แสงจันทร์สีเงินรินลงบนเรือนด้านหลังที่เงียบสงัดของสกุลเซียว
ชายหนุ่มวัยสิบแปดปีผู้หนึ่งนั่งจิบสุราหวาน เคล้าแสงจันทร์เบื้องบน พลิกหน้าหนังสือด้วยปลายนิ้วขาวเนียนราวหยก ผมดำดุจนิลสยายคลุมแผ่นหลัง ยามต้องแสงจันทร์ เส้นผมเรียบลื่นนั้นเปล่งประกายเขียวระเรื่อแปลกตา
ดวงหน้าที่ก้มอ่านหนังสือถูกเงามืดบดบังค่อยๆ เงยขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านโปร่งสาดต้องเค้าโครงนั้นพอดี เผยให้เห็นั์ตาเขียวดอกแหนที่เปล่งประกายเรืองรองยามต้องแสง ราวกับภายในนั้นมีพลังชีวิตอันเจิดจ้าซ่อนอยู่
คืนนี้ทั้งจวนจัดงานเทศกาลชมจันทร์อย่างครึกครื้น แต่คุณชายใหญ่ เซียวอวี้ฉี กลับอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบ
“มีจันทร์แต่ไร้ดาว… เ้าเองก็คงโดดเดี่ยวไม่ต่างจากข้าสินะ”
เขาเหม่อลอบถอนใจ จิบสุราอีกหนึ่งอึก
แต่แปลก ทั้งที่มักดื่มได้เป็สิบจอก แต่คืนนี้กลับรู้สึกมึนเร็วจนผิดสังเกต เมื่อกำลังจะลุกไปดับไฟ ประตูห้องพลันเปิดออกอย่างเงียบงัน
“ป้าเถียน วางเสื้อไว้เถอะ ข้าจะ…”
เซียวอวี้ฉีคิดว่าเป็สาวใช้รุ่นใหญ่ของฮูหยินใหญ่ที่นำเสื้อมาให้ แต่กลับเป็เสียงบุรุษแปลกหน้า เมาเลอะเลือน ขาดห้วง
เสียงนั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ …จนลมหายใจอุ่นรินรดต้นคอ
“อวี้ฉีคนงาม…จะรีบนอนแล้วหรือ…งั้น…ให้ข้า นอนกับเ้า เถอะ…”
ยังไม่ทันหันไป ร่างหนักร้อนผ่าวก็พุ่งเข้าชนเต็มแรง ผลักเขาล้มลงบนเตียงทั้งตัว
โลกทั้งใบหมุนคว้าง และนี่ คือจุดเริ่มทั้งหมด…คืนที่ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกเลย…
“หมื่นปีก่อน เทพกระสาประทานบุตรถือกำเนิด
ประเพณีเปิดกว้าง คู่รักบุรุษได้รับการเชิดชู
ความรักอันบริสุทธิ์นำมาซึ่งพรจาก์…
สัญญานิรันดร์ แม้ความตายก็มิอาจพรากจาก”
เทศกาลชม น้ำค้างขาวใต้แสงจันทร์ ถือเป็ส่วนหนึ่งจากตำนานนั้น และทุกปีตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงจะจัดงานหวังสานสัมพันธ์ เชื้อเชิญคุณชายคุณหนูมาพบคู่ครองที่เหมาะสม
ปีนี้ได้โอกาส สกุลเซียว สกุลของแม่ทัพพิทักษ์อุดร เป็เ้าภาพจวนสกุลเซียวประดับโคมไฟละลานตา เวทีงิ้วด้านหน้าเรืองรอง
ส่วนสวนสี่ฤดูถูกปล่อยแสงให้พร่าเบาบาง เหมาะยิ่งสำหรับผู้ที่้าชำเลืองหาคนถูกใจโดยไม่โจ่งแจ้ง
ฮูหยินใหญ่ โจวเจินอิง งดงามราวบุปผาสีชมพูอ่อน กำลังคะยั้นคะยอบุตรชายผู้งามล้ำ เซียวอวี่จวิ้น ให้เข้าสังคม
หลายสกุลหมายตาเขาไว้ แต่คืนนี้นางมีแผนที่รัดกุมมากกว่า
เมื่อจันทร์ใกล้ขึ้นสูง เซียวอวี่จวิ้นก็ก้าวเข้าสู่ศาลาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ในใจเผยความยินดีที่ ‘ความลับ’ ที่เขากับมารดาพูดกันเบาๆ ก่อนหน้านี้…กำลังจะถูกเปิดฉาก
และเื่ของท่านแม่ทัพเซียวกับฮูหยินใหญ่โจวเจินอิง อันเป็ที่กล่าวขานทั่วเมืองหลวงนั้นมีส่วนกับความลับนี้
เมื่อสิบกว่าปีก่อนท่านแม่ทัพเคยกลับจากชายแดนพร้อมเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขน
ประกาศว่า “นี่คือบุตรของข้า และมารดาของเขา…คือผู้ที่ข้าจะรักเพียงคนเดียวตลอดชีวิต!”
นั่นทำให้การหมั้นกับสกุลโจวล่มอย่างสิ้นเชิง จนเกิดศึกน้ำลายระหว่างสองตระกูล
แต่โจวเจินอิงมิใช่สตรีธรรมดา นางเลือกเดินทางลำพังไปหาท่านแม่ทัพถึงชายแดน
าปล้นชิงกลางฤดูหนาวที่โหดร้าย นางช่วยชีวิตลูกของเขาและได้รับาเ็สาหัสแทนเด็กชายคนนั้น
ความจริงใจของนางค่อยๆ ทำให้หัวใจของชายผู้แข็งดั่งเหล็กละลายลง
ในที่สุดท่านแม่ทัพได้ตบแต่งนางเป็ฮูหยินใหญ่ เซียวอวี่จวิ้นคือบุตรในครรภ์ของนาง และนางเป็ผู้ดูแลเื่น้อยใหญ่ทั้งหมดของจวนแม่ทัพ
แต่…แม่ทัพเซียวก็ยังลำเอียง ใส่ใจบุตรคนโตมากกว่า ทำให้เซียวอวี่จวิ้นมักจะถูกละเลยอยู่ข้างหลัง คนเป็แม่อย่างโจวเจินอิงเห็นเช่นนั้นมีหรือจะพอใจ
จากนั้นมาเด็กชายที่เธอช่วยชีวิตในวันนั้น เซียวอวี้ฉี ไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบเดียวกับลูกแท้ๆ ของนางอีกเลย
แม้ภายนอกนางจะเอ่ยวาจาอ่อนโยนกับเขาเพียงใด แต่ในความจริง เด็กชายกลับรับรู้ได้ตลอด แววตาของสองแม่ลูก ไม่เคย้าให้เขาอยู่ในสกุลนี้เลย
รอยยิ้มที่ส่งมาให้…อบอุ่นเพียงเปลือกนอก คำถามสบายดีหรือไม่…กลับเ็าจนปวดหัวใจ
ท้ายที่สุด เซียวอวี้ฉีจึงเอ่ยขอไปพำนักที่สำนักศึกษา เลือกกลับจวนเพียงปีละไม่กี่เดือนเท่านั้น
ราวกับที่แห่งนี้ไม่เคยเป็ ‘บ้าน’ ของเขาเลยั้แ่แรก
คืนนี้…เขาจึงไม่คิดจะลงมาร่วมงานชมจันทร์ เขารู้อยู่แก่ใจว่า ‘งานนี้จัดเพื่อเซียวอวี่จวิ้น ไม่ใช่เขา’
แต่สิ่งที่เซียวอวี้ฉีไม่รู้คือ…
ค่ำคืนนี้มารดาเลี้ยงตั้งใจ ‘เลือกคน ๆ หนึ่งให้เขา’
และนั่น คือเหตุผลที่สุราที่ถูกส่งมามีรสแปลกไปเล็กน้อย…
อาการมึนแล่นวูบเข้ามาอีกครั้ง หัวใจของเขาสั่นถี่ ไม่ใช่เพราะสุราเพียงอย่างเดียว
ร่างบุรุษที่พุ่งชนเขาเมื่อครู่ยังคร่อมเขาไว้แน่น ลมหายใจร้อนเฉียดซอกคอ มือใหญ่บีบข้อมือเขาลงกับฟูก
“อวี้ฉี… เ้างามเกินไปแล้ว”
เสียงทุ้มพร่ากลืนหายไปกับช่องว่างอันแคบระหว่างพวกเขา
“ข้า…อดใจไม่ไหวแล้ว…
ั์ตาสีเขียวสั่นไหว ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุรา…หรือเพราะสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้า
คืนนี้งานชมจันทร์ยังไม่ทันเริ่มถึงกลางงาน แต่ชีวิตของเขากลับเริ่มต้น ‘ความโกลาหลครั้งใหม่’
บนเตียง…ในเรือนที่ควรจะสงบที่สุด
และนี่ คือจุดเริ่มของ ศรรักปักใจมาร ที่ทั้ง์ มนุษย์ และมาร…ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป
974
