การประลองดำเนินต่อไป จ้าวยูร์ผลักแม่ทัพใต้ให้ออกห่างได้หลังจากปะทะไปหลายกระบวนท่า
“นี่คือเ้าเอาจริงแล้ว? ข้าไม่ได้รู้สึกถึงความสามารถของเ้าสักนิดแม่ทัพเหนือยังมีความสามารถมากกว่าอีก”
“เ้า!” จ้าวยูร์ตั้งรับการโจมตีอีกครั้ง
“ข้าทำไม?”
“คนไร้ความสามารถอย่างเ้าไม่มีสิทธิมาว่าข้า!”
“ไร้ความสามารถหรือไม่ เดี๋ยวเ้าก็ได้รู้!”ท่าทีของจ้าวยูร์เปลี่ยนไปจนแม่ทัพใต้ตื่นตระหนก การโจมตีที่เป็ต่อเมื่อครู่กลับกลายเป็ว่านางต้องตั้งรับครั้งแล้วครั้งเล่าเสียงอาวุธดังไปทั่วบริเวณการโจมตีแต่ละครั้งของจ้าวยูร์สร้างรอยบนพื้นเอาไว้ทุกครั้ง
“วิชาดาบคู่กระท่าที่หนึ่ง ดาบคู่ตัดิญญา!” การฟาดฟันของจ้าวยูร์รุนแรงจนทำให้แม่ทัพใต้กระอักเืแม้นางจะรับการโจมตีได้ภายในของนางก็ได้รับาเ็
..เป็ไปไม่ได้....ไม่มีทาง
“กระบวนท่าที่สอง ดาบคู่แห่งความตะกละ!”
....ไม่นะ เป็แบบนี้นางต้องจบชีวิตลงแน่ ๆ ..ไหน“เขา” บอกว่าจ้าวยูร์ผู้นี้ไม่ได้มีความสามารถยังไงละ....
“ข้าไม่ยอม!!” แม่ทัพใต้รวบรวมพลังทั้งหมดป้องการโจมตีของจ้าวยูร์ถึงทำได้มันก็ไม่ได้ดีนัก
“หือ...ยังไม่ล้มอีก”
“เ้าบังอาจทำร้ายข้า!”
“เ้าพูดอะไรนี่เป็การประลองหากไม่มีคนาเ็จะเรียกว่าการประลองได้อย่างไรกัน”
“แล้วจะเสียใจกับเื่ในวันนี้!!!” ปราณกระบี่แผ่ออร่าไหลเวียนจนเห็นชัดจ้าวยูร์ไม่ได้ใกับสิ่งที่เห็น เขาเคยเห็นมันมาก่อนอยู่แล้วการใช้ลมปราณห่อหุ้มอาวุธทำให้อาวุธนั้น ๆมีพลังการทำลายล้างมากขึ้น
การโจมตีรุนแรงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวบนร่างกายทั้งสองต่างได้าแไปไม่น้อย จ้าวยูร์มองการเคลื่อนของแม่ทัพใต้ในแต่ละครั้งปราณกระบี่สร้างาแให้เขาไม่ต่างกันกับร่างกายของแม่ทัพใต้ที่ได้รับาเ็จากการโจมตีของเขาเช่นกัน
แม่ทัพใต้ทรุดลงกับพื้นกระอักเืออกมาจำนวนกับการโจมตีครั้งสุดท้ายนางเงยหน้ามองจ้าวยูร์ด้วยความแค้น นางรวบรวมพลังลมปราณอีกครั้งวิ่งเข้าโจมตีจ้าวยูร์คนที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนย่อมตอบสนองได้เป็อย่างดี
“กระบวนท่าที่ 13 สายฝนิญญา!”
“อ๊าก!!”ร่างกายของแม่ทัพใต้ถูกตรึงเอาไว้กับพื้นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีกระบี่ในมือของแม่ทัพใต้ถูกปัดออกไปก่อนถึงตัวจ้าวยูร์
“ยอมแพ้เถอะ เ้าไม่สามารถเอาชนะข้าได้”
“ข้าไม่ยอม! ข้าไม่มีวันแพ้คนเช่นเ้า!”
“ท่านจอมมารการประลองครั้งนี้ได้ผลสรุปหรือไม่”ผู้าุโดาบลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ข้างลานประลอง จอมมารมองไปที่ลานประลองคนทั้งสองต่างได้รับาเ็ คนที่ได้าเ็มากที่สุดคงเป็แม่ทัพใต้
“ครั้งนี้ท่านเป็ฝ่ายชนะ ข้าจะทำตามที่ได้สัญญาเอาไว้แม่ทัพเงาพานางกลับไป” จอมมารหันมาสั่งแม่ทัพเงาที่ยืนอยู่ด้านข้าง
..ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่มีวันแพ้ข้าไม่มีวันทำให้ท่านจอมมารผิดหวัง ข้าไม่ยอม!!
แม่ทัพใต้กู่ก้องะโในใจ นางเงยหน้ามองจ้าวยูร์ที่กำลังเดินหันหลังออกจากลานประลองนางรวบรวมพลังในมือสร้างปราณกระบี่ขึ้นมาด้วยพลังความแค้น
“อย่าได้มีชีวิตอยู่เลย!!” จ้าวยูร์หันกลับมาเงาร่างของแม่ทัพใต้กระชัดชิดจนเขาไม่สามารถปัดป้องการโจมตีได้ทั้งหมดปราณกระบี่ในมือเสียบทะลุอกด้านซ้ายของจ้าวยูร์จนเขากระอักเื
“จ้าวยูร์!” ผู้าุโทั้งสามะโออกมาพร้อมกันชั่วพริบตาร่างของแม่ทัพใต้ถูกผลักกระเด็นออกไปไกลจนกระอักเืออกมา จอมมารมองนางด้วยความโกรธ
“จับกุมนางเอาไว้ ข้าจะสะสางเื่นี้ทีหลัง” น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบจนหนาวไปถึงกระดูก
“ยูร์...อายูร์!” จ้าวยูร์กระอักเืออกมามองจอมมารด้วยแววตาผิดหวัง ใจของจอมมารกระตุก หัวใจเขาเ็ปแทบทนไม่ไหว
“ท่าน...ผิดสัญญา.....”
“ข้า...”
“ปล่อยเขา!” ผู้าุโดาบะโเสียงดัง ผู้าุโพิษรับร่างที่เสียเืของจ้าวยูร์มาอุ้มเอาไว้วิ่งตรงไปยังเรือนของตนเองโดยไม่สนใจผู้คนด้านหลัง ผู้าุโหมัดวิ่งตามด้วยความรวดเร็ว
“ท่านจอมมาร ข้าเคยเข้าใจว่าท่านเป็คนรักษาสัญญาแต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่!”แม่ทัพเงาก้าวขาออกมาเพื่ออธิบาย จอมมารยกมือขึ้นห้าม
“เพราะข้าไม่รอบคอบเอง จึงทำให้เขาได้รับาเ็”
“การประลองของพวกเราถือว่าสิ้นสุด ข้าหวังว่า “สัญญา”นี้ท่านคงรักษาไว้ได้” จอมมารกำหมัดแน่น ภาพของจ้าวยูร์ยังคงติดตา แววตาของเขาทำให้จอมมารไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก
ผู้าุโดาบเข้าไปด้านในโดยไม่รอฟังคำตอบของจอมมารที่ยืนนิ่งอยู่เขาหันกลับมาสีหน้าของเขาแสดงให้เห็นถึงความโกรธมากแค่ไหน ความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้แม่ทัพเงาหายใจลำบากร่างกายสั่นด้วยความหวาดกลัว
“ขออภัยท่านจอมมาร ได้โปรดลงโทษข้าด้วยขอรับ!”แม่ทัพเงาคุกเข่าลงต่อหน้าอีกฝ่าย
“พานางกลับไปเดี๋ยวนี้” แม่ทัพเงาไม่เคยเห็นจอมมารแสดงความโกรธมาขนาดนี้มาก่อน
.....ข้าเตือนเ้าแล้ว ชะตาของเ้าคงไม่มีใครสามารถช่วยเ้าได้แม่ทัพใต้
แม่ทัพเงาแบกร่างไร้สติของแม่ทัพใต้ขึ้นบ่าหายไปพร้อมกับความว่างเปล่าบนลานประลอง
“พี่รองเป็ยังไงบ้าง”
“ปราณกระบี่นั้นเฉียดหัวใจเขาไปเพียงเสี้ยวหากเขาป้องกันไม่ทันิญญาคงได้สลายไปแล้ว พี่ใหญ่พวกเราควรทำอย่างไรดี” ผู้าุโพิษเงยหน้าขึ้นมองผู้าุโดาบสีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก
“ิญญาของเขาเหลือเพียงครึ่งหากปราณกระบี่นั้นทะลุหัวใจของเขาคงไม่รอดอย่างที่เ้าว่า....ข้าตัดสินใจแล้วข้าจะหลอมรวมิญญาของเขาให้สมบูรณ์”
“พี่ใหญ่!”
“ท่านตัดสินใจดีแล้วหรือพี่ใหญ่” ผู้าุโหมัดเอ่ยถามอีกครั้ง
“ท่านต้องสูญเสียพลังบำเพ็ญเพียรหมื่นปีเกือบหมดเลยนะ”ผู้าุโพิษย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ
“อย่างไรเล่า พวกเรารอมากี่พันปีเพื่อชนะการประลองในครั้งนี้เขาช่วยพวกเราให้เป็อิสระ แค่สละพลังหมื่นปีข้าไม่เสียดายสักนิด เดิมทีจอมมารต้องทำตามคำขอของพวกเราแต่ในเวลานี้ชีวิตของเขาไม่อาจรอได้”
“งั้นเราไปเรียกเ้านั้นให้มาช่วยสิ” ผู้าุโหมัดแย้งขึ้นมา
“จอมมารไม่เคยเห็นความทรงจำของเขาจะทำได้เช่นไร”ทั้งสองเงียบลง
“หากพี่ใหญ่ตัดสินใจแล้ว ข้าเองก็เอาด้วยหากพวกเราช่วยกันท่านก็ไม่ต้องเสียสละตบะหมื่นปีของท่านเพียงคนเดียวใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วพี่ใหญ่ ให้พวกข้าช่วยเถอะ”
“พวกเ้าแน่ใจหรือ” ทั้งสองพยักหน้า
“ตกลงงั้นพวกเราเริ่มกันเลย” ผู้าุโพิษเข้าไปในห้องนำกล่องยาหลอมิญญาออกมาผู้าุโหมัดสร้างวงแหวนเวทย์ลงบนพื้น หลังจากป้อนยาให้จ้าวยูร์เสร็จเรียบร้อยเขาถูกนำไปนั่งจุดกึ่งกลางวงแหวนเวทย์ผู้าุโทั้งสามเริ่มถ่ายพลังลมปราณเข้าสู่ร่างกายของจ้าวยูร์ด้วยความระมัดระวัง
ทางด้านจอมมารเมื่อมาถึงโลกใต้พิภพเขานั่งลงบนบัลลังก์ เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างก้มหน้าด้วยความหวาดกลัวบรรยากาศหนักอึ้ง ความกดดันแบบนี้ทำให้ทุกคนสั่นแม่ทัพเหนือเห็นสภาพของแม่ทัพใต้เขาถึงกับอึ้ง
.....การประลองแบบไหนกันแม่ทัพใต้ถึงได้มีสภาพเช่นนี้
“แม่ทัพเหนือ เ้ารู้หรือไม่ว่ามี “ผู้ทรยศ”อยู่ในหมู่ของพวกเ้า” น้ำเสียงกดดันของจอมมารยิ่งทำให้ทุกคนหวาดกลัวไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมอง
“ข้าน้อยทำงานบกพร่องได้โปรดท่านจอมมารลงโทษด้วย”
“เ้าไม่ได้รับผิดชอบหอคอยแดนใต้ไหนเลยจะรู้ว่าแม่ทัพใต้นั้นสมรู้ร่วมคิดกับผู้ทรยศ...” จอมมารเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแม่ทัพเหนือ
“..รู้หรือไม่ว่าคนที่ทรยศข้าจะมีสภาพเช่นไร”
“..ท่าน...าา....มาร” แม่ทัพเหนือเหลือบมองสภาพของแม่ทัพใต้
“ข้าไม่ได้บอกเ้าหรือว่าให้ทำเต็มที่ แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าเ้าสามารถลอบโจมตีหลังจากทราบผลการประลองแล้ว”จอมมารรวบคอของแม่ทัพใต้ยกสูงขึ้น ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงพยายามดิ้นรนหาทางรอด
“ข้าให้โอกาสเ้าแก้ตัว...เ้ากลับคิดเอาชีวิตของเขาและ...ยังทรยศข้า!!”
ตู้ม!! ร่างของแม่ทัพใต้กระทบกับพนังห้องจนแตกกระจาย
“ข้าคงใจดีกับพวกเ้ามากเกินไปใช่หรือไม่”ไม่มีใครกล้าตอบสิ่งที่จอมมารถาม สายตาของเขากวาดมองเหล่าลูกน้องอย่างเ็า
“แม่ทัพเงา จัดการผู้ทรยศทั้งหมด” คำพูดของจอมมารสร้างความหวาดกลัวให้เหล่ามารทั้งหลายต่างคนต่างภาวนาว่าคน ๆ นั้นไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง
อ๊ากกก
...ช่วยข้าด้วย
ไม่ ๆ ไม่ใช่ข้านะ อ๊ากก
เสียงร้องดังขึ้นเป็ระยะพร้อมกับลมหายใจของผู้ทรยศที่ถูกพรากโดยเหล่าอสูรเงามารตนอื่นได้รับรู้เป็พยายานกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่างเหงื่อไหวท่วมตัว ความหดหู่เศร้าหมองบางตนใกับสิ่งที่เห็นไม่คิดว่าคนใกล้ตัวจะกลายเป็ผู้ทรยศ
“เรียบร้อยแล้วขอรับ” แม่ทัพเงารายงานจอมมาร ใบหน้าของเขามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาไร้ความรู้สึกมือข้างหนึ่งยื่นออกไป ร่างของแม่ทัพใต้ถูกดูดเข้าหาฝ่ามือของจอมมาร
“อ๊อก!!”
“คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเ้ากระทำสิ่งใด เ้านายของเ้าประเมินข้าต่ำเกินไป...จัดการผู้ทรยศทั้งหมดให้หายไปจากดินแดนของข้าหากพวกเ้ายัง้ามีชีวิตอยู่” ร่างแม่ทัพใต้ที่อยู่ในมือกลายเป็ผุยผงชั่วพริบตา
“รับบัญชาท่านจอมมาร!”เสียงดังกึกก้องก่อนบริเวณตรงจะว่างเปล่าเหลือเพียงจอมมารกับแม่ทัพเงา
“ให้คนของเ้าไปจัดการพวกที่อยู่ในหอคอยให้หมดอย่าปล่อยให้รอดแม้แต่คนเดียว”
“รับบัญชาท่านจอมมาร” ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง
“จ้าวยูร์....จนกว่าข้าจัดการเื่นี้เสร็จเ้าอย่าเพิ่งเป็อะไรไปนะ”
12K
