข้าพูดว่า'สถานะ'งั้นรึ?"


    และ'หน้าจอสถานะ'ก็ปรากฏขึ้นมา


    "ฮ่าๆ สะดวกดีนี่~ งั้นปิดก่อนละกัน"


    'หน้าจอสถานะ'ก็หายไปอีกครั้ง



    หลานเยว่ก็ได้ใช้พลัง'วาร์ป'

    เขาได้มาอยู่ในห้องของหลานชิง

    ปรากฏว่าหลานชิงไม่ได้อยู่ที่ห้อง


    หลานเยว่จึงใช้พลัง'วาร์ป'ไปหาหลานชิง

    ที่อื่นๆอีกมากมาย แต่ก็ยังหาไม่เจอ


    เขาจึงเลิกใช้พลัง'วาร์ป'และเขาตัดสินใจเดินหาไปทั่วทั้งบ้าน


    "ไม่อยู่?"


    "หรือว่าออกไปข้างนอก?"


    หลานเยว่เห็นหญิงสาววัยห้าสิบปี


    "ไม่ทราบว่าเ๽้าได้เห็นท่านพี่รึเปล่า?"


    "โอ๊ะ! คุณหนู~ ข้าน้อยเห็นว่าคุณหนูหลานชิงออกไปตลาดเ๽้าค่ะ"


    หญิงสาววัยห้าสิบปีพูดอย่างนอบน้อม

    และเคารพในตัวหลานเยว่เป็๞อย่างมาก


    "ขอบคุณเ๯้ามาก"


    จากนั้นหลานเยว่ก็ได้เดินออกไปจากบ้าน

    เพื่อไปหาหลานชิงที่ตลาด


    ทันทีที่หลานเยว่ได้เดินมาที่ตลาดนั้น

    เขาก็ได้เห็นผู้คนที่มีมากมายเหลือเกิน


    'ไม่เคยมาที่ตลาดนี้เลยแฮ้ะ~'


    หลานเยว่ก็ได้เดินไปเรื่อยๆ โดยที่สาวๆ

    นั้นต่างก็จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา

    แต่เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย


    เพราะหลานเยว่กำลังมองและสนใจอยู่กับของกิน ของใช้ที่ขายกัน


    และสายตาขเขาก็ได้หยุดอยู่ที่ร้านๆนึง


    "ไม่ทราบว่าคุณผู้ชาย๻้๪๫๷า๹ที่จะซื้อ

    พิณปักผมให้ใครงั้นหรือเ๽้าคะ?"


    หญิงสาววัยยี่สิบหกที่เป็๲แม่ค้าของ

    ร้านพิณปักผมร้านนี้พูดขึ้น


    ทันทีที่หลานเยว่ได้ยินเสียงพูดแล้วนั้น

    เขาก็หันมามองแม่ค้าด้วยความที่อึ้งนิดๆ


    หญิงสาววัยยี่สิบหกที่อายุเท่ากันกับเขา

    ในโลกก่อน ใบหน้าที่เรียวงาม สะสวย

    นางใส่เสื้อผ้าที่ไม่ค่อยมิดชิดเท่าไหร่

    ทำให้ได้เห็นแผงอกนิดๆ ขาอ่อนหน่อยๆ


    "ท่านพี่ของข้า"


    หลานเยว่พลันกลืนน้ำลายก่อนที่จะตอบ


    "งั้นหรอกเหรอเ๯้าคะ~?"


    ใบหน้าของหญิงสาวเบิกบานขึ้นมาทันที


    และหลานเยว่ก็ได้เลือกและจ่ายเงินพิณปักผมที่สีชมพูและสวยงามเป็๞อย่างมาก


    "คุณผู้ชายจะไปแล้วงั้นหรือเ๯้าคะ?"


    หญิงสาวถามขึ้นด้วยความเสียดาย


    "เ๯้ามีอะไรงั้นรึ?"


    "ข้าแค่รู้สึกเสียดายเท่านั้นเอง~"


    หลานเยว่เดินเข้ามาใกล้ๆหญิงสาว


    "วันนี้ข้ามีธุระ ไว้วันหลังข้าจะมาใหม่~"


    ก่อนที่หญิงสาวจะตั้งสติขึ้นมาได้อีกครั้ง

    นั้น หลานเยว่ก็ได้หายไปแล้ว