เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        เจิ้งซวี่เหยาเห็นท่าทางร้อนรนของหลิวเสี่ยวหว่านราวกับจะกระโดดตัวลอยจึงรีบปลอบโยนเธอว่า

        "ไม่ต้องกังวลนะ เสี่ยวหว่านไม่ว่าเรื่องอะไร เราจะช่วยกันแก้ไขเอง วางใจได้เลย ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"

        หลิวเสี่ยวหว่านมองเข้าไปในดวงตาของเจิ้งซวี่เหยาแววตาคู่นั้นสั่นระริกไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดหวั่นและกังวลใจเจิ้งซวี่เหยารู้สึกเจ็บแปลบในอก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วผ่านหัวใจ

        "อย่ากลัวเลย เสี่ยวหว่านเดี๋ยวฉันโทรหาหลันเยว่เอง"

        เจิ้งซวี่เหยากุมมือของหลิวเสี่ยวหว่านไว้ในมือในช่วงฤดูร้อนอบอ้าวแบบนี้ มือของเธอกลับเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อบ่งบอกถึงความกังวลที่เธอแบกรับไว้ในขณะนี้

        "พวกคุณอย่าเพิ่งขนของลงจากรถสินค้ามีปัญหา ผมต้องให้หัวหน้ามาตรวจสอบใหม่อีกครั้ง"

        เจิ้งซวี่เหยาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมกับหลิวเสี่ยวหว่านเขารู้ว่าตอนนี้ทางเดียวที่จะทำให้หลิวเสี่ยวหว่านคลายความกังวลลงได้คือการแก้ไขปัญหาของสินค้าให้ลุล่วงดังนั้น เขาจึงรีบห้ามคนงานไม่ให้ขนของลงจากรถ

        "มีอะไร สินค้าของเราไม่มีปัญหาพวกคุณเซ็นรับของไปแล้วไม่ใช่เหรอ นั่นก็แปลว่าพวกคุณรับสินค้าไปแล้วที่เหลือก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว"

        คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าที่มากับรถรีบลงจากรถ เดินตรงไปยังเจิ้งซวี่เหยาเพื่อแย่งเอาใบส่งมอบสินค้าที่เขาเพิ่งเซ็นไป

        เจิ้งซวี่เหยาตอบสนองอย่างรวดเร็วเขารีบกำใบส่งมอบสินค้าไว้ในมือแล้วยัดมันลงในกระเป๋ากางเกงบนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย

        "เหอะๆผมไม่เคยเห็นใครกล้าแสดงท่าทางแบบนี้ต่อหน้าผมมาก่อนเลยหวังว่าคุณจะทำแบบนี้ได้จนถึงที่สุดนะ"

        "อาจารย์เจิ้ง..."

        เมื่อเห็นท่าทางข่มขู่ของคนส่งของหลิวเสี่ยวหว่านรีบเข้าไปยืนชิดใกล้เจิ้งซวี่เหยา ถึงคนคนนั้นใช้กำลังเธออาจจะช่วยอะไรอาจารย์เจิ้งไม่ได้มากนักแต่อย่างน้อยก็อยากให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว ยังไงซะอาจารย์เจิ้งกำลังช่วยหลันเยว่อยู่

        "ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลพวกเขาไม่กล้าทำอะไรหรอก เธออยู่ตรงนี้กลัวไหม ฉันต้องไปแจ้งข่าวให้หลันเยว่แล้วก็ไปตามคนมาด้วย"

        ตอนที่พูดประโยคสุดท้ายเจิ้งซวี่เหยากระซิบข้างหูหลิวเสี่ยวหว่าน เรื่องนี้จะปล่อยให้คนร้ายได้ยินไม่ได้

        หลิวเสี่ยวหว่านพยักหน้าโดยไม่ลังเล

        "ฉันไม่กลัว ไม่ต้องห่วงฉันอาจารย์เจิ้งรีบไปเถอะ ตรงนี้ฉันจะดูแลเอง"

        เจิ้งซวี่เหยาเห็นความเข้มแข็งเกินคาดที่หลิวเสี่ยวหว่านแสดงออกมาแววตาของเขาฉายแววชื่นชม

        ก่อนหน้านี้เจิ้งซวี่เหยาคิดว่าที่หลิวเสี่ยวหว่านหน้าซีดเผือดเพราะความกลัวเสียอีกตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่าเสี่ยวหว่านแค่เป็นห่วงเครื่องจักรชุดนี้ของหลันเยว่เธอไม่ได้กลัวคนส่งของพวกนี้ท่าทางของหลิวเสี่ยวหว่านในแบบนี้ทำให้เจิ้งซวี่เหยารู้สึกแตกต่างออกไป

        ในสายตาและในใจของเขาผู้หญิงทุกคนล้วนอ่อนแอและไม่ประสีประสาเขาเคยคิดว่าการได้พบกับหมี่หลันเยว่คือข้อยกเว้นเสียแล้วแต่ไม่นึกว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าก็สามารถลบล้างความเชื่อมั่นเดิมๆของเขาได้เหมือนกัน ความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าหมี่หลันเยว่ ทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไป

        "ดี งั้นเธอก็รออยู่ที่นี่ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็ไม่ต้องสนใจเธอห้ามพวกเขาไม่ได้อยู่ดี เพราะฉะนั้น แค่รออยู่ในบริเวณนี้ก็พอเดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา"

        ถ้าไม่จำเป็นต้องไปตามคนมาเขาคงอยากอยู่ตรงนี้เอง แล้วให้เสี่ยวหว่านไปโทรหาหลันเยว่

        เจิ้งซวี่เหยากุมมือหลิวเสี่ยวหว่านอีกครั้งก่อนจะปล่อยมือออก ในขณะนั้นฝ่ามือของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆจากมือของหลิวเสี่ยวหว่าน เขาแบมือออกมองร่องรอยนั้นจางหายไปในอุณหภูมิสูงถึงสามสิบองศา

        ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่งจากนั้นเจิ้งซวี่เหยาก็ไม่รอช้ารีบหันหลังวิ่งกลับไปยังบ้านของตนเองส่วนหลิวเสี่ยวหว่านก็ถอยกลับเข้าไปในบริเวณบ้านคนที่เป็นหัวหน้าก็ไม่รู้จะทำยังไงดี ตอนที่เขาออกมาหัวหน้าของเขาสั่งแค่ให้รีบส่งสินค้าให้เสร็จสิ้น ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรเพิ่มเติมดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์

        "คุณผู้หญิงครับพวกเราแค่ทำตามคำสั่งของโรงงาน มาส่งสินค้าเท่านั้นเองพวกคุณทำแบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้ว ถ้าสินค้ามีปัญหาจริงๆก็ไปคุยกับหัวหน้าโรงงานของพวกเราสิครับ พวกเราแค่มีหน้าที่ส่งของเท่านั้น"

        เมื่อเห็นว่าเหลือแค่หลิวเสี่ยวหว่านคนเดียวคนที่รับผิดชอบในการส่งของก็เปลี่ยนกลยุทธ์ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจเป็นมากที่ไม่ได้เก็บเอกสารคืนมาหลังจากที่หลิวเสี่ยวหว่านเซ็นเอกสารแต่ก็เป็นแค่ความคิดของเขาเท่านั้น ถ้ายังขนส่งสินค้าไม่เสร็จเจิ้งซวี่เหยาก็คงไม่คืนเอกสารให้เขา

        "ไม่ต้องพูดอะไรกับฉันเพราะตอนนี้ฉันก็ไม่ได้คุยกับพวกคุณสักหน่อย ฉันก็เหมือนกับพวกคุณแค่เป็นคนรับสินค้าเท่านั้น พวกคุณตัดสินใจอะไรไม่ได้ฉันก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้เหมือนกันเพราะงั้นก็รอให้คนที่ตัดสินใจได้ของพวกเรามาก็แล้วกัน เธอสั่งยังไงก็ว่าตามนั้นบางทีเธอมาก็อาจจะให้พวกคุณขนของออกไปเลยก็ได้ ใช่ไหมคะ?"

        หลิวเสี่ยวหว่านก็เล่นละครปาหี่กับคนผู้นี้เหมือนกันยังไงซะตอนนี้ต้องหาวิธีประคับประคองสถานการณ์ไว้ก่อนเมื่อครู่ที่เธอตกใจก็เป็นเพราะพบว่าสินค้ามีปัญหา เธอตกใจจนขาดสติไปชั่วขณะตอนนี้อารมณ์ของเธอเริ่มมั่นคงขึ้นแล้ว และเริ่มรู้สึกว่าเมื่อกี้เธอแสดงท่าทีอ่อนแอเกินไป

        ตอนนี้ต้องใจเย็นๆ จะดีกว่าถ้าเมื่อกี้เธอแอบบอกเรื่องนี้กับเจิ้งซวี่เหยาแล้วให้เขาแอบแจ้งเรื่องนี้ให้หมี่หลันเยว่ทราบบางทีก็คงไม่มีบรรยากาศตึงเครียดอย่างเมื่อกี้เรื่องนี้สามารถแก้ไขได้อย่างรอบคอบกว่านี้ แต่เป็นเพราะเธอใจร้อนเกินไป

        คนที่นำพนักงานคนอื่นๆมาส่งของรู้สึกว่าเรื่องราวไม่ดีตั้งแต่ตอนที่หลิวเสี่ยวหว่านวิ่งออกมาด้วยท่าทางตื่นตระหนกแต่เขาไม่รู้ว่าสินค้าชุดนี้มีปัญหาอะไรดังนั้นจึงคิดแค่ว่าจะเอาใบรับสินค้าและขนสินค้าให้เสร็จเรื่องตอนนี้ดูเหมือนว่าถ้าไม่แข็งข้อก็คงแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้ง่ายๆ

        "คุณผู้หญิง ผมว่ารีบรับสินค้าไปแล้วเอาใบส่งมอบสินค้ามาให้ผม เรื่องของเราวันนี้ก็ถือว่าจบไปเจ้าของโรงงานของพวกเรามีเส้นมีสาย ถ้าพวกคุณไม่รีบรับสินค้าผมรับรองได้เลยว่าคุณไม่มีทางได้ดีแน่"

        "ในเมื่อสั่งซื้อสินค้าของเราไปแล้วก็รับไปตามตรงเถอะ อย่าทำเรื่องที่ไม่เข้าท่าแบบนี้เลยพวกคุณกำลังรอทำงานอยู่ใช่ไหม ตอนนี้แค่รับสินค้า แต่ถ้าพวกคุณก่อเรื่องอะไรขึ้นมาก็คงไม่ได้แค่รับสินค้าแล้ว อาจจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับโรงงานของพวกเราด้วยสินค้าดีๆ แบบนี้ แต่พวกคุณบอกว่าไม่ได้มาตรฐานนั่นคือการละเมิดสิทธิ์ในชื่อเสียงของสินค้าของพวกเรา"

        สมกับเป็นคนที่ถูกส่งมาส่งของจริงๆทั้งขู่ทั้งปลอบ ถ้าเปลี่ยนเป็นเด็กผู้หญิงขี้ขลาด อาจจะโดนขู่จนกลัวไปแล้วแต่ยังไงซะหลิวเสี่ยวหว่านก็ดูแลโรงงานมาหลายปีพบเจอกับผู้มีอำนาจและผู้มีอิทธิพลมาก็มากการข่มขู่ระดับนี้เธอไม่ได้หวาดกลัวอะไรนัก

        แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมีเรื่องกับใครดังนั้นไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เธอก็แค่ทำเป็นไม่ได้ยิน ทำตัวเป็นคนขี้กลัวแค่รอให้หลันเยว่กลับมา พอพวกเขากลับมาทุกอย่างก็จะไม่มีปัญหา

        ถึงหลันเยว่จะอายุน้อยกว่าเธอแต่หลิวเสี่ยวหว่านก็มีความมั่นใจในตัวหมี่หลันเยว่อย่างเต็มเปี่ยมในความทรงจำของหลิวเสี่ยวหว่าน ไม่มีเรื่องอะไรที่หมี่หลันเยว่แก้ไขไม่ได้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจอปัญหาแต่หมี่หลันเยว่ก็คลี่คลายมันได้อย่างง่ายดาย ครั้งนี้ก็เหมือนกัน

        ด้วยความคิดแบบนี้หลิวเสี่ยวหว่านจึงแค่ขดตัวอยู่ในบริเวณบ้านไม่ว่าชายที่มาส่งของจะพูดจาหว่านล้อมหรือข่มขู่ เธอก็ไม่สนใจสักอย่างแค่ยืนเขย่งเท้ามองออกไปนอกประตู หวังว่าเจิ้งซวี่เหยาจะกลับมาเร็วๆเอาข่าวที่ทำให้เธอสบายใจกลับมา

        "อาจารย์เจิ้ง..."

        ในที่สุดก็เห็นเจิ้งซวี่เหยาวิ่งกลับมาหลิวเสี่ยวหว่านแทบอยากจะพุ่งเข้าไปหาเธอรู้ว่าตอนนี้เธอต้องการหลักยึดเหนี่ยวจิตใจอย่างมากในช่วงเวลาที่หมี่หลันเยว่ไม่อยู่ เจิ้งซวี่เหยาคือที่พึ่งของเธอ

        "อาจารย์เจิ้ง..."

        เมื่อเห็นเจิ้งซวี่เหยาเข้ามาในบริเวณบ้านหลิวเสี่ยวหว่านก็รีบเข้าไปต้อนรับ แต่กลับไม่รู้ว่าจะถามยังไงดีเมื่อเห็นเขาวิ่งจนเหงื่อท่วมตัว เธอก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นมือไปช่วยเขาเช็ด แต่กลับชะงักเมื่อแตะโดนหน้าผาก

        "เช็ดเหงื่อก่อนเถอะค่ะ อาจารย์เจิ้ง"

        หลิวเสี่ยวหว่านก็รู้สึกตัวว่าตนเองเสียมารยาทเกินไปความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น การกระทำของเธอค่อนข้างฉาบฉวยดังนั้น พอเธอรีบรู้ตัวและยัดผ้าเช็ดหน้าใส่มือของเจิ้งซวี่เหยา

        ในใจของเจิ้งซวี่เหยาแวบความเสียดายขึ้นมาเขาคิดว่าจะได้รับการดูแลจากเสี่ยวหว่านเสียอีก แต่สาวน้อยกลับเปลี่ยนใจกะทันหันไม่ยอมลงมือเอง ยังไงซะ การได้ถือผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ เจิ้งซวี่เหยาก็มีความสุขมากการเดินทางของเขาในครั้งนี้ไม่ได้สูญเปล่า สาวน้อยกระตือรือร้นกับเขามากกว่าเดิม

        "ไม่ต้องกังวลนะ เสี่ยวหว่านหลันเยว่กับคนอื่นๆ กำลังจะกลับมาแล้ว เพื่อนของฉันก็กำลังจะมาถึงเหมือนกันพวกเรารออีกหน่อย ทุกอย่างก็จะคลี่คลาย"

        เจิ้งซวี่เหยาเช็ดเหงื่อพลางปลอบโยนหลิวเสี่ยวหว่านเขาจินตนาการได้ว่าสาวน้อยจะต้องตื่นเต้นและหวาดกลัวขนาดไหนตอนที่อยู่คนเดียวเมื่อกี้

        "ฉันวางใจในตัวอาจารย์ ขอบคุณนะคะอาจารย์เจิ้ง"

        หลิวเสี่ยวหว่านพูดขอบคุณอย่างจริงจังทำให้เจิ้งซวี่เหยารู้สึกกระอักกระอ่วน เดิมทีเขารู้สึกว่าการช่วยเหลือเด็กๆเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาควรทำอยู่แล้ว แต่พอถูกหลิวเสี่ยวหว่านขอบคุณแบบนี้เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก

        "เสี่ยวหว่านถึงฉันจะเป็นอาจารย์ของพวกเขา แต่ฉันก็ถือว่าพวกเขาเป็นเพื่อนไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าอาจารย์เจิ้งเหมือนกับพวกเขาเรียกชื่อฉันก็ได้ หรือไม่ก็เรียกฉันว่าพี่เจิ้งก็ได้"

        หลิวเสี่ยวหว่านก็ไม่ใช่คนเรื่องมากเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เรียก ‘พี่เจิ้ง’ เจิ้งซวี่เหยาถึงยิ้มออกมาได้ คำว่า ‘พี่เจิ้ง’นี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาก ฟังดูสนิทสนมกว่าการเรียกอาจารย์มากไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หลันเยว่จะเรียกเขาว่าพี่ชายได้สักที

        "พวกคุณต้องการอะไรกันแน่ รีบๆแก้ปัญหาให้มันจบๆ ไป ผมยังต้องกลับโรงงานนะ ไม่มีเวลามาเสียเวลากับพวกคุณหรอก"

        การพูดคุยของทั้งสองถูกขัดจังหวะแน่นอนว่าเป็นเสียงของคนที่มาส่งของ แต่ในเมื่อหลันเยว่ยังไม่กลับมาเจิ้งซวี่เหยาและหลิวเสี่ยวหว่านจึงไม่ได้สนใจเขา

        "พี่เสี่ยวหว่าน อาจารย์เจิ้งเกิดอะไรขึ้น เครื่องจักรเป็นอะไรเหรอคะ?"

        ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันหมี่หลันเยว่นำหมี่หลันหยางและเฉียนหย่งจิ้นกลับมาหลิวเสี่ยวหว่านรีบเข้าไปต้อนรับ จับมือหมี่หลันเยว่ไว้แน่น

        "หลันเยว่สินค้าชุดนี้เป็นผลิตภัณฑ์เก่าของโรงงานต้าอี๋ ไม่สามารถรองรับการผลิตของเราได้เลยฉันคงโดนโรงงานพวกนั้นหลอกแล้วมั้ง นี่น่าจะเป็นสินค้าเก่าไม่เหมาะกับการใช้งานของพวกเราเลย"

        เมื่อเห็นหลันเยว่กลับมาหลิวเสี่ยวหว่านก็รีบอธิบายสถานการณ์ให้เธอเข้าใจอย่างชัดเจน