หลังจากที่นนและเนยถูกไล่ออกจากห้องสมุด ทั้งสองเดินกลับไปตามทางเดินในคืนที่เงียบสงัด ไม่มีใครพูดอะไรสักพักจนเนยเริ่มเปิดปากถามขึ้น
“นน… นายไปทำอะไรที่ห้องสมุดเมื่อกี้? ทำไมถึงเข้าไปคนเดียว? นายไม่เคยไปห้องนั้นเลยไม่ใช่เหรอ?”
นนหันไปมองเนย รู้สึกถึงความเป็ห่วงในดวงตาของเธอ แต่เขาก็แค่ยิ้มให้เล็กน้อยและตอบกลับไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่ไปช่วยลุงยามเก็บของน่ะ ลืมหูฟังไว้เลยต้องกลับไปเอา” เขาพูดเสียงเบาๆ หวังให้คำตอบนี้เป็คำอธิบายที่เพียงพอ
เนยยังคงมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเชื่อในคำตอบ “เหรอ... อืม” เธอพูดก่อนจะเดินไปข้างหน้า
เมื่อทั้งสองเดินถึงจุดที่ต้องแยกทางกัน เนยยิ้มให้นนแล้วพูดว่า “โอเค ถ้างั้นฉันกลับห้องก่อนนะ จะไปมหาลัยพรุ่งนี้อย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมละ”
“อืม... ไปเถอะ” นนตอบสั้นๆ ก่อนจะหันหลังและเดินไปทางห้องพักของตัวเอง
ในเช้าวันรุ่งขึ้น นนเดินไปที่ร้านหนังสือประจำเพื่อซื้อมังงะอ่านตามปกติ เขามักจะมาหาซื้อทุกวันเหมือนเป็กิจวัตร
ขณะที่นนกำลังเดินออกจากร้านหนังสือ หันไปมองรอบๆ เขาก็เห็นเนยกำลังกดมือถือและใส่หูฟัง เดินไปข้ามถนนโดยไม่ทันระวังรถที่พุ่งมาด้วยความเร็ว
“เนย!” นนะโออกไปในทันที แต่เนยยังคงเดินข้ามถนนไปโดยไม่ทันได้ยินเสียง
นนรู้ว่าเขาต้องรีบทำอะไรสักอย่าง เขารีบวิ่งออกไปทันที
“เนย!” นนะโอีกครั้ง ขณะที่เขาวิ่งเข้าไปใกล้ๆ จังหวะนั้นรถบรรทุกขับมาด้วยความเร็วสูงและกำลังจะชนเนยที่กำลังก้าวเท้าไปกลางถนน
เขาตัดสินใจโดยไม่คิดอะไรอีก วิ่งไปะโผลักเนยออกจากทาง ก่อนที่รถบรรทุกจะมาถึง
แต่เพียงแค่เขาผลักเนยไปอย่างสุดแรง รถบรรทุกก็พุ่งเข้ามาชนตัวนนอย่างเต็มแรง
“อั๊ค!” นนรู้สึกเ็ปไปทั้งตัว ขณะที่ร่างของเขาลอยไปกระแทกกับพื้นถนน เืไหลออกจากแผลอย่างรวดเร็ว
เนยหันไปมองเห็นนนถูกชนไปเต็มๆ เธอร้องลั่น “นน!” ด้วยความใ ก่อนจะวิ่งไปหาพร้อมกับเสียงร้องไห้
แต่นนนอนนิ่งอยู่บนถนน ตาของเขาค่อยๆ หลับลง มืดลงเรื่อยๆ จนทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็ความเงียบสงัด
เืของนนหยดลงไปบนแหวนที่เขาสวมอยู่บนมือข้างหนึ่ง แหวนที่เขาพบในห้องสมุดเก่าเมื่อคืนนั้น...
และทันใดนั้นเอง—
ร่างของนนก็ลอยขึ้นเเละหายไปจากโลกใบนี้ ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเนยเเละทุกคนที่ตกตะลึงกับการหายไปของนน
นนไม่ได้รู้สึกเจ็บอีกต่อไป… เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา และมึนงงว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกันที่ๆ ไม่คุ้นเคย เขาเข้ามาในป่าได้ยังไงทั้งๆ ที่ตัวเองพึ่งโดนรถชน?
1K
