หลังจากเข้าเมืองมาแล้วที่แรกที่เราไปไม่ใช่ตลาด แต่เป็ร้านขายอุปกรณ์นักผจญภัยที่ดูจะกลายเป็ฐานที่มั่นกลาย ๆ ไปแล้ว
"เ้าของร้านครับ! ของพวกนี้ขายได้ไหม"
ลมวสันต์ถามเ้าของร้านพร้อมหยิบของ 3 อย่างให้เ้าของร้านดู
เธอหยิบมันขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง
"เคลียร์ดันเจี้ยนได้จริงสินะ ตามที่พนันไว้ ข้าจะยกเกราะกับโล่ที่ให้เ้ายืมไปฟรี ๆ ส่วนของพวกนี้"
พิจารณาครู่หนึ่ง
"เขี้ยวกับเห็ดนี่ลองเอาไปถามร้านปรุงยาฝั่งตะวันออกดู ส่วนปีกไปทำเกราะหรือพวกถุงมือ รองเท้าได้ แน่นอนว่าต้องเสียค่าใช้จ่าย แล้วก็ต้องจ่ายหรือหาอุปกรณ์อื่นเสริมอีก แต่ถ้าคิดจะเอาไปขายราคาอาจจะไม่ดีเท่าไหร่ ตีกลาง ๆ คงจะสัก 4 คู่ต่อ 1 เหรียญทองแดงล่ะนะ"
ลมวสันต์พยักหน้ารับ
"ขอบคุณครับ เดี๋ยวพวกผมจะลองไปที่ร้านฝั่งตะวันออกดู"
พวกเขาเดินไปตามเส้นทางที่ระบบนำทางให้
"ต่อให้ขายทั้งหมดก็ได้แค่ 30 เหรียญทองแดงเอง ไม่น่าล่ะ พวกนักผจญภัยถึงไม่คิดจะไปล่ากัน"
ลมวสันต์พูดแล้วถอนหายใจ
"นั่นมันสำหรับขาย NPC ครับ ต้องลองศึกษาเื่การทำเป็ของสวมใส่ดู ปกติวัตถุดิบมอนสเตอร์พอแปรรูปแล้วจะได้ความสามารถบางอย่างจากวัตถุดิบมาด้วย อย่างถ้าสามารถสร้างเป็รองเท้าที่เพิ่มความเร็วได้ แล้วเอาไปขายพวกผู้เล่น ก็น่าจะได้กำไรอยู่ แค่ต้องคำนวณต้นทุนกับราคาให้ดี"
เคียวปีศาจเสนอ
"งั้นก็ลองดูว่า 2 อย่างนี้จะมีประโยชน์บ้างไหม เผื่อว่าจะเอาไปแปรรูปได้ราคาเพิ่ม"
อัสดงกล่าวเสริม
เมื่อมาถึงยังร้านปรุงยา ก็ได้พบกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง
"เอ่อ... คุณเ้าของร้าน?"
ซึ่งมีหน้าตาเหมือนกับเ้าของร้านขายอุปกรณ์นักผจญภัยไม่มีผิด
"จ้า~ โอ้ พ่อหนุ่มที่ทำงานอยู่ร้านดารินใช่ไหม~ ดารินเทเลพาทีมาบอกแล้วล่ะว่าจะมีลูกค้าน่ะ ไหน ๆ มีของอะไรจะให้ข้าประเมิน ขอข้าดูหน่อย"
ลมวสันต์ที่แวบหนึ่งแอบคิดจะไปคอมแพลนในคอมมูเื่การใช้โมเดลตัวละครซ้ำรีบพับเก็บความคิดนั้นลงไปทันที เพื่อพบว่าบุคลิกของทั้ง 2 คนต่างกันอย่างสิ้นเชิง
"อ่า ครับ มีเห็ดแล้วก็เขี้ยวค้างคาวครับ"
พูดจบก็หยิบของส่งให้อย่างว่าง่าย
"โอ้~ จากดันเจี้ยนนั่นเหรอ เขี้ยวนี้น่ะของดีเลยล่ะ ข้ากำลัง้าพอดี แต่ไปออกภารกิจให้นักผจญภัยก็ไม่มีใครรับเลย"
เธอเอ่ยอย่างยินดี
"ปกติข้าจะรับซื้อที่ 10 เขี้ยว 1 เหรียญทองแดง แต่เห็นแก่ที่ดารินแนะนำมา ข้าจะซื้อ 8 เขี้ยว ต่อหนุ่งเหรียญทองแดงแล้วกัน ส่วนเห็ดนี่... ไหนดูสิ..."
อีกฝ่ายเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะละไปหยิบหนังสือตำราเก่า ๆ เล่มหนึ่งออกมา
"เอ.. ถึงจะดูเหมือนเห็ดถ้ำทั่ว ๆ ไป แต่น้ำหนักกับขนาดก็เยอะกว่ามากนะ"
เธอพลิกหน้ากระดาษไปมาก่อนจะพบเข้ากับสิ่งที่้า
"เ้าเก็บเห็ดนี่มาจากดันเจี้ยนใช่ไหม นี่น่ะของดีเลยนะ"
"ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"
"ใช่ เพราะได้รับพลังมานาเข้มข้น แถมยังมีมูลค้างคาวเป็ปุ๋ยด้วย เห็ดถ้ำน่ะปกติราคาก็สูงอยู่แล้ว กิโลละ 15 เหรียญทองแดงเชียวนะ เ้าเก็บเห็ดได้กิโลเดียวก็เข้าพักโรงแรมดี ๆ ได้แล้ว ถ้าอวบอ้วนหน่อยก็จะได้กิโลละ 25 เหรียญทองแดง ส่วนพวกพืชที่มานาเข้มข้นแต่ยังไม่กลายพันธุ์น่ะ ขายได้ตั้ง กิโลละ 40 เหรียญทองแดงเชียวนะ ดอกขนาดนี้ สัก 5 ดอกก็ได้เป็กิโลแล้ว"
ทั้งสามพอได้ยินก็นิ่งค้างไป
"นี่น่ะแค่ราคาตลาดนะ ถ้าเอาไปประมูลก็อาจจะได้มากกว่านี้อีก พวกเศรษฐีที่ชอบของหายากน่าจะแห่กันซื้อนะ พวกนักปรุงยาด้วย อย่างต่ำ ๆ ก็คงจะได้ราคาเพิ่มไปอีกสัก 10 - 20 เหรียญทองแดงนั่นล่ะนะ"
พวกเขาสบตากัน สายตาแต่ละคนเต็มไปด้วยเคริ่องหมาย '?' และ '!!!'
ความคิดที่ต้องพิจารณาเื่การทำรองเท้าปีกค้างคาวขายปลิวหายไปกับสายลม
"ข้าเอาเข้าโรงประมูลให้ได้นะ ขอแค่แบ่งขายให้ข้าราคาตลาดสัก 5 กิโลก็พอ ที่เหลือข้าจัดการให้เอง"
"เอ่อ.. พวกผมขอปรึกษากันแปบนึงได้ไหมครับ"
"แน่นอน เื่เงินน่ะไม่เข้าใครออกใคร ไว้มาบอกพรุ่งนี้ก็ได้ นี่ก็ค่ำแล้ว พวกเ้ากลับมาจากดันเจี้ยนก็ไปพักผ่อนเถอะ"
พวกเขาเดินออกมาจากร้านปรุงยาด้วยสภาพที่ไม่มีสติมากนัก
"สรุปก็คือ... ถ้าไม่นับการเก็บค่าประสบการณ์ดันเจี้ยนนั่นก็ไม่คุ้มค่าให้ไปเคลียร์จริง ๆ สินะครับ"
รวมราคาขายของเขี้ยวกับปีกค้างคาวได้แค่ 39 เหรียญทองแดงเท่านั้นเอง เขาได้ยินว่าพวกนักผจญภัย ถ้าเข้าป่าไปล่าหมีได้สักตัวก็ได้เป็สิบเหรียญเงิน หรือก็คือ 1000 เหรียญทองแดงแล้ว!
ไม่แปลกใจเลยที่พวกนักผจญภัยไม่สนใจดันเจี้ยนนี้
แต่ถึงอย่างนั้นของฟรีที่เก็บมาได้กลับมีค่ามหาศาล
"คุณอัสดงนี่ตาแหลมจริง ๆ ครับ ถ้าไม่ได้เก็บมา แล้วมารู้ทีหลัง ผมคงต้องพิจารณาเื่คว้านท้องสำนึกผิด"
'พวกเรามีเห็ดเกือบ 60 กิโลกรัมเชียวนะ! ถ้าอย่างต่ำประมูลได้กิโลละ 50 เหรียญทองแดง เราก็จะมีเงินกองกลางตั้ง 3,000 เหรียญทองแดง!'
อัสดงคิดอย่างปลื้มปริ่ม
"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันก็ไม่คิดว่าจะราคาสูงขนาดนี้ แค่ปกติในโลกจริงพวกเห็ดป่าราคาดีอยู่แล้ว ไม่นักว่าเกมจะอิงข้อมูลจริงขนาดนี้"
อัสดงพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแฝงความประหลาดใจไม่เสื่อมคลาย
ในตอนนั้น เคียวปีศาจที่เงียบมาสักพักก็เอ่ยบางอย่างขึ้น
"ของแพงขนาดนี้.. ท่านวิธูน่าจะลำบากใจนะครับ"
""...""
บทสนทนาชะงักค้างไปครู่หนึ่ง
"เราไม่บอกเื่ราคาไม่ได้เหรอครับ?"
ลมวสันต์ถามอย่างลังเล
"แต่คุณวิธูเป็คนแนะนำดันเจี้ยนให้นะคะ แถมยังพูดเื่เงินด้วย คิดว่าน่าจะรู้อยู่ก่อนแล้วค่ะ"
อัสดงคาดเดา
"ผมก็คิดแบบนั้นครับ แทนที่จะแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง ผมว่าแบ่งให้คนละสักกิโลก็น่าจะพอครับ คุณลมวสันต์เอาไปทำซุป คุณอัสดงเอาไปทำขนมปัง ส่วนผมก็จะเอาไปหมักเนื้อ แล้วเราก็เก็บสำรองไวิอีกคนละราว 3 กิโล"
เคียวปีศาจพูดด้วยน้ำเสียงโน้มน้าว
"เอาไปประมูลสัก 48 กิโล เก็บเงินของ 15 กิโลไว้กับตัวเอง แล้วก็ เงินที่เหลืออีก 3 กิโลเอาไปซื้อชุดใหม่ให้ท่านวิธูสักชุดก็น่าจะดีครับ"
ลมวสันต์ฟังแล้วคิดตามก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล
"ความคิดที่ดีครับ คุณอัสดงคิดว่ายังไง"
อัสดงมองเคียวปีศาจด้วยประกายตาบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าตกลง
"ก็ดีค่ะ ท่านวิธูไม่มีไอเทมบ็อก ถ้าให้ไปตรง ๆ เห็ดอาจจะเน่าก่อนกินหมดก็ได้ค่ะ"
หลังจากตกลงกันเสร็จสรรพ พวกเขาก็เดินกลับไปยังร้านของดาริน (ที่แม้แต่ลมวสันต์ก็ยังเพิ่งจะรู้จักชื่อ)
"จริงสิ พวกคุณว่า NPC ร้านค้าจะเป็อะไรอย่างนางพยาบาลใน โปเกX่อน ไหมครับ?"
เขาถามขึ้นอย่างไม่สบายใจ
"คือผมก็ไม่มีปัญหากับฝาแฝดหรอกนะ แต่ถ้าเป็แบบนั้นก็จะรู้สึกเหมือนอยู่ในเกมน่ะสิ"
'อุตส่าห์เจอเกมที่สมจริงขนาดนี้ ถ้ารู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมมันรู้สึกแย่อย่างอธิบายไม่ถูก'
"ไม่หรอกค่ะ อย่างน้อยร้านขนมปังก็ไม่ใช่ ร้านขายเนื้อที่คุณเคียวปีศาจทำอยู่ก็ไม่ใช่ ฝาแฝดคงมีให้เห็นนาน ๆ ทีนั่นล่ะค่ะ"
อัสดงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงปกติ
"แทนที่จะกังวลเื่นั้น ไปบอกข่าวดีให้คุณวิธูฟังดีกว่าค่ะ มืดแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะกำลังเป็ห่วงอยู่ก็ได้ค่ะ"
"จริงด้วยครับ!"
ความกังวลทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา
"รีบไปกันเถอะ!"
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว...
วิธูนั่งอยู่ตรงริมระเบียง มองถนนที่เริ่มร้างผู้คน
ครั้งนี้ไม่ใช่การเฝ้ามองอย่างไร้จุดหมายเหมือนปกติ แต่เป็การกวาดตามองหาใครบางคน
'พวก 3 ตัวนั้น ทั้งที่แวะเข้ามาในร้านแล้ว แต่ก็รีบออกไปทั้งที่ยังไม่มาบอกอะไรสักคำ'
ไม่รู้ว่าเจอของดีแล้ววางแผนทิ้งเขาเอาไว้ที่นี่รึเปล่า
เอาเถอะ...
คิดเล่น ๆ เท่านั้น ความคิดบางอย่างไม่ใช่อะไรที่วันสองวันก็เปลี่ยนกันได้
ไม่นานก็เห็นร่างที่คุ้นตาปรากฏขึ้น
ลมวสันต์โบกมือไปมาราวกับกลัวว่าเขาจะมองไม่เห็น
เขาทำเพียงพยักหน้าเบา ๆ เป็เชิงรับทราบ ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องห้องเพื่อเตรียมตัวนอน
"ท่านวิธูครับ!"
'ก่อนหน้านี้ข้ากำลังคาดหวังอะไรกันนะ'
"พวกเราเคลียร์ดันเจี้ยนได้แล้ว! แต่ประเด็นสำคัญไม่ใช่ตรงนั้นครับ!"
เขาทำท่าหันซ้ายแลขวาก่อนจะกระซิบแ่เบา
"เห็ดในถ้ำนั้นราคาตั้งกิโลละ 40 เหรียญทองแดงเลยครับ พวกเราได้มาหลายสิบกิโลเลย"
วิธูได้ยินั์ตาก็มีประกายแวบหนึ่งวาบผ่านไป แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดเป็พิเศษ
"อืม เก็บไว้ให้ดี พวกเ้าโชคดีที่มีเวทมิติ คนทั่วไปหากได้รับทรัพย์กะทันหันมักถูกคนไม่ดีเพ่งเล็งได้"
'ข้าเก็บไว้ก็มีแต่จะหาเื่ตาย อยู่เฉย ๆ ดีที่สุด'
"ข้าจะนอนแล้ว พวกเ้าก็ไปพักเถอะ"
เขาพูดน้ำเสียงเรียบเรื่อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน
'คืนนี้ข้าคงจะฝันดีเป็พิเศษ เหรียญทองแดงนับสิบล้วนมีไว้เพื่อข้า'
ความคิดของเขาค่อย ๆ จมลงพร้อมกับแสงจันทร์ที่เลื่อนขึ้นสูง ส่องแสงทอดผ่านหน้าต่างให้เห็นรำไร
TBC.
1K
