สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 30 น้ำแกงหัวปลา

ลู่จินโม่ได้ยินว่าซ่งเส้าเส้าบาดเจ็บก็ตกใจ รีบวิ่งกลับไปที่ห้องเพื่อหายามารักษาแผล

"อดทนหน่อยนะเจ้าคะ อาจจะเจ็บสักหน่อย"

ซ่งเส้าเส้าเห็นท่าทางของลู่จินโม่ก็ลืมไปชั่วขณะว่าอีกฝ่ายคือคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เส้าชิงหยวนจะแต่งงานด้วยในอนาคต

เพื่อให้ลู่จินโม่สบายใจ ซ่งเส้าเส้าจึงพยายามอดทนกับความเจ็บปวด ฝืนยิ้มออกมา

"ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่เจ็บเลย"

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาลู่เฉินโม่ สาวน้อยคนนี้แม้ดูอ่อนแอบอบบาง แต่เรื่องพลังใจ ถือว่าใช้ได้ทีเดียว

"โชคดีที่แค่แผลถลอก ไม่ได้ลึกมาก ช่วงนี้อย่าให้โดนน้ำ พอแผลตกสะเก็ดก็ไม่เป็นไรแล้ว อ้อ ที่สำคัญอย่าลืมทายาตัวนี้ทุกวันนะเจ้าคะ"

ลู่จินโม่วางขวดยาที่ประณีตงดงามลงบนมือของซ่งเส้าเส้า

"ที่จริงไม่ต้องถึงขั้นมอบยาให้ข้าก็ได้เจ้าค่ะ แผลเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้"

"ทำเช่นนั้นได้อย่างไร? หากติดเชื้อจะเป็นปัญหาใหญ่นะเจ้าคะ"

ซ่งเส้าเส้า "..."

"อันที่จริงที่ข้าบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ต้องขอบคุณคุณชายลู่กับคุณชายเหยียนเจ้าค่ะ"

"ใช่ ใช่ ถ้าไม่มีข้ากับเฉินโม่ สาวน้อยคงไม่จบแค่อาการบาดเจ็บเท่านี้"

พอได้ยินเหยียนหลีลั่วพูดถึงเรื่องนี้ ซ่งเส้าเส้าก็รู้สึกว่าตัวเองใจร้อนเกินไปที่ไปมีเรื่องกับเถ้าแก่โจว ปกติแล้วนางไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลัง เหตุใดถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้นกันนะ?

หรือว่านี่คือพรหมลิขิต มันคือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นเพื่อปูทางให้นางได้พบกับลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่ว?

"ว่าแต่คุณชายเหยียน เหตุใดท่านกับคุณชายลู่ถึงได้ปรากฏตัวขึ้นที่โรงเตี๊ยมถงฝูแบบนั้นหรือเจ้าคะ"

เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าใช่พรหมลิขิตจริงหรือไม่ ซ่งเส้าเส้าจึงถามลองเชิง แล้วก็แอบมองลู่เฉินโม่

ลู่เฉินโม่เงียบมาตลอดตั้งแต่ที่เข้ามาในห้อง นอกจากบอกให้ลู่จินโม่รักษาแผลให้นางแล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว ซ่งเส้าเส้าจึงพยายามชวนคุย เพราะว่าดูเหมือนว่าเขาจะโกรธจริงๆ

เหยียนหลีลั่วได้ยินคำถามของซ่งเส้าเส้าก็ถอนหายใจ "เรื่องนี้มันยาวน่ะ"

ซ่งเส้าเส้ากับลู่จินโม่มองเหยียนหลีลั่วด้วยสายตาออดอ้อนต้องการคำตอบ

ยาวถึงขั้นเล่าไม่ได้เชียวหรือ?

"เอาล่ะๆ ข้ายอมเล่าก็ได้ คือเมื่อวานเฉินโม่ไปแถวๆโรงเตี๊ยมถงฝูใช่ไหม และบังเอิญเขาไปเจอซางชงเข้า วันนี้พวกเราจึงไปที่โรงเตี๊ยมถงฝูเพื่อหาเบาะแส"

"เช่นนั้นซางชง..."

ซ่งเส้าเส้าถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เอาจริงๆนางคาดหวังว่าซางชงจะถูกจับให้หมดเรื่องหมดราวไป

"ซางชงพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมถงฝูจริงๆ ตอนที่พวกเรากำลังจะเข้าไปจับเขา ก็เจอกับเจ้า ข้าและเฉินโม่จึงมาช่วยเจ้า แล้วสั่งให้คนอื่นไปตามจับเขาแทน"

"แล้วจับได้หรือไม่เจ้าคะ"

เหยียนหลีลั่วส่ายหน้า "ซางชงเจ้าเล่ห์มาก เขาเลยหนีรอดไปได้"

พอได้ยินว่าซางชงรอด ซ่งเส้าเส้าก็รู้สึกผิดที่ทำให้ซางชงหนีไปได้

"ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก พวกเรากำลังจะไปจับเถ้าแก่โจวอยู่แล้ว เขากับซางชงต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกันแน่ๆ"

ลู่เฉินโม่ที่เงียบมาตลอดเห็นซ่งเส้าเส้ามีท่าทีสำนึกผิดจึงพูดขึ้นมา

ซ่งเส้าเส้ารู้ว่าลู่เฉินโม่กำลังปลอบนาง ในใจเกิดความปั่นป่วน ได้แต่ฝืนยิ้มออกมา

"ในเมื่อรักษาบาดแผลแล้วและฟ้าก็เริ่มมืด สาวน้อย เจ้าอยู่กินข้าวเย็นที่นี่ก่อนดีหรือไม่?"

"ใช่ ใช่ ช่างตัดเสื้อตัวน้อย อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนเถอะนะ"

เหยียนหลีลั่วกับลู่จินโม่สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ปกติระหว่างทั้งสองคนจึงรีบพูด

ซ่งเส้าเส้าพอได้ยินว่าตนต้องอยู่กินข้าวเย็นที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ก็ตกใจ รีบเดินไปคว้าตะกร้าของตัวเอง ตั้งท่าออกจากคฤหาสน์ตระกูลลู่

"ไม่...ไม่...ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

ซ่งเส้าเส้าปฏิเสธอย่างตะกุกตะกัก พลางหยิบตะกร้า

แต่พยายามดึงเท่าไหร่ ตะกร้าก็ยังไม่ขยับ

ซ่งเส้าเส้ามองไปก็เห็นว่าลู่เฉินโม่กำลังจับตะกร้าของนางไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา

"กินข้าวเย็นที่นี่ก่อนเถิด คฤหาสน์ตระกูลลู่ไม่มีธรรมเนียมให้แขกกลับไปโดยไม่กินข้าว"

คำพูดของลู่เฉินโม่สั้นและเด็ดขาด ทำให้ซ่งเส้าเส้าพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร

ลู่จินโม่เห็นแบบนั้นก็เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง ดูเหมือนว่าช่างตัดเสื้อตัวน้อยคนนี้จะไม่เหมือนคนอื่นในสายตาของพี่ชายนาง

"ใช่เจ้าค่ะ ช่างตัดเสื้อตัวน้อย อย่าทำลายธรรมเนียมของคฤหาสน์ตระกูลลู่สิเจ้าคะ"

ซ่งเส้าเส้า"..."

ธรรมเนียมบ้าบออะไรกัน ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามีธรรมเนียมเช่นนี้ด้วย

อย่างไรก็ตาม ซ่งเส้าเส้าไม่มีทางเลือกจึงได้แต่ตกลง ลู่จินโม่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจแล้วก็รีบสั่งให้คนในครัวทำอาหารสดใหม่

ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูกก็คือ ในห้องนี้มีแค่ซ่งเส้าเส้าเท่านั้นที่ไม่ดีใจ 

ที่เป็นแบบนี้เพราะซ่งเส้าเส้าคิดว่าในเมื่อรู้จุดจบของตัวเองแล้วก็ควรจะอยู่ห่างๆจากคนพวกนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันมาลงเอยเช่นนี้ นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าพลังของตัวเอก!

ยังไงก็ตาม ในเมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ ซ่งเส้าเส้าจึงทำใจนั่งดื่มชากินขนมอยู่ในห้องโถงกับลู่จินโม่ พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ใช้ชีวิตแบบนี้ นับตั้งแต่ที่นางข้ามเวลามา นางก็โหยหาชีวิตแบบนี้มาโดยตลอด

ส่วนลู่เฉินโม่กับเหยียนหลีลั่วก็ไปที่ห้องหนังสือเพื่อหารือเรื่องของซางชง

"หมอยาตัวน้อย ข้าอยากไปดูครัวเจ้าค่ะ" ในฐานะบล็อกเกอร์สายอาหาร นางรู้สึกสนใจครัวเป็นพิเศษ โดยเฉพาะครัวของตระกูลที่ร่ำรวย

"ไปครัวหรือเจ้าคะ ที่นั่นกลิ่นควันค่อนข้างแรงนะเจ้าคะ"

ลู่จินโม่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี จึงไม่ค่อยชอบครัว

"ข้าแค่อยากจะไปดูเจ้าค่ะ แค่บอกข้าก็ได้ว่าครัวอยู่ทางไหน ข้าไปเองได้เจ้าค่ะ"

"ไม่ได้หรอก จะปล่อยให้แขกไปเองได้อย่างไร ข้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน"

ถึงแม้ว่าลู่จินโม่จะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่ก็ไม่เรื่องมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของเส้าชิงหยวน ที่วันใดวันหนึ่งต้องชักนำปัญหามาแน่นอน เส้าเส้าก็อยากจะเป็นสหายกับนางจริงๆ

เมื่อมาถึงครัว บรรดาสาวใช้ที่มีอายุในครัวซึ่งกำลังยุ่งอยู่พอเห็นลู่จินโม่ก็ตกใจ

"คุณหนู?"

"คุณหนู?"

"..."

"พวกเจ้าทำงานของตัวเองไปเถอะ ข้าแค่มาดูเฉยๆ"

"เจ้าค่ะ"

"..."

ในครัวกำลังยุ่ง ซ่งเส้าเส้าจึงไม่เข้าไปข้างใน ได้แต่ยืนมองอยู่หน้าประตู

"ช้าก่อน!"

ป้าแม่ครัวคนหนึ่งกำลังจะโยนหัวปลาทิ้ง ซ่งเส้าเส้าก็ตะโกนขึ้นมากะทันหัน

"มีอันใดหรือ... ?"

"หัวปลานี้อ้วนท้วนนัก ข้าขอนำมันไปใช้ทำอาหารได้หรือไม่?"

ป้าแม่ครัวสองจิตสองใจไม่กล้ารับปาก พวกนางมองไปทางลู่จินโม่ พอเห็นคุณหนูพยักหน้าก็ตอบตกลง

ซ่งเส้าเส้ารับหัวปลามา ล้างทำความสะอาดมัน สับเป็นชิ้นใหญ่ พักไว้ให้สะเด็ดน้ำ ระหว่างนั้นหั่นขิง แล้วใช้ขิงที่เพิ่งฝานทาก้นกระทะก่อนใส่น้ำมันลงไปเพื่อไม่ให้หัวปลาติดก้นกระทะ อีกทั้งวิธีนี้ยังช่วยดับกลิ่นคาว

นางใส่หัวปลาลงในกระทะ แล้วก็ให้ท่านป้าแม่ครัวหาเหล้าขาว(白酒 หรืออาจหมายถึงยาจีนที่หมักจากสมุนไพร) มาเทลงไป ทอดหัวปลาสักสองสามนาทีเพื่อดับกลิ่นคาว ทำแบบนี้ นอกจากดับกลิ่นคาวแล้ว ยังช่วยให้น้ำแกงมีสีขุ่นขาว 

หลังจากที่ทอดหัวปลาเสร็จ ก็เปลี่ยนไปใส่มันลงในหม้อดิน ต้มน้ำสองสามชามโดยกะปริมาณให้ท่วมหัวปลา รอให้เดือด 

จากนั้นก็เทน้ำเดือดใส่หม้อดินที่มีหัวปลาอยู่ ตามด้วยใส่ปักคี้ (สมุนไพรจีนที่มีสรรพคุณช่วยบำรุงร่างกาย บำรุงปอด บำรุงม้าม และช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน) และพุทราจีน (ผลไม้แห้งที่มีสรรพคุณช่วยบำรุงเลือด บำรุงผิวพรรณ ช่วยให้ผิวพรรณสดใส และยังมีวิตามินและแร่ธาตุที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย) ลงไปเล็กน้อย

สมกับเป็นตระกูลใหญ่ ครัวของคฤหาสน์ตระกูลลู่มีเครื่องปรุงครบทุกอย่าง 

จากนั้นเส้าเส้าก็ต้มด้วยไฟร้อนปานกลางเป็นเวลาหนึ่งเค่อ น้ำแกงหัวปลาสีขุ่นขาวส่งกลิ่นหอม สุดท้ายเทลงในหม้อใบเล็กแล้วก็ปรุงรสด้วยเกลือ