ว่านชิงเดินออกมาก็เห็นจินหยางนั่งคุยอยู่กับจื่อยวนอยู่ก่อนแล้ว จื่อยวนเห็นคนตัวเล็กเดินออกมาที่หน้ากระท่อมจึงเอ่ยขึ้น
" หิวแล้วสินะ พี่ทำกับข้าวเอาไว้ให้แล้วไปกินสิ "
" จริงๆ หรือแล้วทำไมพวกพี่ยังไม่นอนล่ะ "
" กำลังคุยกันเื่ส่งข่าวไปยังแคว้นซางกวูอยู่น่ะ "
จินหยางเอ่ยตอบว่านชิงออกไป
" อ่อ ถ้าเช่นนั้นข้าเข้าไปในครัวก่อนน่ะ หิวมากเลย "
จื่อยวนมองตามคนตัวเล็กที่เดินเข้าไปในครัวจนจินหยางนั้นเอ่ยขึ้น
" คุณชายคงจะรู้ว่าองค์ชายมีใจต่อว่านชิงใช่หรือไม่ "
" ข้ารู้ แล้วอย่างไรล่ะ คนที่ตัดสินใจไม่ใช่ทั้งข้าและองค์ชาย แต่คือว่านชิงต่างหาก "
จื่อยวนเอ่ยออกไปจนจินหยางเงียบไป เป็จริงเช่นนั้นที่คนที่ต้องตัดสินใจคือว่านชิง องค์ชายซีกวนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูคิดตามคำพูดของคนที่นั่งอยู่ด้านนอก
" ข้าจะต้องทำยังไงให้ได้ใจเ้ามาว่านชิง "
ซีกวนเอ่ยกับตนเอง เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินออกมาจากครัวจึงรีบทำที่เป็เจ็บแผล
" องค์ชายยังเจ็บแผลอยู่อีกหรือเ้าค่ะ แผลน่าจะดีขึ้นมากแล้วนะ นี่ก็หลายวันแล้วแท้ๆ "
ว่านชิงเดินเข้ามาประคองคนตัวโตกลับเข้าห้องไป
" คงเพราะอากาศเย็นข้าเลยรู้สึกตึงที่แผลน่ะ "
" ถ้าเช่นนั้นข้าจะตามพี่จื่อยวนมาดูให้นะเพคะ "
" อย่าไปแค่มีเ้าอยู่ก็พอแล้ว "
ว่านชิงอดที่จะแปลกใจกับคำพูดของคนตัวโตไม่ได้ แต่ก็นั่งลงที่เก้าอี้ตามคนตัวโต
จื่อยวนที่เห็นว่าคนตัวเล็กไปทานอาหารนานแล้วก็อดเป็ห่วงไม่ได้ จึงเดินเข้าไปตามหา แต่ก็ไม่พบในครัวจึงเดินไปดูที่ห้องนอน แต่เพราะต้องผ่านห้องขององค์ชายก่อน
พลันสายตาก็หันไปพบว่านชิงที่กำลังจูบอยู่กับองค์ชายเข้า จึงหยุดชะงักทันที ซีกวนยกยิ้มที่มุมปากทันทีที่เห็นอีกคนยืนมองอยู่ ว่านชิงที่ใกับการกระทำของคนตรงหน้า ก็นั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก เพราะจู่ๆคนตรงหน้าก็ดึงตนเข้าไปจูบ
แต่พอเห็นอีกคนยิ้มและมองผ่านตนไป ว่านชิงจึงมองตามสายตาของคนตรงหน้า สายตาก็ปะทะเข้ากับสายตาคมที่จ้องมองอยู่ สายตาที่ว่านชิงไม่เคยเห็นจากคนตัวโตที่ยืนอยู่หน้าประตู
" ขออภัยองค์ชายที่มาขัดจังหวะพะยะค่ะ เชิญต่อเถอะ "
จื่อยวนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินหนีออกไป ว่านชิงเมื่อเห็นอีกคนเดินหนีไปด้วยท่าทีเช่นนั้นก็ทำให้ใจหล่นวูบ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากร้องไห้
" ข้าขอโทษที่ทำเช่นนี้ แต่ข้าอยากบอกเ้าว่าข้าตั้งใจ "
" องค์ชายจะบอกว่าชอบข้าหรือ เป็ไปไม่ได้หรอก องค์ชายจะมาชอบข้าได้อย่างไรกัน "
" ถ้าข้าชอบเ้าจริงๆล่ะ ขนาดจื่อยวนยังเปิดโอกาสให้ข้ากับเ้าอยู่ด้วยกันเช่นนี้ "
ซีกวนเมื่อเห็นโอกาสที่จะทำให้คนตัวเล็กเข้าใจความรู้สึกของตน จึงรีบเอ่ยบอกทันที ว่านชิงยังคงสับสนว่าเหตุใดตนถึงไม่รู้สึกดีใจเลยที่คนตรงหน้าบอกว่ามีใจให้กับตน
ทั้งที่คนตรงหน้านั้นเป็ถึงองค์ชาย หน้าตาก็หล่อเหล่าไม่แพ้คนด้านนอก แต่ทำไมภายในใจถึงได้เศร้าเช่นนี้
" ข้าจะไปต้มยามาให้องค์ชายอีก องค์ชายดื่มแล้วรีบเข้านอนนะเพคะ "
ว่านชิงลุกออกจากเก้าอี้เดินออกไปโดยไม่หันมามองว่าอีกคนส่งสายตาอ้อนวอนเพียงใด
" เ้าคงไม่ได้รู้สึกเช่นที่ข้ารู้สึกสินะ "
ซีกวนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินไปที่หน้าต่าง ยืนมองพระจันทร์ที่เต็มดวงสาดส่องลงมา แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าตนเสียใจหรือไม่ เพียงแต่รู้สึกเศร้าที่ไม่เป็อย่างที่คิด เช่นเดียวกันกับอีกคนที่เดินมานั่งที่ศาลาริมลำธารที่ไม่ไกลจากกระท่อมนัก
จื่อยวนจุดเทียนในโคมไฟบนเสาร์ ก่อนจะนั่งลงเป่าขลุ่ย เนื้อเพลงที่ฟังแล้วเศร้าถูกบรรเลงออกมาตามใจคนเป่า
" พี่อยู่ที่นี่เองหรือ ถ้าไม่ได้ยินเสียงขลุ่ยข้าก็คิดว่าพี่คงหลับไปแล้ว "
" เ้ามาทำไมดึกแล้วควรจะกลับไปนอน แล้วองค์ชายล่ะ ทำไมถึงปล่อยเ้าออกมาได้ เ้าควรจะอยู่ดูแลองค์ชายไม่ใช่หรือ "
จื่อยวนเอ่ยถามอีกคนโดยที่ไม่หันไปมอง ว่านชิงรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก โดยไม่เข้าใจตนเองว่าเป็เพราะอะไร แต่พอได้ฟังคำพูดที่ดูผลักไสตน น้ำตาก็ไหลออกมาทันทีโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
จื่อยวนเมื่อเห็นว่าอีกคนเงียบไป ก็คิดว่าคนตัวเล็กนั้นคงกลับไปดูแลคนที่พึ่งจูบกันเมื่อสักครู่แล้ว จึงหันกลับมามอง กลับต้องเป็ตนเองที่หยุดชะงัก
เมื่อเห็นคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งน้ำตาไหลรินอยู่เช่นนั้น จื่อยวนรีบเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กทันที
" เ้าเป็อะไร ใครทำอะไรเ้า บอกพี่มา "
มือเรียวเกลี่ยน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด ว่านชิงเอ่ยทั้งที่น้ำตาก็ยังคงไหลอยู่เช่นนั้น
" ทำไมคุณชายถึงอยากให้ข้าดูแลองค์ชายนัก ข้าก็แค่ทำตามหน้าที่ที่คุณหนูสั่งมา ข้าไม่รู้ว่าองค์ชายจะทำเช่นนั้น ข้าไม่ได้อยากให้องค์ทำเช่นนั้นกับข้าเสียหน่อย แล้วทำไมคุณชายต้องดุข้าด้วย ข้าเป็ห่วงคุณชาย ข้าจึง อื้ออ "
ว่านชิงเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก็ถูกปากหนาบดจูบอย่างโหยหา มือเรียวรั้งท้ายทอยไว้ อีกข้างก็รั้งเอวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
จื่อยวนจูบคนตัวเล็กอยู่เนิ่นนานจนพอใจก่อนที่จะถอยออกอย่างอ้อยอิ่ง ว่านชิงอายจนหน้าแดง หากแต่เพราะมีเพียงแค่แสงจากโคมไฟจึงมองเห็นไม่ชัด
แต่จื่อยวนก็รู้ดีว่าคนตรงหน้านี้อายตนมากเพียงใด มือเรียวลูบที่แก้มคนตัวเล็ก พร้อมกับพรมจูบทั่วใบหน้าอีกครั้ง
" พี่ขอโทษต่อไปจะไม่ดุเ้าเช่นนี้อีก อย่าโกรธพี่เลยนะ "
จื่อยวนขยับตัวนั่งลงที่ม้านั่งพร้อมกับรั้งร่างบางนั่งบนตักแกร่ง ยิ่งทำให้ว่านชิงหน้าแดงขึ้นไปอีก จื่อยวนรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้านี้มีใจให้ตน จึงรีบเอ่ยบอกความรู้สึกของตนออกมาเช่นกัน
" ว่านชิง พี่รักเ้า รักมานานมากแล้ว "
ว่านชิงที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้ามองคนตัวโตทันที
" รัก คุณชายรักข้าเช่นนั้นหรือ ท่านพูดจริงหรือเ้าค่ะ "
" อืม ข้าพูดจริงๆที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อมารับเ้า เ้าจะต้องเป็ฮูหยินของพี่นะรู้ไหม "
" เป็ฮูหยินหรือเ้าค่ะ หมายความว่ายังไง "
" ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้พี่รับราชการ เป็หมอที่มียศเท่ากับหมอหลวงน่ะ แต่คงต้องออกศึกรักษาผู้ที่าเ็ในา เพื่อเป็กองหนุนให้กับกองทัพ และเป็ที่ปรึกษาให้กับท่านแม่ทัพด้วย
"
" ถ้าเช่นนั้นทุกคราที่มีศึกท่านก็ต้องไปด้วยใช่หรือไม่เ้าค่ะ "
92K
