หยางเทียนกลับที่พัก แล้วก็ยังคงนั่งสมาธิ เพื่อควบคุมกำหนดลมหายใจ ให้สงบนิ่ง เพื่อจะได้รับรู้ถึง พลังธรรมชาติทั้งหลาย แต่ว่ากลับััได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเข้ามา
โครม !! ประตูห้องพักของหยางเทียน ถูกชายแต่งชุดสีดำ ถีบกระเด็น ในมือของมันมีปืนเก็บเสียง เล็งใส่หยางเทียนทันทีที่เข้ามา ปุ ๆ ๆ ๆ ๆ !! หยางเทียนม้วนตัวกลิ้งไปกับพื้น แล้วเตะตวัดขาของนักฆ่าชุดดำ จนล้มคว่ำ แล้วลุกขึ้นเตะปืนในมือ ที่เล็งใส่อีกครั้ง โครม ! ปืนกระเด็นไป มันก็ชักมีดสั้นพุ่งตัวเข้าใส่หยางเทียนอีกครั้ง แต่ว่าหยางเทียนก็ชักมีดสั้นของตนออกมาต้านรับ เอาไว้ได้ เสียงมีดกระทบกันเกิดประกายไฟแลบ แปล๊บๆ เท้าของนักฆ่าเตะเข้าใส่ หมายจะให้หยางเทียนล้มไปกับพื้น เพื่อจะได้มีโอกาส จัดการด้วยมีด แต่มันไม่ได้เป็ที่มันคิด พอมันใช้เท้าขวา ก็เปิดจุดอ่อนให้หยางเทียนเห็น เลยพุ่งเข่าลอยกระแทกเข้าที่หน้าอกของมัน จนหักไปสองซี่ มีดในมือของหยางเทียนก็เสียบเข้าคอหอย แน่นิ่งไปในทันที หยางเทียนกระชากผ้าปิดหน้ามันออกมา เป็เด็กหนุ่มวัยเพียง 18 ปีเท่านั้น หยางเทียนยังเห็นสัญลักษณ์ตรงต้นคอของมันเป็รูปรอยสักหัวเสือมีตัวเลข 21 ด้วย
“ นักฆ่า เสือตัวที่ 21 ?”
หยางเทียนเก็บปืนของมันมาไว้ใช้ แล้วเรียก ต้าสงมาช่วยจัดการศพ
พอต้าสงมาเห็นศพ ก็ใไม่คิดว่า หยางเทียนจะจัดการกับ นักฆ่าเสือตัวที่ 21 ได้ เลยรีบแจ้งหน่วยคลีนของสำนักงานบอดี้การ์ดเมฆขาว มาจัดการ ไม่นานก็มีคนมาสามคน มาจัดการศพใส่ถุงออกไป พร้อมกับ ชำระล้างเืออกไปจนหมด
“ ยินดีที่ได้รับใช้” ชายสามคนโค้งคำนับ ให้หยางเทียนกับ ต้าสงแล้วจากไปเหมือนว่า มันเป็เื่ปกติสำหรับพวกเขา
“ พรุ่งนี้ พวกเราคงต้องพา ซายูริกับพวก ไปชมรอบๆ เกาะ และพาไปกินอาหารคงไม่มีอะไรมาก คาดว่ามะรืนนี้ พวกเราก็กลับกันได้แล้ว”
“ ดูเหมือนว่าพวกเราจะเป็ไกด์ มากกว่าบอดี้การ์ดนะครับ”
“ ฮ่า ฮ่า ใช่แล้ว นื่คืองานไกด์ นำเที่ยว ไม่ใช่งานบอดี้การ์ด นายเป็เด็กใหม่ต้องฝึกเอาไว้ เพราะบอดี้การ์ดที่เป็ไกด์ได้ด้วยนี้มันหายาก พวกคนมีเงิน ดาราดังๆ พวกเขา้าแบบนี้”
หยางเทียนพยักหน้าเข้าใจ แล้วต้าสงก็กลับห้องพักไป หยางเทียนพอก้มตัวนอนไปที่เตียง ก็หลับไปแล้วฝันว่า
ตนเองกำลังกินข้าวกับผู้หญิงสองคนซึ่งหยางเทียนเรียกว่า แม่ กับ น้องสาว หยางเทียนไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน มีแต่ภาพเข้ามา หลายภาพ และมีภาพสุดท้าย เขาโดนปืนยิงจนพรุนไปหมด หยางเทียนใตื่นขึ้นมาทันที
“นี่มันฝันอะไร หรือว่าเป็ความจำในอดีตของเราที่หายไป?”
หยางเทียนลุกขึ้นมาอาบน้ำ แล้วออกไปเดินชายหาด มองแสงอาฑิตย์กำลังสาดส่องผืนทะเล กระทบกับรูปปั้นั์ผีเสื้อสมุทรกลางทะเล ด้วยใจสงบนิ่ง แล้วก็มีเสียง ต้าสงดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ตื่นแต่เช้าเลยนะ หยางเทียน”
“ พี่ต้าสง” หยางเทียนเห็นต้าสงกับ ทีมของซายูริ มาถ่ายทำภาพของแสงอาฑิตย์กำลังขึ้น
“ นี่คือรูปปั้นของ นางผีเสื้อสมุทรที่ตำนานกล่าวขานกันว่า ได้ถูกพลังของปี่วิเศษสะกด จนกลายเป็หิน สาเหตุที่ต้องนำรูปปั้นั์ผีเสื้อสมุทรไว้ในน้ำนั้นเป็เพราะว่า หากมีใครนำไฟมาเผา ร่างของนางผีเสื้อสมุทร จะกลับฟื้นคืนชีวิต มาได้อีกครั้ง ดังนั้นรูปปั้นนี้ก็ยังคงถูกนำมาไว้ที่ในน้ำทะเล ไม่ให้เอาไปไว้บนชายหาด” ต้าสงทำหน้าที่ไกด์บอดี้การ์ดเล่าให้ซายูริฟัง เป็ภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องเคล่ว
“ หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันอยากไปเที่ยว หาดคริสตัลต่อเลย”
“ ได้อยู่แล้ว พวกคุณถ่ายทำกันตามสบาย อีกสิบนาทีพวกเราจะไปกินอาหารเช้ากัน”
หยางเทียนกับ ต้าสงก็คอยดูพวกเขาไลฟ์สดกันเช่นเดิม
ทันใดนั้นเอง ก็มีกลุ่มชายกว่าสิบคน เดินเข้ามามอง ซายูริ ที่กำลังถ่ายทำรายการอยู่ ด้วยสายตาที่หื่นกระหาย
“ นี่ซายูริ ยูทูปเบอร์จากญี่ปุ่นมิใช่รึ?”
“ ใช่แล้วครับ นี่คือซายูริจัง ตัวเป็ๆ เลยครับ” ลูกน้องคนหนึ่ง ก้มหัวเอ่ยเอาใจชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนเป็หัวหน้า คนกลุ่มนี้
“ ไปบอกเธอ ฉันอยากเลี้ยงอาหารเช้า กลางวัน เย็นและ…รอบดึกด้วย”
ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้าไปหาซายูริในทันที แต่ต้าสงกับ หยางเทียนเข้ามาขัดขวางเอาไว้
“ คุณซายูริกำลังถ่ายทำรายการ ห้ามรบกวนครับ”
“ เฮ้ย นี่คุณไม่รู้หรือ ว่า นายของผมเป็ใคร นี่คือ คุณชายหลินจิ้งหนาน คุณชายสามแห่งตระกูลหลิน หนึ่งในห้าตระกูล ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองม่านกู่เชียวนะ”
“ ผมแค่ทำตามหน้าที่ หวังว่าคุณชายสาม ไว้หน้าสำนักงานบอดี้การ์ดเมฆขาวด้วย”
“ เฮอะ....แค่บริษัทรับจ้างเล็กๆ กล้าขวางคุณชายของเราเชียวรึ?”
ชายชุดดำอีกสิบคน เตรียมตัวเข้าโจมตี ต้าสงกับหยางเทียน
“ ใจเย็นน้องชาย ฉันแค่จะขอคุยกับ คุณซายูริเท่านั้น หาได้คิดเป็อื่นไม่”
ซายูริกับพวกหยุดการถ่ายทำ แล้วเดินมาด้านหลังของ ต้าสง
“ ฉันไม่คุยกับคุณ” ซายูริเอ่ยออกมาเสียงดัง
“ สาวน้อย ที่นี่คือ เมืองม่านกู่ ประเทศอาเซียนแลนด์ ไม่ใช่ญี่ปุ่น กล้ามีปัญหากับคนอย่างฉันรึ อัดพวกมัน แล้วลากตัวซายูริไปห้องฉัน”
ชายชุดดำสิบคนกระจายตัวออกไปล้อม พวกของซายูริ มีอยู่สองคน ปล่อยหมัดเข้าใส่ต้าสง กับ หยางเทียนพร้อมๆ กัน ต้าสงก้มต่ำแล้วเสยเข้าไปปลายคางของมันหลับกลางอากาศ ส่วนอีกคนปล่อยหมัดฮุดใส่หยางเทียน เช่นกัน ถูกหยางเทียนจับหมัดเอาไว้ได้ แล้วใช้ มือดันแขนที่ต่อยมา กระแทกกลับไป แขนของมันหลุดออกจากไหล่ทันที มันส่งเสียงร้องลั่น เพื่อนๆมองมาอย่างงง
“ แกตายเสีย” มันเหลือมือซ้าย จึงชักปืนออกมาหมายยิง หยางเทียน แต่ว่ามันช้าเกินไป ถูกปลายเท้าของ หยางเทียน วอลเล่ย์เข้าที่ปลายคาง สติของมันดับวูบไปตามแรงเท้าที่ฟาดมา
จากนั้นคนที่เหลือ ก็เข้ามารุม มีสองคนเข้าไปหา ซายูริ แต่ซาซุเกะ นั้นที่ปกติมักจะนิ่งเงียบ พอลงมือก็ใช้วิชาคาราเต้ ปล่อยสันมือ ฟันเข้าซอกคอ และ ใช้เท้าหมุนตัวถีบท่ากลับหลัง ทั้งสองคนที่เข้าไปจะจับซายูริ สลบเหมือด
ส่วนที่เหลือ ก็ถูก หยางเทียน กับ ต้าสงสยบ ไปอย่างง่ายดาย แต่น่าแปลกที่ คุณชายหลินจิ้งหนาน ยังยืนอยู่กับ ชายใส่แว่นตาดำมองมาอย่างนิ่งเฉย
“ สวะ เลี้ยงเสีย ข้าวสุกจริงๆ อาฟง อาเลี่ย พวกแกทั้งสองต้องลงมือแล้ว”
อาฟง ะโลอยตัวถีบใส่ พี่ต้าสงจนต้องถอยกระเด็น แล้วยังมีท่าสะบัดขาฟาดใส่ หยางเทียนอีก ด้วย เปรี้ยง !! หยางเทียนใช้มือกระแทกกลับไปทำให้อาฟงทำอะไรไม่ได้
ส่วนอาเลี่ย เข้าปะทะกับ ซาซุเกะ ทั้งคู่ใช้วิชา คาราเต้ ผสมกับ เทควันโด ปะทะกันจนฝุ่นตลบไปหมด พี่ต้าสง ตั้งหลักได้ก็ใช้มวยไทยะโเข่าลอยใส่ อาฟง
แต่ไม่ถึง ถูกอาฟงถีบหน้าอกยันออกมา หยางเทียนเคลื่อนที่เข้าหาแล้วปล่อยหมัดฮุคเข้าใส่หน้าของ ฟงเลี่ย เปรี้ยง !! หน้าทิ่มฟันหัก ร่วงไปกองกับพื้น แล้วต้าสงก็เข้าไปช่วย ซาซุเกะ จัดการกับ อาเลี่ย ซึ่งพอเจอสองต่อหนึ่ง ก็ไม่สามารถต้านทานได้ ถูกอัดสลบไปอีกคน
คุณชายหลินจิ้งหนาน หยิบปืนพกออกมาแล้วยิงใส่ หยางเทียนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เป้าหมายคือ กลางอกเลยทีเดียว แชะ ๆ ๆ ๆ !! ลูกปืนไม่ออก เพราะหยางเทียนจับไกปืนเอาไว้ ทำให้ยิงออกไม่ได้ หยางเทียนหักมือของ หลินจิ้งหนานทันที เป๊าะ !! อ๊ากกกกก !!
“ แก ฉันคือหลินจิ้งหนาน คุณชายสามตระกูลหลินนะโว้ย ขืนแกทำอะไรฉัน แกได้ตายทั้งตระกูลแน่”
โครม !! หยางเทียนใช้เท้าขวาดีดเข้าที่ปลายคาง ฟันร่วงลอยหายไปหลายซี่ หลินจิ้งหนานหลับกลางอากาศ
“ แย่ละ นี่นายรุนแรงไปหรือเปล่าเนี่ย นี่มันคุณชายสามแห่งตระกูลหลินเชียวนะ”
ต้าสงเข้ามายืนมองสภาพของคุณชายสาม ที่หลับคาเท้า หยางเทียนเืทะลักออกจากปาก ร่างกายกระตุกเป็บางครั้ง ดูน่ากลัวยิ่งนัก
“ ไม่หรอกพี่ แค่ใช้ฟันไม่ได้ไปอีกหลายเดือนเท่านั้น”
“ สุดยอดเลย หยางเทียน ฉันขอถ่ายรูปคุณหน่อยได้ไหม” ซายูริเข้ามาขอถ่ายรูปกับหยางเทียน
“ อย่าเลยครับ ผมไม่ชอบถ่ายรูป” หยางเทียนเอ่ยเป็ภาษาญี่ปุ่น
“ เอ๋ คุณพูดญี่ปุ่นได้ด้วยหรือนี่”
หยางเทียนเองก็ไม่รู้ว่าพูดได้อย่างไร แต่ที่ผ่านมาเขาก็ฟังรู้เื่มาตั้งนานแล้ว
“ ก็พอได้”
“ เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะแจ้งตำรวจประจำเกาะให้มาจัดการ คนพวกนี้ หยางเทียนพาพวกเขาไปกินข้าว แล้วพวกเราจะไปเที่ยวกันต่อที่หาดคริสตัล”
หยางเทียนพา พวกเขามากินข้าวที่โรงแรมโดยทิ้งให้ ต้าสงจัดการ เขาโทรแจ้งท่านผอ. เื่คุณชายสาม แล้วแจ้งกับตำรวจประจำเกาะให้มาจัดการ พอมาถึงพวกเขา ก็พาคนพวกนี้ไปที่โรงพยาบาลประจำเกาะ แล้วตั้งข้อหาก่อกวนความสงบภายในเกาะ โดยมีกล้องวงจรปิด เป็หลักฐานพยานในครั้งนี้
ทั้งหมดกินข้าวเช้ากันแล้วก็มาถึง หาดคริสตัล ที่มีพื้นทรายเป็เกล็ดแก้วคล้ายคริสตัล มองแล้วดูสวยงามยิ่งนัก มีนักท่องเที่ยวมถ่ายรูปกันมาก ซายูริพยายามจะขอสัมภาษณ์ หยางเทียน แต่ไม่สำเร็จ หยางเทียนเดินหนี ไม่คุยด้วย
ในชายหาด มีสาวๆ หลายคนมาขอถ่ายรูปกับ ซายูริ ซึ่ง ซายูริเองก็ไม่ปฏิเสธ แต่ก็ทำให้ ต้าสงเป็ห่วงยิ่งนัก กลัวซายูริจะเกิดอันตราย บอกให้หยางเทียนเข้ามาคอยดูอยู่ใกล้ๆ ด้วย ถึงแม้ด้านข้างของเธอจะมี ซาซุเกะ นักคาราเต้คอยคุ้มกัน แต่ คนเข้ามาขอถ่ายรูปกันเยอะ ก็อดเป็ห่วงไม่ได้ แต่ก็หามีอะไรไม่
จนกระทั่ง ซายูริขอตัวแฟนคลับ เพื่อเข้าไปนั่งพักที่เตียงผ้าใบ หยางเทียนเริ่มััถึงอันตรายบางอย่างอีกแล้ว ทันทีที่มองไปรอบๆ ก็เห็นประภาคารโดดเด่นตั้งอยู่บนเกาะมีแสงสะท้อนส่องมาที่ซายูริ หยางเทียนไม่รอช้า รีบดึงร่างของซายูริออกมาจากเตียงผ้าใบ แล้วกลิ้งหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่ทันที เปรี้ยง ๆ ๆ !! ะุสไนเปอร์ยิงออกมาสามนัด โดนเตียงผ้าใบพร้อมกัน สามรู ซายูริกับพวกถึงกับกลืนน้ำลายเอี๊อก หากซายูริยังนั่งอยู่ตรงนั้นละก็ ไม่มีอยากนึกสภาพเลย
หยางเทียนเอะใจทันที ว่า ยูทูปเบอร์ประเภทไหน ทำไมถึงถูกนักฆ่าสไนเปอร์ระดับพระกาฬเช่นนี้ลอบสังหารได้ พวกมันใช่นักฆ่ารับจ้างธรรมดาที่ไหน
“ ทุกคนหมอบกับพื้น พวกมันยังคงรอที่จะยิงอยู่” ต้าสงบอกกับทุกๆ คน หยางเทียนนำปืนของ คุณชายสาม ออกมาดู แล้วคำนวนว่า หากยิงจากตรงนี้ไป จะถึงประภาคารหรือไม่ เพราะมันไกลกันประมาณสามกิโลเมตรเลยทีเดียว
ระหว่างคำนวณ และหาพิกัด ซายูริเอื้อมมือไปหยิบกล้องถ่ายรูป หยางเทียนรีบกระชากร่างของซายูริกลับ เสียงปืนสไนเปอร์ดังขึ้นมาอีกสามนัด เฉียดร่างของ ซายูริไปนิดเดียว
“ อยากตายหรือไง?”
“ฉันแค่จะไปหยิบกล้องเท่านั้น”
“ หลบอยู่ตรงนี้ห้ามเคลื่อนไหว” หยางเทียนดุ ซายูริ แล้วหายใจเข้าออก แล้วม้วนตัวออกไปด้านข้าง เสียงปืน สไนเปอร์ยิงเข้ามาอีกสามนัด หยางเทียนะโแนวเฉียงเพื่อหลบะุสไนเปอร์ แล้วก็ยิงสวนกลับไปเพียงนัดเดียว เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ !! หยางเทียนปัดทรายที่ตัวออกแล้วยืนขึ้นเพราะมั่นใจว่า ะุที่เขายิงออกไปนั้น เข้าที่กลางหน้าผากของมือปืนสไนเปอร์ที่อยู่บนประภาคารอย่างแน่นอน ต้าสงแจ้งตำรวจไปตรวจสอบพบว่า เป็คนอเมริกัน ที่รับจ้างยิงหัวคนโดยเฉพาะ ทันใดนั้นเองซายูริก็ได้รับโทรศัพท์
จากนั้น ซายูริก็ถึงกับเงียบซึมไป น้ำตาก็ไหลออกมาทีละนิด
“ เกิดอะไรขึ้นหรือ” โยโกะเพื่อนสาวถามทันที
“ คุณพ่อ เสียชีวิตแล้ว ฉันต้องกลับญี่ปุ่นแล้วล่ะ”
“ เกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าหรือครับ” ซาซุเกะ เอ่ยอย่างใ
“ คุณพ่อ ถูกลอบยิงเสียชีวิต เมื่อเช้านี้เอง”
“ คงเป็พวกแก๊งัไฟแน่เลย” ซาซุเกะกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ
ซายูริหันมาเอ่ยกับ ต้าสงว่า
“ คุณต้าสง พวกเราต้องกลับญี่ปุ่นโดยด่วน ไว้โอกาสหน้า พวกเราอาจได้เจอกันอีก”
ต้าสงไม่เอ่ยอะไร รู้ว่า สองวันนี้มีแต่เื่ยุ่งทั้งนั้น แต่พอรู้ว่า คุณพ่อของซายูริเสียชีวิต ก็รีบจัดการพาทุกคนไปส่งที่สนามบินทันที ก่อนจะกลับ ซาซุเกะกระซิบบอกกับ ซายูริบางอย่าง ทำให้ซายูริเข้ามาคุยกับหยางเทียนว่า
“ ฝีมือของคุณยอดเยี่ยมมาก หากไม่ได้คุณ ฉันคงต้องตายแน่ๆ ฉันจะอยากชวนคุณไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้วย ไม่ทราบว่าคุณหยางเทียนสนใจหรือไม่ เื่เงินนั้นคุณเรียกร้องมาได้เลย”
“ ต้องขออภัยด้วย เื่งานเช่นนี้ ต้องติดต่อท่านผอ. ผมไม่มีอำนาจตัดสินใจ”
“ ถ้าเช่นนั้น ฉันจะโทรคุยกับ ท่านผอ.ของคุณเอง หวังว่า พวกเราจะได้เจอกันอีกนะคะ” หยางเทียนมองภาพของซายูริ เดินเข้าพื้นที่ผู้โดยสารขาออกไปจนลับสายตา
“ คุณพ่อของคุณซายูริเป็ใครหรือครับ” หยางเทียนถามต้าสงด้วยความสงสัย
“ หัวหน้าแก๊งโตเกียวยากูซ่า พวกเราไปกันเถอะ ทริปนี้จบแล้ว” ต้าสงจับไหล่หยางเทียนแล้วชวนกันกลับสำนักงาน หยางเทียนคิดในใจว่า ซายูริชวนให้เขาไปเป็บอดี้การ์ด ลูกสาวหัวหน้าแก๊งยากูซ่าเนี่ยนะ ....
1.42M
