นี่ก็ผ่านมา 3วันแล้ว โคบายาชิ ริกะ ผู้เป็แม่ก็ยังนอนเฝ้าเร็นอยู่ไม่ห่างเร็นยังคงนอนอยู่ในห้องปลอดเชื้อ แม่เลยทำได้เพียงเฝ้าอยู่ด้านนอกเท่านั้น ซึ่งมีพยาบาลคอยดูแลตลอด24 ชม. ถึงแม้ว่าแม่จะกลับไปพักผ่อนที่บ้านบ้างแต่แม่ก็มาเฝ้าเร็นทุกวันเพราะกลัวว่าเขาตื่นมาแล้วจะไม่เจอใคร
ตอนนี้เร็นยังคงนอนนิ่งไม่ฟื้นเหมือนเดิมอาการยังทรงตัวและเริ่มตอบสนองมากขึ้น แต่อาจให้เวลากว่าเขาจะฟื้นทางด้านของโคบายาชิ ทัตสึยะพ่อเลี้ยงของเร็นก็ติดตามความคืบหน้ากับตำรวจทุกคนแต่ก็ยังไม่เจอเบาะแสอะไร
วันต่อมาทางโรงพยาบาลแจ้งว่าเร็นพ้นขีดอันตรายแล้ว สามารถพักฟื้นที่ห้องของคนไข้ได้ตามปกติแน่นอนว่าแม่ก็รีบเก็บกระเป๋าและมาเฝ้าเร็นทันที ทัตสึยะพ่อเลี้ยงของเร็นจึงอาสาลงมาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อที่ชั้นล่างของโรงพยาบาลเรย์โกะจึงตามไปด้วย จริงๆ แล้วเธอมีเื่อยากจะถามทัตสึยะเยอะแยะเต็มไปหมดเกี่ยวกับเื่ของเร็นระหว่างทางที่เดินไปด้วยกัน เรย์โกะจึงถามพ่อเลี้ยงทันที
“เื่เร็นมีความคืบหน้าอะไรบ้างมั้ยคะคุณอาทัตสึยะ”
“ยังเลย แม้แต่เพื่อนๆที่ไปตั้งแค้มป์ก็ยังไม่มีใครติดต่อมาถามเื่เร็นเลยอาเลยคิดว่าพวกเขาคงจะไม่รู้เื่นี้”
“ใช่ค่ะ หนูก็คิดแบบนั้นแล้วตำรวจเขาได้ติดต่อไปสอบถามพวกเขามั้ยคะ”
“ไม่ได้ติดต่อไปเพราะอาบอกให้เขาช่วยเก็บเป็ความลับและขอให้ติดตามดูเพื่อนของเร็นทุกคนที่ไปตั้งแค้มป์ด้วยกันแล้ว”
“คุณอาคะ หนูอยากช่วยสืบเื่นี้ค่ะเพราะก่อนหน้านี้เร็นเขาพูดอะไรแปลกๆกับหนูและบอกว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นหนูอาจจะช่วยเขาได้”
ทัตสึยะคิดอยู่สักครู่และพูดขึ้น“หรือว่าคนร้ายจะอยู่ในกลุ่มเพื่อนของเร็นเร็นอาจจะไปรู้อะไรบางอย่างเข้าเลยทำให้เขาต้องกลายมาเป็สภาพนี้”
“คุณอาทัตสึยะคะอาทิตย์หน้าโรงเรียนของเร็นจะเปิดแล้ว ถ้าหากว่าเร็นยังไม่ไปเรียนมันอาจจะผิดปกตินะคะ”
“อืม อาก็คิดไว้แบบนั้นและหากว่าเพื่อนๆของเขารู้ว่าเร็นยังไม่ตายและนอนอยู่ที่โรงพยาบาลอาจจะไม่ปลอดภัยกับเร็นก็ได้”
“งั้นหนูจะไปเรียนแทนเร็นเองค่ะ จะได้ไม่มีใครสงสัยว่าเร็นหายไปไหนหนูอยากจะไปดูปฏิกิริยาของเพื่อนๆเขา ว่าทุกคนจะทำตัวกับหนูแบบไหนหรือถามอะไรแปลกๆรึเปล่า”
“จะว่าไปเื่หน้าตาอาไม่ติดใจอะไรหรอกนะ เพราะหน้าหนูสองคนเหมือนกันอยู่แล้วแต่อาเป็ห่วงความปลอดภัยของหนูมากกว่า โรงเรียนของเร็นเป็โรงเรียนประจำชายล้วนหนูจะอยู่หรอ” ทัตสึยะถามด้วยความเป็ห่วง
“ได้สิค่ะถ้าไม่อย่างนั้นคนร้ายก็ยังลอยนวลอยู่หนูไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายน้องของหนูแบบนี้ฟรีๆ หรอกนะคะหนูจะลากคอมันมาลงโทษให้ได้เลย”
“เฮ้อ... ถ้าหนูมั่นใจแบบนั้นแล้วอาคงขัดไม่ได้แล้วสินะ” ทัตสึยะได้แต่ถอนหายใจเบาๆด้วยความที่เข้าใจนิสัยที่ดื้อรั้นของเรย์โกะ“อาจะช่วยเราอีกแรงนะมีความคืบหน้าหรืออะไรน่าสงสัยให้ติดต่ออาทันทีและถ้าเกิดเื่อะไรไม่ชอบมาพากลก็บอกอาทันทีเลยนะ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะอา”
หลังจากนั้นเรย์โกะก็บอกกับแม่ของเธอว่า เธอต้องกลับไปเรียนต่อที่ประเทศไทยแล้วซึ่งแม่เธอก็เข้าใจดี โดยให้ทัตสึยะ พ่อเลี้ยงของเธอไปส่งที่สนามบิน แต่จริงๆ แล้วเขาไปส่งเธอที่โรงแรมเดิมตอนที่เธอเดินทางมาที่นี่เพราะมันไม่ไกลจากโรงเรียนของเร็น เพื่อเตรียมตัวแปลงโฉมเป็น้องชายทัตสึยะนำรายชื่อของเพื่อนๆในชมรมเบสบอลมาให้เธอพร้อมกับประวัติของพวกเขาเพื่อที่เธอจะได้สวมรอยเป็น้องชายของเธอได้แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดูไม่เนียนอยู่ดี ทัตสึยะจึงเสนอไอเดียว่าเขาจะโทรแจ้งกับทางโรงเรียนและขอให้เพื่อนของเขาที่เป็หมอออกใบรับรองแพทย์ยืนยันว่า โคบายาชิ เร็น ประสบอุบัติเหตุตกเขาจนสมองได้รับการกระทบกระเทือนจนจำอะไรไม่ได้เลยซึ่งเรย์โกะเองก็เห็นด้วยเพราะถ้าเกิดโดนจับได้ขึ้นมาจะกลายเป็เื่ใหญ่เลยทีเดียว
ทัตสึยะมาส่งเรย์โกะที่โรงแรมเรียบร้อยแล้วโดยเรย์โกะนำของใช้ส่วนตัวเล็กน้อยของเร็นมาด้วย ในสัปดาห์หน้าเขาจะมารับเรย์โกะเพื่อพาเธอเข้าหอของเร็นจากนั้นทัตสึยะก็ขอตัวกลับไปอยู่กับแม่ของเธอ
เอาล่ะต่อจากนี้เธอต้องแปลงโฉมตัวเองแล้ว เรย์โกะเดินไปยังห้องกระจกแล้วมองร่างกายรูปร่างหน้าตาของตัวเอง ซึ่งมีความเหมือนเร็นอยู่
อืม....ลองไปตัดผมก่อนแล้วกันส่วนเื่การแต่งตัวก็ไม่น่ามีปัญหา เพราะหน้าอกของเธอก็มีอยู่น้อยนิดส่วนสูงของเธอก็ไล่เลี่ยกับเร็น แต่เร็นสูงกว่าเธอเพียงเล็กน้อยว่าแล้วเรย์โกะจึงออกจากโรงแรมและตรงไปยังร้านตัดผมทันทีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่เธอพัก
“ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานร้านกล่าวพร้อมกับพาเธอไปนั่งที่หน้ากระจก
“ตัดผมทรงนี้ค่ะ”เธอเปิดโทรศัพท์และยื่นรูปเร็นให้ดู
“แหมตอนตัดผมสั้นดูเป็สาวหล่อมากเลยนะคะไม่ว่าจะไว้ผมยาวหรือผมสั้นก็น่ารักทุกทรงเลยนะคะ” พนักงานพูดพลางยิ้มไปด้วยโดยที่ไม่รู้เลยว่ารูปที่ยื่นให้ดูเป็รูปน้องชายของเธอต่างหาก
“ถ้าตัดผมแล้ว จะเหมือนกับในรูปมั้ยคะ”เรย์โกะถาม
“ก็...นี่รูปคุณไม่ใช่หรอคะ”พนักงานถามเธอ พร้อมมองคนในรูปกับคนในกระจกสลับกันไปมาด้วยความงงเล็กน้อย
“อ่า...ใช่ค่ะรูปฉันเองตอนตัดผมสั้นน่ะค่ะ” เรย์โกะได้แต่ทำสีหน้าเออออตามพนักงานไป
จากนั้นพนักงานก็ทำการแปลงโฉมให้กับเรย์โกะเธอรู้สึกเศร้าเล็กน้อยกับการที่จะต้องโดนตัดผมผมสลวยสวยงามสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวถึงกลางหลังถูกตัดออกจากสั้นแต่เมื่อนึกถึงเร็นเธอก็อดที่จะอยากรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นไม่ได้
ไม่เป็ไร ท่องไว้ ทำเพื่อเร็นๆๆๆๆๆๆๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“เรียบร้อยแล้วค่ะน่ารักเหมือนในรูปเป๊ะเลยล่ะค่ะ” พนักงานพูดพร้อมกับจัดทรงผมให้เธอเบาๆ
‘เหมือนเร็นจริงๆ ด้วย’ เรย์โกะพูดในใจ ด้วยความที่เห็นน้องชายตัวเองจนชินและไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเหมือนน้องชายขนาดนี้
“ถ้าไม่เห็นตอนไว้ผมยาวมาก่อนฉันคิดว่าคุณเป็หนุ่มหล่อคนนึงเลยนะคะ” พนักงานพูด อย่างยิ้มๆ
“ขอบคุณมากนะคะ”
เอาล่ะเท่านี้ก็ถือว่าสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว สัปดาห์หน้าโรงเรียนของเร็นก็จะเปิดแล้วเธอแทบรอไม่ไหวที่จะสืบหาตัวคนร้ายแล้ว
2K
![แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686666673_17032219.webp)
