ในเมืองหลวงอันคึกคัก ซอยหว่านอันเต็มไปด้วยผู้คนที่ทำการค้าขายและลูกค้าที่เดินเข้าออกร้านนั้นร้านนี้ เนื่องจากซอยนี้เป็ซอยการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยร้านค้าขายสัตว์อสูรนานาชนิด ที่คนธรรมดาสามัญยากจะได้เพราะราาคาสัตว์เลี้ยงนั้นแพงแสนแพง ต่างจากซอยที่ถัดออกไปไม่ไกลนักบรรยากาศต่างกันเป็อย่างมาก บรรยากาศอันเงียบสงบเต็มไปด้วยกลิ่นอายของคนมีความรู้ เป็ซอยที่เต็มไปด้วยจวนของข้าราชการผู้ทำงานให้เ้าแผ่นดิน
แต่กลับมีจวนอยู่หลังหนึ่งที่ต่างไปจากจวนอื่นนั้นก็คือจวนของแม่ทัพหวัง แม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทางทหารมาอย่างยาวนาน บรรยากาศในจวนควรเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความดุดันของแม่ทัพใหญ่แต่ไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะจวนแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กน้อยคุณหนูน้อยแห่งจวนแม่ทัพ ที่คนในจวนต่างเอ็นดูเนื่องจากเป็เด็กหญิงคนเดียวในจวนแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่ผู้คนด้านนอกต่างอิจฉาเพราะฮูหยินแต่คนของตะกูลต่างให้กำเนิดคุณชายผู้มากความสามารถออกมาในแต่ละรุ่น แต่ใครเล่าจะรู้ว่า คนในตะกูลนั้นต่างอยากได้ลูกสาว หลานสาวมากเพียงใดแต่์นั้นก็ช่างใจร้ายเพราะฮูหยินแต่ละรุ่นล้วนกำเนิดแต่บุตรชาย แต่แล้วฮูหยินคนปัจจุบันนั้นตั้งครรภ์ท้องที่3 ผู้คนในจวนต่างหวังภาวนาให้เป็คุณหนูน้อย สุดท้ายความหวังของทุกคนก็เป็จริงเมื่อฮูหยินหลิวได้คลอดคุณหนูน้อยที่อวบอ้วนออกมานามว่า "หวังซิงเหยียน" ผู้เป็ที่รักของจวน ท่านปู่ท่านย่าล้วนตามใจหนูน้อยจนเคยชิน
"ท่านย่าเ้าขา ท่านเมื่อยตรงไหนหรือไม่ เดี๋ยวหลานนวดให้นะเ้าค่ะ"ฮูหยินผู้เฒ่าฉีหรือนั้นก็คือย่าของซิงเหยียน นางได้ยินหลานสาวตัวน้อยอ้อนแบบนี้ทีไร เป็ต้องมีเื่ขอทุกทีเลย
"อ้อนย่าแบบนี้อยากได้อะไร ฮือ!!เพราะปกติไม่เห็นอ้อนย่าเลยนะ ปกติเห็นแต่ไปเล่นซนที่ไหนก็ไม่รู้"ฮูหยินผู้เฒ่าพูดกับหลานสาวเชิงน้อยใจเพราะถ้าไม่มีของที่อยากได้ไหนเลยจะเห็นตัวอยู่แถวนี้
"แหะๆ!!ท่านย่าก็พูดเป็เล่นไปนะเ้าค่ะ หลานคนนี้ไหนเลยจะเล่นซน หลานเป็กุลสตรีจะตายไป"ซิงเหยียนได้แต่หัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนท่านย่าพร้อมทั้งเพิ่มแรงการอ้อนท่านย่าให้มาหน่อยเท่านั้นเองใครซนไม่มี๊เลยจริงๆ
"ไม่ดื้อไม่ซนเ้าค่ะ" ใบหน้ากลมๆที่ส่อแววของหญิงงามในอนาคตออกมา กำลังยิ้มประจบท่านย่าพร้อมทั้งถูไถหัวน้อยกับอกของม่านย่า
"หึ หึ "ฮูหยินผู้เฒ่าก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ หลานสาวคนนี้เธอเอ็นดูยิ่งกว่าหลานชายเสียอีก เพราะในบ้านมีเพียงนางที่เป็หลานสาวคนเดียว เฮ้อ!หลานชายมีเต็มบ้านจะสู้หลานสาวคนเดียวได้อย่างไร อีกอย่างลูกชายของนางก็ไม่ได้มีอนุ
ซีซวนพี่ใหญ่ของซิงเหยียนเดินมาหาท่านย่าก็เห็นน้องสาวตัวเล็กของตนกำลังทั้งอ้อน ทั้งนวดให้ท่านย่าอยู่ "นี้ตัวเล็กมาอ้อนเอาอะไรกับท่านย่า อีกแล้วฮะ"
"อ้ายย ต้าเกอท่านกลับมาแล้ว"ซิงเหยียนเห็นพี่ใหญ่ของตนเดินมา ก็ผละออกจากฮูหยินเฒ่าแล้ววิ่งไปหาซีซวนอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งกระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของซีซวน ซีซวนเองก็เตรียมพร้อมไว้แล้วก็เพราะยัยตัวเล็กนี้ซนเป็ลิงเลยไม่เตรียมพร้อมก็คงไม่ได้
"อ่าตัวหนักขึ้นหรือเปล่าเนี่ยน้องเล็ก" นางที่ได้ยินต้าเกอพูดแทงใจดำของนางก็ทำหน้าบู้ดบึงร้องอกมา
"ฮืออ งั้นไม่ต้องอุ้มแล้วปล่อยซิงซิงลง ไม่ให้อุ้มแล้ว"ซิงเหยียนที่ถูกทักเื่น้ำหนักก็โมโหใส่พี่ชาย ดิ้นไปมาเขาจะได้ปล่อยนาง นางไม่ให้อุ้มแล้ว ไม่รู้หรือไงว่าเื่น้ำหนักกับผู้หญิงห้ามทักเด็ดขาด
"โอ๋ๆๆ ข้าพูดเล่นน้องสาวข้า ตัวแค่นี้เองอุ้มมือเดียวก็ไหว" ซีซวนที่เห็นน้องสาวดิ้นไปมาเพื่อนจะลงจากอ้อมกอดของเขา เขาก็โชว์อุ้มนางมือเดียวให้ดูเมื่อซิงเหยียนได้เห็นแบบนั้นก็ถูกใจใหญ่หันไปหอมแก้มพี่ชายฟอดใหญ่หลายๆทีจนพอใจจึงหยุด ซีซวนก็อุ้มน้องสาวเดินเข้าไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า คารวะเสร็จก็เดินไปนั่งที่ตั่งไม้ข้างท่านย่า
"ไหนเ้ามาอ้อนเอาอะไรกับท่าย่า"
"ใช่แล้ว ท่านย่าเ้าขา ข้าขอเลี้ยงมันได้ไหมเ้าคะ"
"เลี้ยง เ้าจะเลี้ยงอะไรเล่าไหนบอกย่ามาซิ"
"หลินหลินเ้าพามันมาให้ท่านย่าดูหน่อย"หลินหลินหรือพี่เลี้ยงของซิงเหยียนก็จูงหมาตัวอ้วนขนฟูเข้ามา
ซิงเหยียนะโออกจากตักของพี่ชายแล้วเดิน เข้าไปกอดท่านย่าเอาไว้แล้วทำตาปริบๆ
"ท่านย่าข้า ขอเลี้ยงมันได้หรือไม่ท่านย่าดูสิมันน่ารักมากเลยเ้าค่ะ"
"ปิงปิง แกมานี้เร็ว"ปิงปิงหมาขนฟูก็เดินสายหางมาหา ซิงเหยียนพร้อมทั้งมาเลียหน้าของซิงเหยียน แล้วก็นั่งลงข้างๆเธอ
"แฮร่ๆท่านย่าเห็นไหม มันเป็เด็กดีมากๆเลยนะเ้าค่ะ"เธอกอดปิงปิงเ้าหมาขนฟูแน่นแล้วยิ้มให้ท่านย่าอย่างน่ารัก
"ซิงเหยียนตอนนี้เ้าอายุ 5 ขวบแล้วปีหน้าเ้าก็จะมีสัตว์ประจำตัวแล้วรออีกนิดไม่ได้หรือ"เพราะที่นี่มีประเพณีที่สืบต่อกันมาอย่างยาวนาน ว่าตอนอายุครบ 6 ขวบจะต้องไปที่ป่าไผ่ดำไปที่สะพานแขวนเพื่อเข้าไปมนป่าแล้วออกตามหาไข่ของสัตว์ประจำตัวมาทำพันธสัญญาเืเพื่อเพิ่มอายุขัยให้ตัวเอง ก่อน6ขวบห้ามรับเลี้ยงสัตว์อื่นก่อนสัตว์ประจำตัวไม่เช่นนั้นจะทำให้สัตว์ประจำตัวไม่พอใจ ส่งผลให้อายุสั้นลง
"ท่านย่าเ้าขา..ฮึก..ฮึก"ซิงเหยียนตัวน้อยเริ่มแบะปากน้ำตาคลอดวงตากลมโตคู่นั้น
ผู้เป็ย่าเห็นก็เกือบใจอ่อนแต่ นางจะใจอ่อนไม่ได้ประเพณีเป็เช่นไรต้องปฏิบัติตาม
"เื่นี้ย่ายอมไม่ได้จริงๆ"
"ฮึก..ฮึก..อืออออออ"ซิงเหยียนร้องไห้กอดเ้าปิงปิงแน่นเพราะมันเหมือนเ้าปิงปิงในชาติก่อนที่เธอเคยเอามันมาเลี้ยงเธอปล่อยมันไปไม่ได้จริง
"ฮึก..อืออ..ท่านย่า..ฮึก..ท่าปล่อยมันไปมัน..ฮึก..ถูกคนไม่ดีตี...ฮืออ..มันแน่ๆ"ร่างเล็กร้องไห้น้ำตาเต็มหน้าคนเป็พี่ชายก็ทนไม่ไหวเพราะั้แ่เด็กนางไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน
"โอ๋ๆไม่ร้องน้าเด็กดี เดี๋ยวพี่ชายคนนี้เลี้ยงมันไว้ให้ก่อนดีไหมเดี๋ยวพอ เ้าอายุ6ขวบแล้วเข้าพิธีทำสัญญาเสร็จเมื่อไรเ้าค่อยมารับมันไป" นางได้ยินพี่ชายรับปากว่าจะเลี้ยงมันไว้ให้ก่อน นางก็พยักหน้าหงึกๆดีกว่าเอามันไปปล่อยไว้ด้านนอกแล้วมีคนมาจะตีมัน
"อือ ปิงปิงเ้าไปอยู่กับพี่ใหญ่..อึก.ก่อนนะเดี๋ยวข้าจะไปรับ"
135
