คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 49 ผ้าเช็ดตัวจะหลุด

มู่จือเหยียนสังเกตเห็นว่าชั้นหนังสือชั้นล่างสุดเต็มไปด้วยหนังสือที่เกี่ยวข้องกับภาษาจีนโบราณ แต่ดูเหมือนจะถูกฝุ่นปกคลุมไปหมดแล้ว

"เธอชอบอันนี้เหรอ" เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา

"แล้วยังไง คุณจะมายุ่งกับสิ่งที่ฉันชอบทำไม"

"ในเมื่อชอบภาษาจีนโบราณ ทำไมถึงไปเรียนคณะการเงินตอนมหาวิทยาลัยล่ะ"

หลู่จิ่นเนี่ยนคว้าหนังสือกลับมาอย่างรวดเร็ว พูดเสียงเย็นชา "ไม่ต้องมายุ่ง"

ที่ไปเรียนคณะการเงินก็เพราะอยากเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเขาไม่ใช่เหรอ

แต่น่าเสียดาย สมัยมัธยมปลายเขาไม่เคยมองเธอสักนิด พอถึงมหาวิทยาลัยแล้วจะมีอะไรต่างกันเล่า

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากจบการศึกษา เธอก็ไม่ได้ทำงานที่เกี่ยวข้องกับการเงินเลย

เขาไม่มีวันรู้หรอกว่า เธอพยายามมากแค่ไหนเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้เขา

"คุณออกไปได้หรือยัง" ลู่จิ่นเนี่ยนถามอย่างไม่สบอารมณ์

แต่มู่จือเหยียนไม่มีท่าทีจะออกไปเลย กลับหันไปนั่งลงบนเตียงของเธอ

ดูท่าทางแบบนี้ เขาคงไม่คิดจะไปแล้ว

ลู่จิ่นเนี่ยนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เขาก็ยื่นนิ้วทั้งห้ามาโบกไปมาตรงหน้าเธอ

ห้าแสนหยวน

เพื่อห้าแสนนี้ เธอก็ต้องอดทน

หลังจากที่ลู่จิ่นเนี่ยนด่าเสร็จ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

ในบ้านมีห้องนอนอยู่แค่สองห้องเท่านั้น มู่จือเหยียนยึดห้องของเธอไป เธอจึงต้องไปอัดแอในห้องเดียวกับแม่

นานแล้วที่ไม่ได้นอนบนเตียงเดียวกับแม่ ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวดีเท่าไหร่ ยังรู้สึกปวดท้องอยู่บ้าง

โจวหงผิงชงน้ำขิงน้ำตาลแดงให้เธอดื่ม แล้วถอนหายใจเบา ๆ "แกก็เห็นว่ามู่จือเหยียนเขาตามมาถึงบ้านเราแล้ว แกยังจะให้เป็นแบบนี้เหรอ"

"เขาจะไปที่ไหนก็ไป ไม่เกี่ยวกับฉัน"

"แกเนี่ย ทำไมถึงไม่เชื่อฟังเลยนะ"

ลู่จิ่นเนี่ยนพลิกตัวแล้วหลับตาลง "แม่ ฉันเหนื่อยมาก ขอนอนสักหน่อยนะ"

แต่เธอก็ไม่ได้นอนหลับไปทันที ไม่นานก็ได้ยินเสียงของมู่จือเหยียนดังมาจากข้างนอก

"ไปดูหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น" โจวหงผิงรีบพูด

"แม่ ฉันไม่สบาย ไม่อยากไป"

โจวหงผิงไม่มีทางเลือก จึงต้องลุกขึ้นจากเตียงไปเอง

ลู่จิ่นเนี่ยนคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ตัดสินใจออกไปดูด้วยตัวเอง กลัวว่าเมื่อแม่อยู่กับเขาตามลำพัง ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

ตอนนี้มู่จือเหยียนกำลังอยู่ในห้องน้ำ ลู่จิ่นเนี่ยนเดินเข้าไปถามเขาว่า "เป็นอะไรไป"

เขาชะโงกหัวออกมาจากข้างใน เพราะกำลังอาบน้ำอยู่ ผมเปียกโชกน้ำหยดลงมาเรื่อย ๆ แม้กระทั่งบนขนตาก็มีหยดน้ำเกาะอยู่

ลู่จิ่นเนี่ยนได้แต่หยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ให้เขา หลับตาส่งเข้าไปในห้องน้ำ

มู่จือเหยียนอาบน้ำเสร็จ ทั้งตัวมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบส่วนล่างของร่างกาย แล้วเดินออกมาเลย ทำเอาลู่จิ่นเนี่ยนตกใจรีบผลักเขาเข้าไปในห้องนอน

"คุณบ้าไปแล้ว! แม่ฉันยังอยู่ ตอนนี้คุณไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วกล้าออกมาได้ยังไง!"

น้ำเสียงของมู่จือเหยียนฟังดูไร้เดียงสามาก "เธอไม่ได้เอาเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนเหรอ"

"พูดมากจริง! บ้านแม่ฉันจะมีเสื้อผ้าผู้ชายได้ยังไง?"

เมื่อครู่ด้วยความเร่งรีบ เธอผลักอกเขาถอยเข้าไปในห้องนอน แล้วปิดประตูเสียงดัง

ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ตัวว่ามือทั้งสองข้างของเธอวางอยู่บนกล้ามอกที่แข็งแรงของเขา

ลู่จิ่นเนี่ยนใบหน้าแดงก่ำทันที รีบชักมือกลับ

แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้ ก้มลงจูบริมฝีปากเธอ

เธอพยายามขัดขืน แต่กลัวว่าแม่ที่อยู่ในห้องจะได้ยิน จึงไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว

ริมฝีปากเย็นเล็กน้อย ไอน้ำจากตัวเขาแนบชิดร่างกายเธอ

มือทั้งสองข้างของเธอถูกจับแน่นจนขยับไม่ได้ ได้แต่ดิ้นรนสุดชีวิต หวังว่าจะหลุดจากการเกาะกุมของเขาได้

มู่จือเหยียนพูดเบา ๆ ประโยคหนึ่ง "อย่าดิ้น ถ้ายังดิ้นอีก ผ้าเช็ดตัวก็จะหลุดแล้ว"

"อะไรนะ?"

ในชั่วขณะที่เธอเผลอไป เธอรู้สึกได้ว่าผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวของเขาดูเหมือนจะหล่นลงบนพื้นอย่างสง่างาม

ผ่านชั้นชุดนอนบาง ๆ เธอสามารถรับรู้ถึงร่างกายที่เรียบเนียนของเขา รวมถึงส่วนล่างของเขาด้วย

ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว มู่จือเหยียนหัวเราะเบา ๆ แล้วยิ่งปล้นความหวานจากริมฝีปากของเธออย่างบ้าคลั่ง

ถ้าไม่ได้กลัวว่าแม่จะได้ยินเสียง เธอคงจะเตะเข่ากลับไปอย่างแรงแล้ว!

แต่อาจเป็นเพราะทั้งตัวของเขาเปียกชื้น แม้แต่ขอบตาก็ชื้นขึ้นมา

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงร้องไห้ ดูเหมือนว่าหลายปีก่อนบนทางเดินเล็ก ๆ ในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยดอกซากุระ ทุกครั้งที่เธอมองเขาเดินผ่านไปด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า เธอมักจะรู้สึกหมดหวัง

ตอนนั้น เธอไม่เคยฝันด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่ถูกมองว่าเป็นดั่งแสงอาทิตย์อันสดใสในชีวิตของเธอ ในเวลาต่อมาอีกนานแสนนาน จะกลายเป็นฝันร้ายของเธอ

ที่แท้ความชอบทั้งหมด ก็ทนต่อการกัดกร่อนของกาลเวลาไม่ได้

รู้ตัวว่าเธอร้องไห้ มู่จือเหยียนจึงหยุดจูบ ยื่นมือไปเช็ดใบหน้าของเธอ

แม้แต่น้ำตาก็เย็นเฉียบ

"มู่จือเหยียน ฉันเกลียดคุณ"

เธอกัดริมฝีปากแรง ๆ แล้วผลักเขาออกไป ตั้งใจจะเดินออกไป

แต่โชคร้ายที่สะดุดผ้าเช็ดตัวบนพื้น

เธอร้องอุทานออกมา แล้วล้มหงายหลังลงไปตรง ๆ

มู่จือเหยียนรีบยื่นมือออกไปจับเธอ แต่ก็ล้มลงไปเช่นกัน ทั้งสองคนกลิ้งลงบนพื้นพร้อมกัน

"ปล่อยฉันนะ!" เธอทุบอกเขาอย่างแรง

แปลกที่ท้ายทอยกระแทกพื้นโดยตรง แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่

ลู่จิ่นเนี่ยนยันตัวลุกขึ้น จึงพบว่าตอนที่เธอล้ม มู่จือเหยียนใช้ฝ่ามือป้องท้ายทอยของเธอไว้

ส่วนหลังมือของเขาก็กระแทกพื้นอย่างแรง รวมถึงแรงกระแทกจากศีรษะของเธอ ทำให้มือถลอกจนถึงขั้นมีเลือดออก

"เจ็บจัง" มู่จือเหยียนกุมมือ ท่าทางเจ็บปวดทรมาน

เธอตกใจไปบ้าง รีบตรวจดูแผลของเขา แต่กลับพบว่าแค่ถลอกนิดหน่อยเท่านั้น

แต่มู่จือเหยียนกลับยกมือสูง ท่าทางเป็นเรื่องปกติ "ฉันบาดเจ็บแล้ว"

"คุณชายมู่ผู้ทรงเกียรติ จะให้ฉันเรียกรถพยาบาลไหมคะ?"

ลู่จิ่นเนี่ยนมองค้อนใส่เขา แล้วลุกขึ้นไปหาพลาสเตอร์ปิดแผลให้

ค้นหาขวดไอโอดีนกับสำลีพลางบ่นอุบ เธอไม่แน่ใจว่าของพวกนี้ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าหมดอายุหรือยัง

แต่ในเมื่อเป็นยาใช้ภายนอก คงไม่ถึงขั้นตายหรอก เธอจึงโยนยาไปตรงหน้าเขาเลย

"เธอทำให้ฉันบาดเจ็บ แน่นอนว่าต้องทำแผลให้ฉัน" มู่จือเหยียนพูด

เธอจำต้องนั่งลง หยิบมือของเขาขึ้นมา

เห็นเธอก้มหน้าใช้สำลีทายาให้เขาอย่างตั้งใจ เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนเขาไม่เคยเข้าใจเธอเลย

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทันใด เขาบีบนิ้วมือของเธอ "ลู่จิ่นเนี่ยนกลับไปกับฉันเถอะ เรามาเริ่มต้นใหม่กัน"

เสียงของมู่จือเหยียนแหบพร่า ราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล

มือของเธอชะงักไปชั่วขณะ อดหัวเราะออกมาไม่ได้

หากเขาพูดแบบนี้กับเธอเร็วกว่านี้สักหน่อย บางทีเธออาจจะรู้สึกซาบซึ้งก็ได้

แต่ตอนนี้ เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้น สบตากับเขา