แรงกระสันจากการดูดดื่ม "น้ำอมฤต" เมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ฉางเสวี่ยหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว น้ำรักใสๆ ไหลเปื้อนมุมปากสวย ริมฝีปากที่บวมเล็กน้อยจากการใช้งานยังคงเปียกชื้นด้วยรสชาติของน้ำอมฤตที่เข้มข้น ร่างกายที่เพิ่งได้รับการฟื้นฟูยังสั่นเทาด้วยความเสียวซ่านที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในกระแสเื
แต่ประมุขหวงฝู่กลับไม่มีทีท่าว่าจะให้นางพักผ่อน ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างกายเปลือยที่ยังคงสั่นเทาอยู่บนเตียงหยกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความปรารถนาที่ยังไม่สิ้นสุด เขาเห็นว่าน้ำอมฤตของเขาได้ทำงานแล้ว ิัของนางเปล่งประกายแวววาวด้วยพลังปราณที่เพิ่งได้รับ แต่สิ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจมากที่สุดคือสีหน้าของนางที่เปลี่ยนไป
ฉางเสวี่ยที่เคยเ็าและห่างเหินตอนนี้กลับมีดวงตาที่เปียกชื้นด้วยความปรารถนา ใบหน้าที่เคยสง่างามตอนนี้กลับแดงก่ำด้วยความอาย และที่สำคัญที่สุด ร่างกายของนางตอนนี้ตอบสนองต่อการััของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
"ลุกขึ้น เสวี่ยเอ๋อร์" หวงฝู่สั่งด้วยเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจ "วันนี้เ้ามีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ"
ฉางเสวี่ยพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายที่เพิ่งผ่านการเสพสุขมาอย่างเข้มข้นยังอ่อนแรง เมื่อนางพยายามพยุงตัวด้วยแขน กล้ามเนื้อสั่นเทาจนแทบจะล้มลงอีกครั้ง ความอ่อนแรงนี้ทำให้นางรู้สึกทั้งหงุดหงิดและอาย
"ข้า... ข้ายังไม่มีแรง..." นางพึมพำด้วยเสียงแ่ พลางมองหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ เตียง
หวงฝู่ยิ้มเ้าเล่ห์เมื่อเห็นสภาพของนาง เขารู้ดีว่าน้ำอมฤตของเขาไม่เพียงแต่จะฟื้นฟูพลังปราณเท่านั้น แต่ยังทำให้ร่างกายของผู้รับมีความอ่อนไหวเพิ่มขึ้นอีกด้วย ทุกการััจะรู้สึกเข้มข้นกว่าปกติหลายเท่า และความ้าทางกายจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ร่างระหงที่ยังคงอ่อนเปลี้ยถูกวงแขนแกร่งช้อนอุ้มขึ้นในท่า "อุ้มแตง" ทันที เรียวขาขาวนวลของนางเอกจำต้องแยกออกกว้างเพื่อเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ ท่าทางนี้ทำให้ร่องรักที่ยังคงชุ่มชื้นด้วยน้ำรักเปิดออกอย่างเปิดเผย
ความรู้สึกของการถูกอุ้มในท่านี้ทำให้ฉางเสวี่ยรู้สึกทั้งปลอดภัยและตื่นเต้น ความแข็งแกร่งของแขนที่โอบรัดเธอทำให้นางรู้สึกเหมือนเป็ของมีค่าที่ถูกปกป้อง แต่ในขณะเดียวกัน การที่ต้องแยกขาออกกว้างเพื่อเกี่ยวเอวเขาก็ทำให้นางรู้สึกเปิดเผยและเปราะบาง
"ท่านประมุข... ข้ายัง... ยังไม่มีแรงแม้จะยืน" นางเอกกระซิบเสียงสั่น พลางซุกหน้ากับไหล่หนา กลิ่นอายชาญชายที่คุ้นเคยทำให้นางรู้สึกมึนเมา ิัของเขาอุ่นและเรียบเนียน มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรหายากที่เขาใช้อาบน้ำ
"เ้าไม่จำเป็ต้องยืน เพราะข้าจะเป็ขาให้เ้าเอง" หวงฝู่เอ่ยพลางยกยิ้มเ้าเล่ห์ เขาเสกเสื้อคลุมจากอากาศด้วยพลังปราณ ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในมือของเขาราวกับเวทมนตร์ เขาคลุมทับร่างเปลือยของนางที่กอดเขาอยู่กับตัวเขาเอง ร่างเปลือยเปล่าของนางจึงแนบสนิทกับร่างของเขาภายใต้ชุดคลุมบางเบานั้น
ผ้าไหมที่เสกขึ้นมานี้มีคุณสมบัติพิเศษ เนื้อผ้าบางเบาจนแทบโปร่งแสง แต่กลับมีความนุ่มนวลเหมือนเมฆ เมื่อคลุมทับร่างกายจะรู้สึกเหมือนมีลมเบาๆ เป่าผ่าน ไม่ปิดบังการััระหว่างิัของทั้งคู่เลย แต่กลับเพิ่มความรู้สึกเสียวซ่านเบาๆ ให้กับทุกการเคลื่อนไหว
"วันนี้มีการทดสอบพลังปราณของเหล่าศิษย์ในลานประลอง เ้าในฐานะอาจารย์หญิง... ต้องไปนั่งเป็ประธานเคียงข้างข้า" เขาอธิบายขณะที่ปรับชุดคลุมให้คลุมทั้งสองคน นิ้วของเขาเผลอไผลััิัเนียนนุ่มทำให้ฉางเสวี่ยสั่นเทาเล็กน้อย
ฉางเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "ในสภาพนี้หรือ? ข้า... ข้าไม่ได้สวมใส่อะไรเลย..." นางหยุดพูดเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายเขาที่แนบสนิทกับนาง
"ชุดคลุมนี้แหละ... มันจะทำให้เ้า 'ตื่นตัว' ตลอดเวลา" หวงฝู่กระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยนัยยะ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ใบหูของนางสั่นเทา
เขาอธิบายเพิ่มเติมว่าผ้าไหมนี้ถูกทอด้วยเส้นใยจากดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ที่ผสมกับพลังปราณ เมื่อัักับความร้อนของร่างกายจะปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กระตุ้นความรู้สึก และเนื้อผ้าจะสร้างความรู้สึกเสียวซ่านเบาๆ ตลอดเวลา ที่สำคัญคือมันจะปกปิดร่างกายจากสายตาคนอื่น แต่ไม่ขัดขวางการััระหว่างพวกเขา
"แต่ท่านประมุข... ถ้าศิษย์เห็น..." ฉางเสวี่ยพยายามประท้วง แต่เสียงของนางแ่ลงเมื่อเห็นสายตาเข้มข้นของเขา
"พวกเขาจะเห็นเพียงอาจารย์หญิงที่สง่างามในชุดคลุมขาวบริสุทธิ์เท่านั้น" เขาตอบอย่างมั่นใจ "ไม่มีใครกล้ามองเ้าอย่างไม่สุภาพ และแม้จะมอง พวกเขาก็จะเห็นเพียงความงดงามที่ห่อหุ้มด้วยความลึกลับ"
หวงฝู่ก้าวเดินออกจากห้องหอโดยที่มีฉางเสวี่ยเกาะเกี่ยวร่างเขาไว้แน่นภายใต้ชุดคลุมเดียวกัน ห้องหอของประมุขตั้งอยู่ชั้นบนสุดของหอคอยหลัก มีบันไดหินอ่อนสีดำที่เรียบลื่นนำลงสู่ชั้นล่าง ทางเดินกว้างขวางมีเสาหินแกะสลักลายัเรียงรายสองข้าง และมีหน้าต่างขนาดใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของูเาและป่าไผ่ได้อย่างชัดเจน
ในท่าอุ้มแตงนี้ ทุกย่างก้าวของประมุขทำให้กึ่งกลางกายของทั้งคู่เสียดสีกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ชุดคลุมที่บางเบาจนแทบโปร่งแสงไม่อาจปกปิดความรัญจวนใจได้เลย ฉางเสวี่ยรู้สึกได้ถึงความแข็งขึงที่คุ้นเคยของเขาที่กดทับอยู่ระหว่างขาของนาง
สิ่งที่ทำให้นางใมากที่สุดคือการค้นพบว่าหวงฝู่ไม่ได้สวมใส่อะไรใต้เสื้อคลุมเช่นกัน ท่อนเนื้อที่ยิ่งใหญ่และเม็ดมุกที่เรียงระเบียบัักับร่องรักของนางโดยตรง ไม่มีผ้าใดๆ กั้นระหว่างพวกเขา ิัเปลือยของทั้งคู่แนบสนิทกันภายใต้ผ้าคลุมเดียวกัน
ทุกครั้งที่หวงฝู่ลงน้ำหนักเท้า ท่อนเนื้อแข็งขึงของเขาจะบดเบียดเข้ากับร่องรักที่ชุ่มโชกของนางเอก แต่สิ่งที่ทำให้ฉางเสวี่ยแทบสำลักคือเม็ดมุกที่เรียงระเบียบบนท่อนเนื้อของเขา แต่ละเม็ดที่มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวนั้นกลิ้งไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน สร้างความรู้สึกขรุขระที่เสียดสีกับติ่งเนื้ออ่อนไหวของนางจนนางต้องครางอื้ออึงในลำคอ
การเดินลงบันไดทำให้การเสียดสีนั้นเข้มข้นขึ้น ทุกขั้นที่เขาก้าวลง ร่างกายของนางจะสั่นเทาเล็กน้อย ทำให้เม็ดมุกเสียดสีกับติ่งเนื้อในมุมที่แตกต่างกัน บางครั้งเม็ดมุกจะกดลึกเข้าไปในร่องรัก บางครั้งจะเสียดสีผ่านอย่างเบาๆ แต่ทุกการััล้วนส่งคลื่นความเสียวซ่านขึ้นไปตามไขสันหลัง
"อ๊า... อืมม..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากที่กัดแน่น ทุกย่างก้าวทำให้เม็ดมุกเ่าั้กดทับและเสียดสีกับจุดอ่อนไหวที่สุดของนาง ความรู้สึกนั้นเหมือนมีใครใช้นิ้วเล่นกับติ่งเนื้อของนางอย่างช่ำชองแต่ไม่หยุดหย่อน
ผ้าไหมที่บางเบาเริ่มดูดซับน้ำรักที่ซึมออกมาจากร่างกายที่ถูกกระตุ้น ความชื้นทำให้ผ้าติดกับิัมากขึ้น และเมื่อเสียดสีกับเม็ดมุกจะสร้างความรู้สึกลื่นไหลที่เสียวซ่านยิ่งขึ้น ผ้าไหมที่เปียกชื้นเริ่มโปร่งใสมากขึ้น แต่ยังคงปกปิดรายละเอียดจากสายตาภายนอก
หวงฝู่รู้สึกได้ถึงการสั่นเทาของร่างกายในอ้อมแขน เขาจงใจเดินช้าลงและเพิ่มแรงโยกเอวเล็กน้อยในทุกย่างก้าว การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ท่อนเนื้อของเขาเสียดสีไปมาในร่องรักของนางมากขึ้น เม็ดมุกแต่ละเม็ดกลิ้งผ่านติ่งเนื้อที่บวมแข็งของนางอย่างเจตนา
"ท่านประมุข... ข้า... ข้าทนไม่ไหว..." ฉางเสวี่ยกระซิบข้างหูเขาด้วยเสียงสั่น สองแขนกอดคอเขาแน่นขึ้นเมื่อคลื่นความเสียวซ่านพุ่งทะลักขึ้นมาอีกครั้ง ทรวงอกเปลือยของนางกดแน่นกับหน้าอกแกร่งของเขา ปลายถันที่แข็งตัวเสียดสีกับิัอุ่นๆ ของเขา
"ทนไว้ เสวี่ยเอ๋อร์" เขากระซิบตอบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ใบหูของนางสั่นเทา "นี่เป็ส่วนหนึ่งของการฝึกฝน เ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเองในทุกสถานการณ์"
พวกเขาเดินผ่านทางเดินยาวที่มีศิษย์หลายคนเดินสวนมา ทุกคนต่างคำนับด้วยความเคารพ "ขอเดชะ ท่านประมุข ท่านอาจารย์หญิง" เสียงที่พร้อมเพรียงดังขึ้นเป็ระลอกๆ แต่ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมอง ตามกฎของสำนักที่ว่าศิษย์ไม่ควรจ้องมองใบหน้าของผู้นำโดยตรง
ในสายตาของศิษย์ พวกเขาเห็นเพียงประมุขที่อุ้มอาจารย์หญิงไว้ในอ้อมแขนภายใต้ชุดคลุมสีขาวที่ดูสง่างามและบริสุทธิ์ ไม่มีใครสงสัยว่าภายใต้ผ้าคลุมนั้นทั้งคู่เปลือยเปล่าและกำลังเสียดสีกันอย่างเข้มข้น
ฉางเสวี่ยต้องพยายามรักษาสีหน้าให้ดูสง่างามและเย็นเยียบ ทั้งที่ภายในนั้นนางกำลังถูกทรมานด้วยความเสียวซ่านที่ไม่หยุดหย่อน นางพยายามควบคุมการหายใจให้สม่ำเสมอ แต่ทุกครั้งที่เม็ดมุกเสียดสีกับจุดอ่อนไหว ลมหายใจของนางจะสั่นเทาเล็กน้อย
ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน เม็ดมุกจะกลิ้งไปมาบนท่อนเนื้อ สร้างจังหวะการเสียดสีที่ไม่สม่ำเสมอ บางครั้งเม็ดมุกจะกดลึกเข้าไปในร่องรักจนถึงติ่งเนื้อ บางครั้งจะเสียดสีผ่านอย่างเบาๆ แต่ทุกการััล้วนทำให้ฉางเสวี่ยต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดออกมา
เมื่อพวกเขาเดินผ่านศิษย์หญิงกลุ่มหนึ่ง ฉางเสวี่ยได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ
"ท่านอาจารย์หญิงดูแปลกๆ วันนี้นะ..."
"หน้าแดงๆ แล้วก็... ดูเหมือนจะเหนื่อย..."
"เงียบๆ! อย่าพูดถึงท่านอาจารย์หญิงแบบนั้น"
เสียงกระซิบเหล่านี้ทำให้ฉางเสวี่ยรู้สึกอายมากขึ้น นางรู้ว่าสีหน้าและท่าทางของนางดูแปลกไป แต่นางไม่สามารถควบคุมได้เมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะลักขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ร่างกายเปลือยของนางแนบสนิทกับร่างของหวงฝู่ ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวส่งผลกระทบโดยตรง
"อืมม... อ๊า..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาเป็ระยะๆ แม้นางจะพยายามควบคุม ร่างกายเริ่มสั่นเทามากขึ้น สองแขนที่กอดคอเขาแน่นจนปลายถันที่แข็งตัวเสียดสีกับหน้าอกแกร่งของเขา สร้างความรู้สึกเสียวซ่านเพิ่มเติม
หวงฝู่รู้สึกได้ถึงปลายถันที่แข็งตัวเสียดสีกับหน้าอกของเขา เขาจงใจขยับไหล่เล็กน้อยเพื่อให้การเสียดสีนั้นชัดเจนขึ้น ฉางเสวี่ยสั่นเทาและกอดเขาแน่นขึ้นอีก ทำให้ทรวงอกอันเต็มเปี่ยมของนางกดแน่นกับอกเขา ิัเปลือยัักันโดยตรงภายใต้ผ้าคลุม
การเดินผ่านทางเดินที่ยาวนานนี้กลายเป็การทรมานที่หวานชื่น ทุกย่างก้าวทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผ้าไหมที่เปียกชื้นด้วยน้ำรักเริ่มติดกับิั ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวสร้างความรู้สึกเสียดสีที่เข้มข้นขึ้น
"เก่งมาก เสวี่ยเอ๋อร์" เขากระซิบชมเชย "เ้าเรียนรู้ได้เร็วจริงๆ ดูสิ... ร่างกายของเ้ากำลังตอบสนองอย่างสมบูรณ์แบบ"
เมื่อพวกเขาเดินออกจากอาคารหลักและมุ่งหน้าสู่ลานประลอง แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาทำให้ผ้าไหมบางๆ เกือบโปร่งใส ฉางเสวี่ยตระหนักว่าเงาเค้าโครงของร่างกายทั้งคู่คงเห็นได้เป็เงาๆ แต่นางไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากซุกหน้าลึกเข้าไปในไหล่ของหวงฝู่
ลานประลองเป็พื้นที่กว้างขวางที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาว มีเสาหินแกะสลักรูปัเรียงรายรอบๆ และมีบัลลังก์ประมุขที่ทำจากหินอ่อนสีดำขัดเงาตั้งอยู่บนแท่นสูงด้านหนึ่ง ตำแหน่งนี้สามารถมองเห็นทั้งลานได้อย่างชัดเจน และทุกคนในลานก็สามารถมองเห็นบัลลังก์ได้เช่นกัน
เมื่อถึงลานประลอง เหล่าศิษย์นับร้อยต่างคุกเข่าคำนับ "ขอเดชะ ท่านประมุข ท่านอาจารย์หญิง!" เสียงที่พร้อมเพรียงก้องไปทั่วลาน ทว่าไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมองสูงเกินกว่าเข่าของประมุข ตามประเพณีที่เคร่งครัดของสำนัก
ฉางเสวี่ยต้องพยายามรักษาใบหน้าที่เย็นเยียบและสง่างามดุจอาจารย์หญิงผู้สูงส่ง ทั้งที่เบื้องล่างนั้นนางกำลังถูกรุกรานด้วยการเสียดสีที่ร้อนแรง ความขัดแย้งระหว่างการต้องแสดงท่าทีที่เหมาะสมกับความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายในทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังเดินบนเส้นด้ายบาง
หวงฝู่เดินขึ้นไปบนแท่นอย่างช้าๆ ทุกขั้นบันไดที่เขาเหยียบทำให้ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อย เม็ดมุกเสียดสีกับติ่งเนื้อในจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ ทำให้นางไม่สามารถเตรียมตัวหรือควบคุมปฏิกิริยาได้
เมื่อถึงบัลลังก์ประมุข หวงฝู่ทรุดตัวลงนั่งบนบัลลังก์ที่ทำจากหินอ่อนสีดำขัดเงา โดยให้นางเอกนั่งคร่อมทับบนตักของเขาในท่าเดิม ผ้าคลุมที่บางเบาปกคลุมทั้งสองคน ซ่อนความลับที่ไม่มีใครรู้ แต่ความเสียวซ่านที่ซ่อนอยู่ภายใต้นั้นกลับรุนแรงยิ่งกว่า
บัลลังก์ประมุขตั้งอยู่บนแท่นสูงที่มองเห็นลานประลองได้ทั้งหมด ตำแหน่งนี้ทำให้ทุกคนในลานสามารถมองเห็นพวกเขาได้ แต่ระยะห่างที่พอเหมาะทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดที่ละเอียดอ่อนได้ นี่คือสิ่งที่หวงฝู่คำนวณไว้อย่างพิถีพิถัน
"เริ่มการประลองได้!" หวงฝู่สั่งเสียงดังฟังชัด ทว่ามือหนาใต้ผ้าคลุมกลับบีบเค้นสะโพกงอนงามของฉางเสวี่ยอย่างเมามัน เขาเริ่มขยับโขยกต้นขาเบาๆ เป็จังหวะเดียวกับการประลองของศิษย์เบื้องหน้า
"อ๊ะ... อื้มมม..." ฉางเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเื นางต้องพยายามข่มเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา ท่ามกลางเสียงะโและเสียงอาวุธกระทบกันของลูกศิษย์ นางกลับต้องต่อสู้กับความกระสันที่ประมุขมอบให้ผ่านการเสียดสีตลอดทั้งวัน มุกราคะในกายหมุนวนรับจังหวะการเคลื่อนไหวของหวงฝู่จนนางแทบจะสำลักความสุขต่อหน้าฝูงชน
"ดูศิษย์ของเ้าสิ เสวี่ยเอ๋อร์..." หวงฝู่กระซิบหยอกเย้าข้างหูพลางขยับกายเน้นย้ำจุดอ่อนไหวของนางหนักขึ้น "พวกเขากำลังตั้งใจฝึกฝน แต่เ้ากลับกำลัง 'แฉะชื้น' อยู่บนตักของข้า"
ตลอดทั้งวันนั้น ฉางเสวี่ยต้องอดทนต่อสายตาของศิษย์และััที่จาบจ้วงของประมุข ร่างกายที่อ่อนเพลียกลับถูกปลุกเร้าจนร้อนรุ่มไปทุกอณูผิว ความรู้สึกที่ต้องทำตัวสูงส่งท่ามกลางการถูกย่ำยีทางอารมณ์นี้ เริ่มทำให้นางเอกรู้สึกถึงความตื่นเต้นในรูปแบบใหม่ที่นางไม่เคยััมาก่อนในรอบ 200 ปี...
4K
